The Cure: Η μεγάλη επιστροφή στο EJEKT Festival

Αν και η έννοια του τάιμινγκ χαίρει σημαντικής εκτίμησης στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ από τότε που ελληνοποιήσαμε αυτή την αγγλική λέξη, έχω ισχυρές αμφιβολίες ότι αφορά συγκροτήματα σαν τους Cure. Και όχι λόγω διαχρονικότητας, βεληνεκούς, επιδραστικότητας. Όλα τούτα ισχύουν, φυσικά: τα γνωρίζουμε καλά και τα έχουμε μηρυκάσει ξανά και ξανά, σε κάθε τους ερχομό στη χώρα μας. Όμως δεν εξηγούν τα πάντα.

Εν προκειμένω, λ.χ., δεν εξηγούν τη σχέση της παρέας του Robert Smith με το ελληνικό κοινό, η οποία έχει κρατήσει και σε εποχές με διόλου "σωστό" τάιμινγκ, δημιουργώντας έναν πανίσχυρο μύθο, ο οποίος εξακολουθεί και μαγνητίζει, κερδίζοντας νέους φίλους. Όποιος θέλει να σκάψει βαθύτερα, βέβαια, θα βρει αφετηρίες για να το πράξει. Θα σταθεί, για παράδειγμα, στη σημασία της καθοριστικής (πρώτης) εμφάνισής τους στο Rock In Athens του 1985, ενώ μπορεί ν' ανατρέξει και σε όσα έχει γράψει ο Λεωνίδας Σκιαδάς εδώ στο Αθηνόραμα, διευκρινίζοντας γιατί για τη γενιά που τους γνώρισε τότε ήταν, είναι –και θα είναι– κάτι παραπάνω από ένα συγκρότημα: "είναι ο τρόπος που διαμορφώθηκε η αισθητική μας, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας", λέει χαρακτηριστικά. 

Πάντως, ακόμα κι αν δεν τους σκοτίζει, το τάιμινγκ είναι σύμμαχος των Cure. Και το EJEKT Festival, το οποίο τους έθεσε επικεφαλής της δεύτερης φετινής του ημέρας (Τετάρτη 15/7, στον εξωτερικό χώρο P5 του Ολυμπιακού Σταδίου), κατέχει σημαίνουσα θέση σε μια αλυσίδα γεγονότων κομβικών για την απήχησή τους στις γενιές που ήταν έως και αγέννητες επί Rock In Athens. 

Η καλή μέρα, δηλαδή, πρωτοχάραξε 7 καλοκαίρια πριν, τον Ιούλιο του 2019, όταν το EJEKT τους έφερε στην Πλατεία Νερού μετά από πολύ καιρό, σε μια εποχή που κανείς δεν ήξερε τι να περιμένει, αφού και δισκογραφικά είχαν σιωπήσει για μεγάλο διάστημα. Οι παλιοί, λοιπόν, έδωσαν τότε το παρών λιγάκι μουδιασμένοι, οι νέοι πήγαν από περιέργεια, στο τέλος, όμως, οι πάντες παραμιλούσαν. Κι αυτό γιατί ήδη από τα εναρκτήρια "Plainsong" και "Pictures Of You" οι Βρετανοί διέλυσαν κάθε σύννεφο αμφιβολίας, δίνοντας μια συναυλία αντιπροσωπευτική και της ουσίας, μα και της ιστορίας τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όποιος πήγε, ακόμα τη θυμάται. 

Αλλά και η επίδοση αυτή διόλου τυχαία δεν ήταν, τελικά. Μπορεί η covid-19 πανδημία να φρέναρε λίγο μετά τον πλανήτη και να καθυστέρησε πολλές διεργασίες και ζυμώσεις στο στρατόπεδο των Cure, όμως το σχέδιό τους για μια δισκογραφική επιστροφή δεν εγκαταλείφθηκε. Και όταν βγήκε, 16 ολόκληρα χρόνια μετά το ανυπόληπτο 4:13 Dream του 2008, το Songs Of A Lost World (Νοέμβριος 2024) έκανε την έκπληξη, αφού κανείς, ούτε καν οι πιο αισιόδοξοι οπαδοί, δεν περίμενε ένα άλμπουμ τέτοιας ποιοτικής στάθμης. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι γράφτηκαν και πολλές υπερβολές. Ακόμα κι έτσι, πάντως, δεν χάνεται ο πήχης που πέτυχαν ν' αγγίξουν οι Cure τόσα έτη μετά τη δημιουργική τους ακμή, ούτε και ο συναισθηματικός παλμός στιγμών σαν το "Alone", το "Endsong" ή το "I Can Never Say Godbye". 

Τι καιροί, λοιπόν, για να τους ξαναδούμε ζωντανά στην Αθήνα στις 15/7 και ν' ακούσουμε, για πρώτη φορά, όχι μόνο κλασικά κι αγαπημένα σαν το "Lovesong", το "Lullaby", το "High", το "A Forest" ή το "From The Edge Of The Deep Green Sea" (τα οποία υποθέτουμε ότι θα παίξουν και σε μας, όπως έχει συμβεί και σε άλλες ευρωπαϊκές βραδιές), μα και τα τραγούδια του Songs Of A Lost World. Είναι δικαίως μία από τις πιο αναμενόμενες συναυλίες του φετινού καλοκαιριού, πόσο μάλλον τώρα που ο Robert Smith διανύει περίοδο εξωστρέφειας, γενόμενος αναγνωρίσιμος και στη νεολαία που ακολουθεί με πάθος την Olivia Rodrigo. Στον φρέσκο της δίσκο, για του λόγου το αληθές, λένε ντουέτο το "What's Wrong With Me", κομμάτι που ήδη κάνει αίσθηση, σκαρφαλώντας στα 20 πρώτα των Ηνωμένων Πολιτειών.