Το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ είναι και φέτος γεγονος. Βαδίζει στον τέταρτο χρόνο του αλλά τελικά δεν θα διαφέρει πολύ από τα τρία προηγούμενα. Πραγματοποιείται την Παρασκευή, 18 και το Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου στο Πλύφα, και την επιμέλεια του προγράμματος των τριών σκηνών του έχει αναλάβει η VASSIŁINA. Ήταν καλή ευκαιρία να μιλήσω μαζί της και να μάθω όλο το παρασκήνιο του φεστιβάλ αλλά και τις απόψεις της για τη σημερινή μουσική πραγματικότητα.
-Έχει πλάκα γιατί έχω δει το Αγοραφοβικό από σχεδόν κάθε πιθανή πλευρά. Έχω υπάρξει πάνω στη σκηνή με τον Pan Pan, ως VASSIŁINA, έχω πεταχτεί ως guest και φέτος βρέθηκα να έχω ανοιχτό ένα τεράστιο spreadsheet και να σκέφτομαι ποιος παίζει πού, ποιος χωράει, ποιος δεν χωράει και πώς στο καλό θα γίνουν όλα αυτά δύο μέρες. Οπότε η σχέση μου μαζί του έχει γίνει πολύ πιο βαθιά. Το ότι ο Άρης μου εμπιστεύτηκε φέτος την επιμέλεια ήταν πολύ σημαντικό, γιατί ουσιαστικά μου είπε "φτιάξε τον κόσμο που θα ήθελες να δεις εδώ μέσα για δύο μέρες". Αυτό ήταν πολύ συγκινητικό για μένα και κάτι που πάντα ήθελα να κάνω. Δεν ξέρω αν πιστεύω στο manifesting αλλά ίσως το σύμπαν (του Αγοραφοβικού) με άκουσε.
-Τι έχει αλλάξει στο Αγοραφοβικό από την πρώτη διοργάνωση μέχρι σήμερα και τι παραμένει απαράλλαχτο;
-Το ότι παραμένει ένα festival από μουσικους μουσικούς. Υπάρχει ακόμα κάτι ανοργάνωτα οργανικό σε αυτό, κάτι DIY. Βλέπεις φίλους να κουβαλάνε πράγματα, καλλιτέχνες να εμφανίζονται στα live των άλλων, ανθρώπους από διαφορετικες σκηνές να μπλέκονται. Δεν αισθάνεσαι ότι μπαίνεις σε ένα τεράστιο branded event αλλά σε ένα event που καθρεφτίζει πραγματικά την Αθήνα.
-Το Αγοραφοβικό έχει από την αρχή κάποιες πολύ συγκεκριμένες επιλογές, για παράδειγμα, δεν υπάρχει μουσική στα changeovers, λειτουργούν παράλληλα διαφορετικές σκηνές, υπάρχει έμφαση στην εντοπιότητα των καλλιτεχνών και μια ιδιαίτερη αισθητική στην οπτική επικοινωνία. Τι πιστεύεις ότι προσφέρουν αυτές οι επιλογές στο φεστιβάλ;
-Αυτές ακριβώς οι φαινομενικά μικρές αποφάσεις είναι που το κάνουν Αγοραφοβικό. Η αλήθεια είναι το να είσαι curator είναι η πιο fan πλευρά της διοργάνωσης το υπόλοιπο βάρος είναι στον Αρη που πραγματικά έχει τεράστιο ρίσκο και δυσκολίες. Το να συνδεθούν διαφορετικές σκηνές, generations, άνθρωποι από το πρίσμα κάθε φορά κάποιου άλλου artist ήταν πάντα νομίζω ο στόχος του Αγοραφοβικού. Για μένα είναι πραγματικά το μόνο φεστιβάλ στην Ελλάδα που το κάνει και είναι αυτό που σαν καλλιτέχνες έχουμε ανάγκη από την χώρα αυτή.
-Πόσο σημαντικό είναι σήμερα να υπάρχουν φεστιβάλ που δεν ακολουθούν απαραίτητα το μοντέλο των μεγάλων mainstream διοργανώσεων και επιμένουν σε μια πιο προσωπική καλλιτεχνική ταυτότητα;
-Το θεωρώ απαραίτητο. Γιατί αν κοιτάξεις πολλά festival line-ups, ειδικά στην Ελλάδα, πολύ συχνά βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους να μετακινούνται από αφίσα σε αφίσα. Και δεν το λέω υποτιμητικά για αυτούς τους καλλιτέχνες. Το πρόβλημα είναι ότι δημιουργείται μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για το πόσο μεγάλη και πόσο παράξενη είναι πραγματικά η σκηνή εδώ. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που κάνουν τρομερά πράγματα και δεν έχουν απαραίτητα πρόσβαση στους ίδιους μηχανισμούς προβολής. Για μένα λοιπόν ένα ανεξάρτητο festival δεν έχει λόγο να προσπαθεί να γίνει μικρογραφία ενός mainstream festival. Πρέπει να μπορεί να παίρνει ρίσκο. Να βάζει δίπλα δίπλα πράγματα που στο χαρτί μπορεί να μη βγάζουν καν νόημα.
-Η σχέση μου με την Αθήνα είναι λίγο love/hate. Έχω ζήσει αρκετά χρόνια ανάμεσα σε Αθήνα και Λονδίνο και κάθε φορά που φεύγω μου λείπει, και κάθε φορά που επιστρέφω με εκνευρίζει. Αλλά καλλιτεχνικά έχει κάτι τρομερά ζωντανό. Νομίζω ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν αρκετές υποδομές, οι άνθρωποι αναγκάζονται να φτιάχνουν πράγματα μόνοι τους. Αυτό δημιουργεί μια απίστευτη ενέργεια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και πολλές μικρές φούσκες. Έχουμε τρομερή experimental σκηνή, ηλεκτρονική σκηνή, pop, darkwave, indie, rap, queer σκηνή και πολλές φορές είναι σαν να ζουν όλες σε διαφορετικές Αθήνες. Εμένα με ενδιαφέρει πάρα πολύ η στιγμή που αυτές οι Αθήνες συναντιούνται. Αυτό προσπάθησα να κάνω και με το line-up.
-Όταν ανέλαβες την επιμέλεια του φετινού προγράμματος, ποια ήταν η πρώτη σκέψη ή η πρώτη εικόνα που είχες για το πώς ήθελες να ακούγεται το ΑΦΦ26;
Η πρώτη σκέψη ήταν πολύ απλή: pop is everything, pop can be underground. Δεν ήθελα να κάνω ένα festival που μετά μπορείς να το περιγράψεις με τρεις λέξεις: "alternative electronic festival", ξέρω γω. Βαριέμαι λίγο αυτή την ανάγκη να κατηγοριοποιούμε τα πάντα. Ήθελα να ακούγεται λίγο σαν το χάος που υπάρχει όταν ανοίγεις την playlist κάποιου και βλέπεις τι ακούει πραγματικά και όχι τι λέει ότι ακούει. Να μπορείς μέσα σε λίγες ώρες να περάσεις από τη Λένα Πλάτωνος σε darkwave, σε hyperpop, σε ελληνικό στίχο, σε κάτι πολύ pop και μετά σε κάτι τελείως δύσκολο. Αυτό για μένα είναι πολύ πιο σύγχρονο από ένα line-up όπου όλοι οι καλλιτέχνες έχουν περίπου το ίδιο BPM και φοράνε περίπου τα ίδια ρούχα.
-Το φετινό line-up κινείται ανάμεσα σε πολύ μεγάλες ηχητικές και αισθητικές αποστάσεις. Από τη Λένα Πλάτωνος και το "Σαμποτάζ" μέχρι το darkwave, την ηλεκτρονική pop, το hyperpop και την ελληνόφωνη τραγουδοποιία. Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτή την πολυσυλλεκτικότητα;
-Ακριβώς οι αποστάσεις. Δεν προσπάθησα να αποδείξω ότι όλα αυτά "ταιριάζουν". Κάποια δεν ταιριάζουν καθόλου και αυτό είναι ωραίο. Ταυτόχρονα όμως, όταν βάζεις διαφορετικές γενιές δίπλα δίπλα, αρχίζεις να βλέπεις συγγένειες που δεν είναι τόσο προφανείς. Η Λένα Πλάτωνος είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα. Αν τη βάλεις δίπλα σε έναν νέο experimental electronic ή hyperpop καλλιτέχνη, αισθητικά μπορεί να φαίνονται χιλιόμετρα μακριά. Αλλά υπάρχει η ίδια ανάγκη να παραμορφώσεις την pop φόρμα με έναν προσωπικό τρόπο, να δημιουργήσεις τη δική σου γλώσσα. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο αυτό από το genre: ποιος έχει κοινή καλλιτεχνική στάση με ποιον. Όταν συζητούσαμε το πρόγραμμα του φεστιβάλ με τον Αρη είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί είχε πολύ την μορφή χάρτη και παζλ.
-Υπάρχει μια έντονη παρουσία πιο σκοτεινών ήχων φέτος, από τους Selofan και τους In Trance 95 μέχρι τον Johnny Labelle. Γιατί πιστεύεις ότι αυτή η αισθητική έχει ξαναβρεί τόσο έντονα χώρο στην ελληνική σκηνή;
-Δεν ξέρω αν έφυγε ποτέ πραγματικά. Η Αθήνα όπως και η Θεσσαλονίκη είχε πάντα μια πολύ ισχυρή σχέση με το σκοτεινό, το post-punk, το synth, το industrial. Απλώς τώρα αυτή η αισθητική έχει ξεφύγει από τα πολύ αυστηρά όρια μιας συγκεκριμένης υποκουλτούρας. Μπορεί να τη βρεις μέσα στην pop, στην ηλεκτρονική μουσική, στο club, στη μόδα. Οι αναφορές ταξιδεύουν πολύ πιο γρήγορα και οι νεότεροι καλλιτέχνες δεν έχουν απαραίτητα αυτή την αγωνία του "ανήκω σε αυτό το genre". Και ναι, προφανώς ζούμε και σε μια αρκετά δυστοπική εποχή. Δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο ότι δεν έχουμε όλοι όρεξη να γράψουμε χαρούμενα τραγούδια.
-Βρίσκεσαι ταυτόχρονα πίσω από την επιμέλεια του φεστιβάλ και μπροστά στη σκηνή. Τι αλλάζει στον τρόπο που ακούς και αντιλαμβάνεσαι τη μουσική όταν περνάς από τον ρόλο της performer σε εκείνον της curator;
-Καταρχάς απέκτησα πολύ μεγαλύτερη συμπόνια για όποιον μου έχει πει ποτέ "δεν βγαίνει". Ως performer είσαι αναγκαστικά αρκετά απορροφημένος από τον δικό σου μικρό κόσμο. Το live, τον ήχο, το set, το κοινό, το αν δούλεψε κάτι ή όχι. Στην επιμέλεια αναγκάζεσαι να κάνεις zoom out. Και το ενδιαφέρον είναι ότι σταματάς να σκέφτεσαι μόνο "μου αρέσει αυτό;". Μπορεί να αγαπάω έναν καλλιτέχνη αλλά να μην είναι σωστός για τη συγκεκριμένη στιγμή. Ή μπορεί να υπάρχει κάποιος που δεν θα άκουγα απαραίτητα μόνη μου κάθε μέρα, αλλά ξέρω ότι θα δημιουργήσει μια τρομερή στιγμή μέσα στο πρόγραμμα.
Αρχίζεις δηλαδή να ακούς τις σχέσεις ανάμεσα στα acts και όχι μόνο τα acts.
-Για χρόνια τα αγγλικά ήταν η ασφαλής μου γλώσσα. Είχα ζήσει στο Λονδίνο, είχα σπουδάσει εκεί, έγραφα εκεί και όλη η VASSIŁINA είχε κάπως χτιστεί μέσα στα αγγλικά. Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποίησα ότι αυτή η γλώσσα ήταν και μια πολύ βολική απόσταση. Μπορούσα να πω κάτι πολύ προσωπικό χωρίς να νιώσω εντελώς γυμνή. Στο "i.par.ksia.ko." ήθελα να μιλήσω για πράγματα πολύ πιο κοντινά: ενοχή, οικογένεια, σώμα, αρρώστια, φόβο, Αθήνα, σχέσεις, το πού ανήκεις. Και τα ελληνικά με έκαναν να νιώθω πολύ πιο άβολα. Οπότε είπα, οκ, μάλλον εκεί πρέπει να πάω.
-Πόσο διαφορετικά νιώθεις ότι σε εκφράζει η ελληνόφωνη VASSIŁINA σε σχέση με την καλλιτέχνιδα που γνωρίσαμε μέσα από τα αγγλόφωνα προηγούμενα έργα σου;
-Νομίζω είναι η ίδια VASSIŁINA χωρίς λίγο από το protective gear της. Στα αγγλικά μπορούσα να κρυφτώ. Στα ελληνικά δεν μπορείς εύκολα να κρυφτείς. Αν μια λέξη δεν είναι δική μου, το ξέρω. Και μου αρέσει πολύ αυτή η αμηχανία. Δεν θέλω να εγκαταλείψω τα αγγλικά, ούτε θεωρώ ότι "βρήκα επιτέλους τη γλώσσα μου". Απλώς ανακάλυψα άλλη μία εκδοχή της φωνής μου που είναι πιο κοντά και, άρα, λίγο πιο επικίνδυνη.
-Εσύ θα κλείσεις το φετινό Αγοραφοβικό με το "VASSIŁINA & Friends". Τι έχεις ετοιμάσει για αυτή την εμφάνιση και τι σημαίνει για σένα το γεγονός ότι θα είσαι εκείνη που θα βάλει την τελική τελεία στη φετινή διοργάνωση;
-Για εμένα ήθελα η στιγμή του σετ μου να είναι ένα goodbye party / showcase άλλων ανθρώπων φιλενάδων μου. It’s not about me. To "& Friends" είναι πραγματικά το σημαντικότερο κομμάτι του set. Δεν ήθελα να κλείσω ένα festival που έχω επιμεληθεί με ένα κλασικό VASSIŁINA show, σαν να λέω "ωραία, τώρα κοιτάξτε εμένα". AΝ μπορούσα να πω απλώς ευχαριστώ Αρη και να μην παίξω cause it’s not about me at all θα το έκανα. Θέλω να είναι ένα συλλογικό κλείσιμο, με ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί, φίλους, guests επομένως μαζί στην σκηνή μου θα εμφανιστούν Cyka de la blyat, Tammy tsanaka, Tsolimon, Ολίνα, Nalyssa Green, Pan Pan και Dolly Vara. Και προφανώς είναι πολύ συγκινητικό.
-Μετά από τέσσερις διοργανώσεις και τέσσερις διαφορετικούς ρόλους, αν έπρεπε να περιγράψεις το Αγοραφοβικό μέσα από έναν ήχο, μια εικόνα ή μια ανάμνηση, ποια θα επέλεγες;
-Τον ενδιάμεσο χώρο πριν τα που μιλάς με γνωστούς και συζητάς το τι είδες και τι θα δεις. Αυτό είναι για μένα το Αγοραφοβικό. Όχι μόνο τα acts που είναι γραμμένα στην αφίσα, αλλά όλοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι της πόλης που για δύο μέρες στριμώχνονται στον ίδιο χώρο. Ίσως τελικά το πιο ωραίο πράγμα σε ένα festival που λέγεται Αγοραφοβικό να είναι ακριβώς αυτό: ότι για δύο μέρες μάς αναγκάζει να είμαστε όλοι μαζί.
Λένα Πλάτωνος / Selofan / In Trance 95 / Evita Manji / Babynymph / Psychedelic Trips to Death / Yorgas Helmet / Fruit Gillette / Tso / Ενδοεπικοινωνία / Johnny Labelle / Blue Morphee
Δεύτερη Αγοραφοβική Μέρα - Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026
Pan Pan / Usurum / Aggelina / Dolly Vara x Sara ATH / Jaakko Eino Kalevi / Zebra Tracks / Tsugranes / Tso / Bhukhurah / Pandora / Lewnidas / Mia Maria / Vassilina & friends
