Η "Μουργέλα" του Παναγιώτη Κούκα ανακατεύει το λαϊκό τραγούδι με το θέατρο

Ο Παναγιώτης Κούκας παρουσιάζει έναν ζωντανό και πολυσυλλεκτικό δίσκο που παντρεύει χασάπικο, ζεϊμπέκικο και βαλκανικούς ρυθμούς με χιούμορ, τρυφερότητα και σκοτεινή ειρωνεία.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM 25 Σεπτεμβρίου , 2026

Η Μουργέλα είναι ένας δίσκος με σαφή ζωντανό χαρακτήρα και έντονη μουσική ποικιλία. Πρόκειται για μία ανθολογία της ελληνικής λαϊκής μουσικής, όπου το χασάπικο, το μπολερό, το τσα-τσα, το ζεϊμπέκικο και η βαλκανική ρούμπα συνυπάρχουν οργανικά.

Ένας δίσκος ηχογραφημένος ζωντανά, χωρίς μετρονόμο, με τους μουσικούς στην ίδια αίθουσα. Με χιούμορ και τρυφερότητα, αλλά και στιγμές σκοτεινής ειρωνείας, η Μουργέλα ξεδιπλώνεται μέσα από αληθινές ιστορίες και πραγματικά πρόσωπα.

Με επιρροές από τον Ζαμπέτα, τον Δέλια, τον Μουφλουζέλη, το θεατρικό νεύρο του Κρανουνάκη, τη λαϊκή στόφα του Στράτου μέχρι τη ψυχεδελική ελευθερία του Tom Waits, ο δίσκος περνά από φόρμα σε φόρμα, με δώδεκα τραγούδια σαν σκηνές μιας παράξενης, οικείας επιθεώρησης.

Η Μουργέλα ηχογραφήθηκε ζωντανά στο Ʃτούντιο Αχός µεταξύ 12 και 18 Οκτωβρίου 2025. Βουτηγμένη στις προσωπικές ιστορίες των δημιουργών της, η Μουργέλα χτίζει τον κόσμο της πάνω σε βιώματα και κοινά ακούσματα. Πρόσωπα, διαθέσεις, σκιές, ειρωνείες, ρωγμές, μικρές εκλάμψεις τρυφερότητας και στιγμές σκοταδιού συνυπάρχουν σε ένα μουσικό κομπολόι που αντλεί από το θέατρο, την σύγχρονη μουσική και την πολυφωνία της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Αν κάτι διαπερνά ολόκληρο τον δίσκο, είναι η αίσθηση πως το σήμερα δεν βιώνεται ποτέ μονοδιάστατα.

Ζούμε σε καιρούς όπου το κωμικό και το τραγικό δεν εναλλάσσονται απλώς, συνυπάρχουν. Η τρυφερότητα κουβαλά ειρωνεία, η εξάντληση κρύβει ακόμη επιθυμία και η φθορά δεν ακυρώνει τη δυνατότητα της συγκίνησης. Η Μουργέλα ακριβώς εκεί ξαπλώνει πάνω σε μία άμμο αντιθέσεων που δεν χρειάζεται να λυθούν. Στο σημείο όπου η ανθρώπινη εμπειρία δε ζητά πλέον καθαρές απαντήσεις, αλλά μια γλώσσα ικανή να αντέξει την ασάφειά της.

Μέσα από αυτήν την επιθυμία και την ανάγκη να κρατηθεί ένας κοινός ρυθμός, μια κοινή μνήμη, η Μουργέλα γίνεται κάτι περισσότερο από ένα σύνολο τραγουδιών. Γίνεται τόπος συνάντησης. Ένας ενδιάμεσος χώρος όπου το ελληνικό τραγούδι, περνώντας μέσα από τις φθορές και τις μεταμορφώσεις του, εξακολουθεί να αναπνέει, να θυμάται και να μιλά για αυτό που είμαστε τώρα.