© Γιάννης Νέγρης
Αν έφτανε κανείς νωρίς στην Πλατεία Νερού, λίγο πριν ανοίξουν οι πόρτες, θα είχε την ευκαιρία να δει ένα αρκετά εντυπωσιακό πλήθος εφήβων και νέων που αγωνιούσαν να μπουν στον χώρο, ώστε να προωθηθούν όσο πιο μπροστά γινόταν. Κοιτώντας τους έχασα για λίγα δευτερόλεπτα την αίσθηση (και το αναπόφευκτο βάρος) του χρόνου και αναρωτήθηκα μήπως μέσα από κάποια παράδοξη sci-fi λούπα ταξιδέψαμε τρεις δεκαετίες πίσω, όταν οι Megadeth και οι Sepultura μεσουρανούσαν, οπότε ούτε που σκέφτονταν για αποχαιρετιστήριες περιοδείες.
Η απορία μου λύθηκε αρκετά αργότερα, όταν ο Dave Mustaine ρώτησε ποιοι έβλεπαν Megadeth για πρώτη φορά και η ίδια νεολαία σήκωσε ομαδικώς τα χέρια ψηλά. Πώς, πού, πότε να έκαναν αυτά τα παιδιά την επαφή με τους Megadeth, αλλά και τους Sepultura; Τι τα έπεισε να τους ακολουθήσουν με τέτοιον ενθουσιασμό; Αν ήμουν ακόμα αρχισυντάκτης, θα το έβαζα ως θέμα υποχρεωτικής έρευνας και συγγραφής στους συντάκτες εκείνους που τόσο κόπτονται για το "τι ακούνε οι νέοι". Για την 9η βραδιά του Release Athens, όμως, δεν είχε και τόση σημασία: ήταν, μαζί με τη γενικώς μεγάλη προσέλευση κόσμου, το καλύτερο δώρο για τις αποχαιρετιστήριες συναυλίες δύο ιστορικών συγκροτημάτων. Έστω κι αν δεν στάθηκαν ισότιμα στη σκηνή του φεστιβάλ, αφού ήταν ο Mustaine και η παρέα του που τίμησαν ιδιαιτέρως την περίσταση, εξαπολύοντας ασταμάτητους κιθαριστικούς κεραυνούς.
Πριν συμβούν όλα τούτα, βέβαια, είχαμε ήδη δει τους Sylosis στην πρώτη τους συναυλία στην Ελλάδα, που αποδείχθηκε ό,τι έπρεπε για "ορεκτικό" της συγκεκριμένης βραδιάς. Κι ας μην προδιέθετε για κάτι τέτοιο η δισκογραφία τους, αφού εδώ και 20 χρόνια στέκονται στο "σκληρό" κουρμπέτι δίχως αξιοσημείωτες δόξες ή ευρέως αναγνωρίσιμα τραγούδια. Μερικοί καλλιτέχνες, βλέπετε, είναι φτιαγμένοι για τη σκηνή. Και το βρετανικό γκρουπ ανήκει σε αυτές τις περιπτώσεις.
Οι Sylosis μπήκαν δυναμικά με το φρέσκο "Beneath The Surface", βρίσκοντας άμεσα και τα πατήματά τους, μα και τη ζητούμενη επαφή με την πλατεία. Σε αυτό βοήθησε και η επικοινωνιακή διάθεση του ηγέτη Josh Middleton, ο οποίος φάνηκε χαρούμενος που στέκονταν απέναντι σε τόσο κόσμο, παρότι ο καλοκαιρινός ήλιος έκαιγε ακόμα όταν βγήκαν. Πράγματι, χωρίς πολλά-πολλά, αρκετά αγόρια στις μπροστινές σειρές ξεφορτώθηκαν τις μπλούζες τους και τίμησαν το "Poison For The Lost" μ' ένα ενεργητικό mosh pit, το οποίο όλο και θα διευρυνόταν στη συνέχεια. Με τη σειρά της η μπάντα ανέβασε κι εκείνη στροφές, δείχνοντας την υψηλή της τεχνική κατάρτιση, αλλά κι έναν καλώς νοούμενο επαγγελματισμό. Το άξιζαν λοιπόν το χειροκρότημα που έλαβαν στο φινάλε του "The New Flesh", αφού πέτυχαν τον υποστηρικτικό τους στόχο, θέτοντας την Πλατεία Νερού σε κίνηση.
Ώσπου να φανούν οι Sepultura, ο μεγαλύτερος όγκος του κοινού που έμελλε να τιμήσει την περίσταση είχε ήδη φτάσει στην Πλατεία Νερού –κι έκανε αισθητή την παρουσία του μόλις τους είδε να ξεπροβάλλουν, παίζοντας το "Inner Self". Εδώ, πάντως, τα πράγματα ήταν εξαρχής αμφιλεγόμενα κι έτσι παρέμειναν ως το φινάλε του φεστιβαλικού τους set. Φυσικά, κανείς σώας τας φρένας δεν αρνείται τα όσα σπουδαία ποίησαν οι Βραζιλιάνοι επί Arise (1991), Chaos A.D. (1993) και Roots (1996), επανοριοθετώντας την ακραία metal αισθητική. Αλλά το τι πρεσβεύουν εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, απ' όταν έληξε η εποχή των αδερφών Max & Igor Cavalera και ξεκίνησε η ηγεμονία του Andreas Kisser, είναι μια διαφορετική και μάλλον πονεμένη ιστορία.
Δεν ξέρω, πάντως, πόσο απασχόλησαν όλα τούτα και πόσο μέτρησαν για το κοινό που έδωσε το παρών στην Πλατεία Νερού. Δεν γίνεται δηλαδή να μη σταθεί κανείς στον έκδηλο ενθουσιασμό των μπροστινών σειρών, εκεί όπου είχε παραταχθεί μια νεολαία που παρακολουθούσε Sepultura για πρώτη φορά, όντας πρόθυμη να στήσει mosh pits για χατίρι τους. Ούτε γίνεται να μην συνυπολογίσεις ορισμένα πολύ ορατά ξεσπάσματα των μεγαλύτερων ηλικιών προς τα πίσω, π.χ. στο "Arise", στο "Territory" ή στο "Dead Embryonic Sells", τα οποία δείχνουν ότι κάποιοι είχαν έρθει για μια τελευταία υπόκλιση, ανεξάρτητα από τη γνώμη τους για όσα συνέβησαν στο εσωτερικό της μπάντας από το Against (1998) κι έπειτα. Η αποτίμηση της συναυλίας δεν μπορεί να μη συμπεριλάβει τις αντιδράσεις αυτού του κόσμου, στον οποίον στηρίχτηκε άλλωστε και ο τραγουδιστής Derrick Green για τη διάδραση την οποία επεδίωξε, κάθε που απευθύνθηκε προς την πλατεία.
Από την άλλη, δεν νοείται ειλικρινής κριτική που δεν θα θίξει το κακό (έως πολύ κακό) AI με το οποίο επεδίωξαν οι Sepultura να "ντύσουν" οπτικά την αποχαιρετιστήριά τους συναυλία στην Αθήνα: ήδη από το "Inner Self", δηλαδή, με εκείνες τις μορφές ιθαγενών και τα πουλιά που πετούσαν με φόντο κάποιο ηλιοβασίλεμα, η αισθητική κατρακύλησε στα Τάρταρα. Για κάποιους, επίσης –μεταξύ των οποίων συγκαταλέγομαι κι εγώ– παρέμεινε πολύ ζωντανή η εδώ και τόσα έτη θεμελιώδης ένσταση: ότι αυτοί δεν είναι οι Sepultura, αλλά μια μπάντα του Kisser που προσπαθεί να παίξει στο στυλ τους δίχως να τα καταφέρνει, αφού και η φωνή, όπως και η γενικότερη αίσθηση, βγαίνουν διαρκώς λάθος. Το ότι υπάρχει κοινό που τα γουστάρει όλα τούτα είναι αλήθεια, όμως δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι, αφού ζούμε σε έναν κόσμο όπου αφοσιωμένους φίλους έχει μέχρι και το ισλανδικό χάκαρλ (hákarl).
Για όσους, λοιπόν, έμειναν παγερά αδιάφοροι έως και δυσαρεστημένοι ακόμα και στο παλιό αγαπημένο "Roots Bloody Roots" μοναδική ωραία στιγμή ήταν τα ρυθμικά τύμπανα του "Kaiowas". Κι αν κάτι πρέπει να επαινέσουμε, είναι η απόδοση του 24χρονου ντράμερ Greyson Nekrutman, ο οποίος, καίτοι Αμερικάνος, έμοιαζε κι έπαιξε σαν Νοτιοαμερικάνος αστέρας του Μουντιάλ.
Σε αντίθεση με τους Sepultura, οι Megadeth δεν είχαν οπτικό σόου να συνοδεύει τη δική τους τελευταία συναυλία. Και δεν το χρειάζονταν, άλλωστε. Αφενός, το επιβλητικό τους λογότυπο, το οποίο γέμισε τη σκηνή του Release Athens λουσμένο σε μπλε φώτα, έφτανε και περίσσευε ώστε να κοινωνήσει δέος και ν' αναμοχλεύσει μνήμες σχεδόν ιερές. Αφετέρου, ήδη απ' όταν είδαμε τον Dave Mustaine να παίρνει θέση από κάτω του, φορώντας το σήμα κατατεθέν λευκό πουκάμισο κι εξαπολύοντας τις πρώτες κιθαριστικές νότες του "Tipping Point", το ψυχανεμιστήκαμε: μας περίμενε μια πολύ ωραία βραδιά. Κι έτσι και συνέβη.
Παρά τα σημάδια του χρόνου στη φωνή του αρχηγού τους, οι Megadeth έριξαν έναν χέβι μέταλ κεραυνό στην Αθήνα κι αποχαιρέτησαν παλιούς και καινούριους φίλους με το κεφάλι ψηλά, υπενθυμίζοντας ότι δεν κέρδισαν έτσι τυχαία τη φήμη τους στις χρυσές σελίδες του thrash metal –άσχετα με τα σκαμπανεβάσματα της πορείας τους ή τα προβλήματα που δημιούργησε κατά καιρούς η εκρηκτική ιδιοσυγκρασία του Mustaine. Στην Πλατεία Νερού, τουλάχιστον, τα ξεχάσαμε όλα αυτά ήδη απ' όταν μας κέρασαν "Hangar 18", το οποίο ανέδειξε όλες του τις κοφτερές χάρες εξαιτίας του θαυμάσιου ήχου, παρακινώντας χιλιάδες στόματα να τραγουδούν "Foreign life forms, inventory, suspended state of cryogenics".
Το τραγούδι του κόσμου συνεχίστηκε ακάθεκτο και στο "Wake Up Dead", ενώ κομμάτια σαν τα "Sweating Bullets", "I Don't Care" και "Skin O' My Teeth" διατήρησαν το πανηγυρικό κλίμα ως και το μέσον περίπου της βραδιάς. Παράλληλα, έδωσαν την ευκαιρία να θαυμάσουμε τι παιχταράδες είναι οι συνοδοιπόροι του Mustaine: o Φινλανδός Teemu Mäntysaari είναι άσσος στην κιθάρα, ο Βέλγος Dirk Verbeuren στέκεται ως ογκόλιθος πίσω από τα ντραμς, ενώ οι μπασογραμμές του James LoMenzo ακούστηκαν εκεί που έπρεπε και χειροκροτήθηκαν δεόντως κατά την παρουσίαση της μπάντας από τον αρχηγό, που έγινε σε κλίμα "ήρθαμε, είδαμε, νικήσαμε".
Αναμενόμενα, ίσως, η Πλατεία Νερού πήρε φωτιά όταν έφτασε η ώρα της διασκευής στο "Ride The Lightning", το οποίο μας πήρε τα μυαλά, ωθώντας σε συγκρίσεις διόλου ευνοϊκές για τους Metallica. Η πώρωση, κατόπιν, έμεινε ζωντανή χάρη στο "Let There Be Shred" και στο "Tornado Of Souls", οδηγώντας το πλήθος σε πανζουρλισμό όταν το "Symphony Of Destruction" σήμανε την έναρξη του encore, το οποίο ολοκληρώθηκε μέσα σε νέους πανηγυρισμούς, υπό τους αδάμαστους ήχους του "Holy Wars... The Punishment Due". Προσωπικά, βέβαια, ήθελα ν' ακούσω και το "Countdown To Extinction", ήλπιζα και για το "A Tout Le Monde", ονειρευόμουν ίσως και το "Foreclosure Of A Dream". Αλλά κανείς δεν θα πει στον Mustaine τι θα παίξει και τι δεν θα παίξει στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία μιας μπάντας που σφυρηλάτησε τη σχέση τόσου και τόσου κόσμου με το thrash metal.
Εδώ που τα λέμε, πάντως, αναρωτιέται κανείς ποιος ο λόγος να αποχαιρετάς όταν είσαι ακόμα σε θέση να παίζεις σε αυτό το επίπεδο, όταν τόσο εκστασιάζεις τον κόσμο ώστε να σου φωνάζει εν χορώ "τελεία και παύλα, Mustaine είσαι καύλα" [sic], όπως κι έγινε στην Πλατεία Νερού. Ίσως όμως να ξέρει τι κάνει ο Mustaine (ο οποίος πέρασε πρόσφατα κι έναν καρκίνο στον λάρυγγα, ας μην ξεχνάμε), επιλέγοντας ν' αποχωρήσει σε ένα τελευταίο "blaze of glory", δίχως να ρισκάρει άλλες πληγές στον θρύλο των Megadeth.
Διαβάστε Επίσης
