Το 2026, το αθηνόραμα γιορτάζει μισό αιώνα στην αιχμή της πόλης παραμένοντας ανοιχτό, κριτικό, επίκαιρο, πρωτοπόρο, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια συν-διαμορφώσει δυναμικά τάσεις και εξελίξεις σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της διασκέδασης. 50 years festivities με τα βραβεία και τους θεσμούς να συντονίζονται στο επετειακό πνεύμα αλλά και νέα events να καλούν άπαντες να γιορτάσουν τα 50 χρόνια αθηνόραμα, συμμετέχοντας σε ένα μοναδικό party in progress.
Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, κάθε εβδομάδα θα σας παρουσιάζουμε εδώ, στο athinorama.gr, στιγμές από το αρχείο μας που ξεχωρίζουν ή που αποκτούν στις μέρες μας ιδιαίτερο νόημα.
Μπορεί η συναυλία των Metallica και η ταινία του Μάικλ Τζάκσον να έφερε στις μνήμες μας παλιές ένδοξες εποχές μουσικής, όμως τα ελληνικά γονίδια καλά κρατούν. Ακόμα και αν την βρίσκουμε στα techno παρτάκια στο Ζάππειο και στο Λυκαβηττό, μετά από λίγο επιστρέφουμε στα γνώριμα μουσικά εδάφη του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη.
Και κάπως έτσι, ο Γιώργος Χαρωνίτης εξηγεί στο τεύχος 961 (10 - 16 Μαρτίου '95) πως η σημερινή νεολαία, όσο κι αν απολαμβάνει την ποπ κουλτούρα, ψάχνει να ακούσει και να ταυτιστεί με κάτι γνώριμο, με κάτι που πηγάζει από τον πραγματικό κόσμο. Και αυτό γιατί όπως τα περισσότερα πανκ, ροκ εν ρολ, μέταλ ρεύματα, έτσι και η ποπ δε θα μπορέσει να καθιερωθεί για πάντα.
Για τον δημοσιογράφο, υπάρχουν μόνο δύο όροι που θα περιγράφουν τις κατηγορίες της μουσικής: μαγκιά και χλε χλε. Και εκεί που ένας μουσικός ρυθμός ή καλλιτέχνης που αναδύεται θα καθορίζει την μαγκιά (όπως ο Σαββόπουλος), το 90% όσων ακολουθούν και προσπαθούν να αντιγράψουν θα αποτελούν το χλε χλε. Γιατί η βιομηχανική παραγωγή αναπαράγει και δε δημιουργεί.
Διαβάστε Επίσης
