Γιάννης Νέγρης
Θα ακουστεί κάπως γραφικό, αλλά το ελληνικό κοινό έχει πολύ συγκεκριμένες "αδυναμίες". Είναι ορισμένοι καλλιτέχνες που, αν είσαι συναυλιακός τύπος ξέρεις, πως όποτε κι αν έρθουν, θα σπεύσει να τους ακούσει, κι ας τους έχει δει άλλες τόσες. Ένας από αυτούς, είναι σίγουρα ο Nick Cave και στην ίδια κατηγορία, ανήκει και ο Sivert Hoyem. Κανονικός γητευτής με μοναδικό "όπλο" τη βελούδινη στεντόρεια φωνή του. Τα αισθήματα βέβαια, είναι αμοιβαία. Όπως δήλωσε και ο ίδιος στο live του στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, λατρεύει να επιστρέφει στην Ελλάδα, όποτε τον βγάζει ο δρόμος. Τον έχει μάθει καλά άλλωστε· μας επισκέπτεται είτε ως μέλος των Madrugada είτε ως σόλο τα τελευταία 26 χρόνια.
Γίνεται να μη βαριέσαι έναν καλλιτέχνη, όταν τον έχεις θεωρητικά "χορτάσει" και δη, όταν το βασικό του ρεπερτόριο αποτελείται από αισθαντικές, σκοτεινές μπαλάντες; Στην πράξη, όπως αποδεικνύεται από τα απανωτά sold-outs του, μπορεί να συμβεί. Λίγο η οικειότητα των χρόνων εκατέρωθεν, λίγο η απελευθέρωση λόγω εμπειρίας, από τη δική του πλευρά, ο Sivert κάθε φορά που έρχεται, αλλάζει και "πίστα". Στα 50 του, είναι πιο άνετος, πιο επικοινωνιακός επί σκηνής, στέκεται με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Όπως μας εκμυστηρεύθηκε κατά τη διάρκεια του live, είχε λυσσάξει να παίξει στον Λυκαβηττό, γνωρίζοντας πως είχε προλάβει να εμφανιστεί εκεί και ο αγαπημένος του Leonard Cohen, ο δικός του παιδικός ήρωας από την τρυφερή ηλικία των 8. Τον μνημόνευσε και δεύτερη φορά, για να προλογίσει το -καλύτερο κατά τα λεγόμενά του- τραγούδι των Madrugada, το Honey Bee, εξηγώντας πως στα δικά του αυτιά είναι ό,τι πιο κοντινό έχει προσεγγίσει στην cohenική μουσική ταυτότητα.
Λίγο πριν κλείσει με το Hollow, και έχοντας ερμηνεύσει το MoonLanding -το κομμάτι που όσο περνάει ο καιρός τόσο εισπράττει επιτέλους την αναγνώριση που του πρέπει- φρόντισε να ευχαριστήσει όλους εμάς που βρεθήκαμε εκεί μαζί του και του δώσαμε δύναμη εν μέσω τόσο ζοφερών καταστάσεων που ζούμε παγκοσμίως, τονίζοντας πως τέτοιου είδους μουσικές συναντήσεις μπορούν να αποβούν σωτήριες. Γενικά, τα πολλά σχόλια για εκείνον, που ακυρώνει με το εύρος της φωνής του κάθε μικρόφωνο, είναι φτώχεια.
Όχι εμείς ευχαριστούμε Sivert. Όρθια.
Πάρε μία γεύση από το live του εδώ:
