Αν τυχόν βρέθηκες τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου στη Βόρεια Ρηνανία και, πιο συγκεκριμένα, στο Ντίσελντορφ, πιθανότατα θα αναρωτιόσουν γιατί στους δρόμους κυκλοφορεί αφύσικα πολύς κόσμος ντυμένος στα λευκά. Εγώ που ήμουν στην πόλη πάντως, εντυπωσιάστηκα, παρότι ήμουν προετοιμασμένη (και με λευκή μπλούζα). Πάντως, δεν πρόκειται για κάποια περίεργη αίρεση από millennials. Αν κοιτάξεις λίγο καλύτερα θα αναγνωρίσεις το ύφος: ανυπομονησία, ελαφριά αποσύνδεση από την πραγματικότητα και εκείνο το βλέμμα ανθρώπου που ξαφνικά θυμήθηκε πού ακριβώς βρισκόταν όταν πρωτοείδε τον Nick Carter με χωρίστρα. Οι Backstreet Boys επέστεψαν – όπως μας είχαν προειδοποιήσει κάποτε- στην πιο ηλιόλουστη από ποτέ Γερμανία.
Για δέκα βράδια, το Merkur Spiel-Arena του Ντίσελντορφ έγινε και ακόμη γίνεται η ευρωπαϊκή έδρα των Backstreet Boys και του Into The Millennium – Homecoming: Live in Germany, ενός show που κατάφερε να πουλήσει περισσότερα από 450.000 εισιτήρια και να μετατρέψει μια ολόκληρη γερμανική πόλη σε reunion ανθρώπων που κάποτε μάθαιναν χορογραφίες από τα εμβληματικά video clips του boy band. Παρεμπιπτόντως τα λευκά, δεν είναι σύμπτωση: ήταν το dress code που ζήτησαν οι ίδιοι οι Backstreet Boys από το κοινό τους. Και το κοινό, τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθεί προφανώς να ακούει όταν του μιλούν οι Backstreet Boys. Κάποια πράγματα στη ζωή είναι παρήγορα σταθερά.
Χωρίς να ξανά έχω βρεθεί σε pop συναυλία τέτοιου βεληνεκούς μιας και τα πιο ανάλαφρα ακούσματα τα έχω αφήσει στο μακρινό παρελθόν, όταν πήρα είδηση πως οι Backstreet Boys θα εμφανίζονταν στη Γερμανία, η έφηβη μέσα μου, που κάποτε τσακωνόταν με την αδερφή της αν ήταν καλύτερος ο Nick ή ο Brian, ήξερε τι να κάνει. Φυσικά το ρόλο του έπαιξε και ο φίλος μου ο Γιώργος που ζει στην Κολωνία (μια ολοζώντανη πόλη by the way), μόλις μισή ώρα από το Ντίσελντορφ. Επομένως τα εισιτήρια κλείστηκαν και το ταξίδι προς τη Γερμανία και τη νοσταλγία, δρομολογήθηκε.
Για να εξηγήσουμε, όμως, πώς φτάσαμε στο σημείο πέντε άντρες μεταξύ 46 και 55 ετών να κατεβαίνουν από την οροφή ενός σταδίου πάνω σε αιωρούμενες πλατφόρμες και 45.000 ενήλικοι άνθρωποι από κάτω να ουρλιάζουν σαν να μην έχουν μεσολαβήσει παιδιά, διαζύγια, δάνεια και burn outs, πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω.
Το άλμπουμ Millennium κυκλοφόρησε το 1999, την εποχή που το internet έκανε ακόμα περίεργους θορύβους για να συνδεθεί, τα κινητά τηλέφωνα χρησίμευαν κατά κύριο λόγο για να τηλεφωνείς και τα boy bands κυριαρχούσαν στο MTV, σε αφίσες παιδικών δωματίων και σε CD player. Το άλμπουμ περιείχε μεταξύ άλλων τα Larger Than Life, Show Me the Meaning of Being Lonely και, φυσικά, το I Want It That Way, ένα τραγούδι του οποίου οι στίχοι εξακολουθούν να μη βγάζουν ιδιαίτερο νόημα, αλλά αυτό δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν να τους τραγουδήσει με το χέρι στην καρδιά. Επιβεβαιωμένο από 45.000 άτομα.
Η περιοδεία που ακολούθησε, Into the Millennium Tour, είχε όλα όσα απαιτούσε η εποχή: φουτουριστικά κοστούμια, grande χορογραφίες και τους πέντε Backstreet Boys να εμφανίζονται από ψηλά πάνω σε κάτι που έμοιαζε με ιπτάμενες σανίδες. Το 2026 αποφάσισαν να ξανακάνουν ακριβώς αυτό. Όχι περίπου. Στο Ντίσελντορφ, οι Kevin Richardson, AJ McLean, Nick Carter, Howie Dorough και Brian Littrell αιωρούνται ξανά από την οροφή υπό τους ήχους του Larger Than Life, αναπαράγοντας μία από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες εκείνης της περιοδείας.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως και το μυστικό όλου του εγχειρήματος: οι Backstreet Boys δεν προσποιούνται ότι το 1999 δεν συνέβη ποτέ. Κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Το αγκαλιάζουν, το βάζουν σε γιγαντοοθόνες, το ντύνουν με καλύτερη τεχνολογία, το σηκώνουν στον αέρα και μας το επιστρέφουν σε stadium size.
Εξάλλου, η Γερμανία δεν επιλέχθηκε τυχαία για το συγκεκριμένο homecoming. Πολύ πριν γίνουν τεράστιοι στις ΗΠΑ, οι Backstreet Boys είχαν βρει το πρώτο πραγματικά μεγάλο κοινό τους στην Ευρώπη και ιδιαίτερα εδώ. Οι ίδιοι έχουν χαρακτηρίσει τη Γερμανία τη χώρα που τους αγκάλιασε πριν από τον υπόλοιπο κόσμο, κάτι που δεν έπαψαν να αναγνωρίζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας, είτε μιλώντας (μάλλον αξιοπρεπή) γερμανικά είτε λέγοντας πόσο αξέχαστα είχαν περάσει πριν δυόμισι δεκαετίες στο ίδιο μέρος.
Για δύο ώρες οι πέντε καλλιτέχνες τα έδωσαν όλα σε ένα set list που περιλάμβανε μόνο hits από τα 90’s (άντε και αρχές 00’s) αφήνοντας έξω -ευτυχώς- όλα τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν αργότερα – με τον Kevin και χωρίς. Στην πράξη, πάντως, το show ήταν φτιαγμένο για να δουλεύει σε μέγεθος σταδίου -και δούλευε. Το κατάλευκο κοινό συμμετείχε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, οι χορογραφίες ήταν εντυπωσιακές και οι πέντε Backstreet Boys έβγαζαν μια ενέργεια που, αν μη τι άλλο, σε έκανε να αναρωτιέσαι τι ακριβώς κάνεις λάθος εσύ όταν λαχανιάζεις ανεβαίνοντας δύο ορόφους.
Η τεράστια κεντρική σκηνή συνδεόταν μέσω ενός μακριού διαδρόμου με μια δεύτερη, πεντάγωνη πλατφόρμα στο κέντρο της αρένας, όπου οι πέντε έπαιρναν από μία θέση, φροντίζοντας ουσιαστικά να μη μείνει καμία πλευρά του σταδίου παραπονεμένη. Everybody, rock your body, σαν να λέμε. Κινούνταν διαρκώς ανάμεσα στις δύο σκηνές, πλησίαζαν όσο μπορούσαν το κοινό και, μαζί με τα εντυπωσιακά visuals και τα γραφικά στις γιγαντοοθόνες, κρατούσαν τον παλμό στα ύψη.
Αν κάτι μου έλειψε, ήταν η παρουσία μουσικών. Δεν υπήρχε μπάντα επί σκηνής -κάτι που επιβεβαιώθηκε και από τα credits στο τέλος- και όσο άψογη κι αν ήταν η παραγωγή, η απουσία μουσικών έκανε ορισμένες στιγμές να μοιάζουν περισσότερο με τεράστιο pop θέαμα παρά με συναυλία με την κλασική έννοια.
Αντίστοιχα, στα πιο απαιτητικά χορευτικά σημεία, η φωνητική υποστήριξη ακουγόταν αρκετά έντονη ώστε να δημιουργείται η αίσθηση ότι οι ζωντανές φωνές ενισχύονταν από προηχογραφημένα vocals. Κατανοητό όταν ταυτόχρονα τραγουδάς, χορεύεις και τρέχεις σε μια σκηνή μεγέθους μικρού προαστίου, απλώς, για κάποιον που ήθελε λίγη περισσότερη live μουσική μέσα σε όλη αυτή την άψογη pop μηχανή, ήταν ίσως το μοναδικό κομμάτι που δεν έκανε ακριβώς το Larger Than Life.
Αυτό το τελευταίο σχόλιο, βέβαια, το γράφει ο ενήλικος εαυτός μου. Γιατί η έφηβη που ξύπνησε μέσα μου εκείνο το βράδυ δεν νοιάστηκε για λεπτομερείς και για δύο ώρες τραγουδούσε, χόρευε και το ζούσε σαν να μην υπήρχε αύριο. Και τελικά, ίσως αυτό να ήταν και το πραγματικό homecoming: όχι μόνο ότι οι Backstreet Boys γύρισαν στη Γερμανία, αλλά ότι για δύο ώρες γύρισαν κι εμάς κάπου πολύ πίσω, σε μια ηλικία που δεν επιστρέφει ποτέ ακριβώς. Εκτός αν παίζει δυνατά το I Want It That Way και το τραγουδάς μαζί με 45.000 ανθρώπους ντυμένους στα λευκά.
Διαβάστε Επίσης
