Κωνσταντίνος Τερζόπουλος
Από το Αγρίνιο και μια κιθάρα που εμφανίστηκε κάποτε πάνω σε έναν καναπέ, δώρο από τον πατέρα του, μέχρι και την εμφάνισή του στην σκηνή του Σταυρού του Νότου την Πέμπτη 7 Μαΐου και την παρουσίαση του δίσκου "Φέιγ Βολάν", η διαδρομή του Κωστή δεν ήταν ποτέ ευθεία.
Ξεκίνησε ως φοιτητής Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, όμως, κάπου στην πορεία, τον κέρδισε η ανάγκη για δημιουργία, αυτή που είχε αρχίσει σιγά - σιγά να χτίζεται μέσα του από τα παιδικά πάρτι με τα ξαδέρφια του που "έστηναν φανταστικό γλέντι με όργανα και φωνές". Μέσα από τραγούδια που γράφονταν αθόρυβα για καιρό, ήρθε σε επαφή με ανθρώπους που τον ταρακούνησαν και τον έκαναν να βάλει τη σχολή σε δεύτερη μοίρα, αλλά παράλληλα κατάφερε ν' ανακαλύψει ένα κομμάτι του εαυτού του που πλέον μοιράζεται ζωντανά με τον κόσμο.
Πότε ένιωσες για πρώτη φορά την ανάγκη να γράψεις ένα τραγούδι και τι ήταν αυτό που την πυροδότησε;
Στο γυμνάσιο έκανα πολύ καλούς φίλους και φίλες, με κάποιους είμαστε ακόμα μαζί. Μία από τις φίλες μου ήταν κι ένας από τους πρώτους μου έρωτες. Προς κακή μου τύχη όμως η γενική παρέα ήταν πολύ ωραία κι έτσι με δυσκόλευε πολύ να της επικοινωνήσω οτιδήποτε. Αναγκάστηκα λοιπόν να επικοινωνώ στο τετράδιο μου όσα νιώθω - όταν δε, αντιλήφθηκα ότι μπορείς να φέρεις την πραγματικότητα στα μέτρα της φαντασίας σου και να σκαρώσεις ό,τι θελήσεις κατάλαβα πως θα συνεχίσω να γράφω για κάποιο καιρό ακόμα.
Πότε κατάλαβες ότι αυτά που γράφεις δεν είναι απλώς μια φάση, αλλά κάτι που σε ορίζει;
Περνούν τα χρόνια και ταραχωδώς ας πούμε φτάνουμε στο πρώτο έτος, βρισκόμαστε στην Αθήνα όπου μένω σε ένα μικρό σπίτι που βλέπει σε ακάλυπτο δίχως πολύ ήλιο, μη φανταστείς. Έτσι λοιπόν ενώ η ζωή μου έξω από το σπίτι είναι γεμάτη από ανθρώπους, περιπέτειες, χρώματα κλπ, η ζωή μου μέσα σε αυτό αποτελεί το ακριβώς αντίθετο - πλήξη, σκοτάδια και θλίψη. Σε αυτό το σπίτι αρχίζω να γράφω για τα καλά, αρχίζω να γράφω για να νιώσω καλύτερα, να νιώσω φωτεινότερος μέχρι που κατάλαβα ότι οι στίχοι μου με βοηθούν να καταλάβω τι μου συμβαίνει με έναν τρόπο και ρυθμό μυστικό που έρχεται από πολύ βαθιά. Το πρώτο χρονολογικά τραγούδι που έγραψα για τον πρώτο δίσκο μιλάει για το σπίτι μου.
Από πού αντλείς έμπνευση για τη μουσική σου;
Θεωρώ πως τρεις είναι οι βασικοί πυλώνες - οι δύο εξ αυτών μοιράζονται πολλά κοινά. Νομίζω αρχικά έχουμε τις καθημερινές εικόνες του κόσμου. Ένα φύλλο, ένα βλέμμα, μία λωρίδα φως που περνά μέσα από μία κουρτίνα - όλα αυτά είναι σημαντικά γιατί υπάρχουν συνεχώς γύρω μας κι αν τα δεις με μία ελαφρώς διαφορετική ματιά παύουν να είναι αδιάφορα, γίνονται ο καμβάς σου για να ζωγραφίσεις. Έπειτα είναι ο έρωτας και η θλίψη. Μιλάμε για δύο συναισθηματικές καταστάσεις που συχνά οδηγούν η μία στην άλλη. Επίσης όταν μιλώ για έρωτα δεν εννοώ αναγκαστικά τον έρωτα που γεννιέται από ένα υποκείμενο και καταλήγει πάλι σε αυτό, αλλά το συγκεχυμένο συναίσθημα του να νιώθεις ερωτευμένος.
Υπάρχει κάτι κοινό στα τραγούδια που συγκέντρωσες και έφτιαξες τον δίσκο "Φέιγ Βολάν";
Όλα αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν μέσα σε μία περίοδο δύο χρόνων - κάποια εξ’ αυτών βέβαια αναφέρονται σε εντυπώσεις και συνειδητοποιήσεις περιόδων ακόμα παλαιότερων, τα περισσότερα όμως σχετίζονται με τη ζωή μου τα τελευταία δύο χρόνια. Οπότε εκ πρώτης όψεως ίσως να μη διαφαίνεται κάποια εξωτερική σύνδεση. Ωστόσο γνωρίζω πως υπάρχει μία εσωτερική.
Αυτός ο δίσκος μιλάει για τον έρωτα σε διάφορες πτυχές του, για τη ζωή, για το θάνατο, για την ευτυχία αλλά και για το όνειρο. Επίσης υπάρχουν παραπάνω από ένα τραγούδια που σκιαγραφούν κάποια ερωτική απογοήτευση, θα μου πεις το ένα δε φτάνει; Πρέπει να έχεις δύο ή τρία; Το μυστικό κρύβεται στην επανάληψη όλου αυτού, στο πώς όλα επαναλαμβάνονται κι έρχεσαι πάλι να τα συναντήσεις με διαφορετικά μάτια και φιλοδοξίες.
Για να κλείσω λοιπόν θεωρώ πως ο συνδετικός κρίκος των τραγουδιών του Φέιγ Βολάν είναι η αγάπη για τη ζωή.
Μέσα από τη διαδικασία του δίσκου, ένιωσες ότι αλλάζεις;
Νομίζω ότι αυτή η ερώτηση είναι η αγαπημένη μου. Η απάντηση είναι ναι, άλλαξα και μάλιστα πολύ. Όταν φτιάχναμε το πρώτο μας άλμπουμ δε ξέραμε καλά-καλά γιατί το κάναμε, τι ακριβώς θέλουμε να πούμε, δεν είχε καμία σημασία. Με λίγα λόγια αντιμετωπίζαμε την όλη κατάσταση όπως ένα μικρό παιδί αντιμετωπίζει τον εξωτερικό κόσμο, με αστείρευτο ενθουσιασμό, φαντασία και παιχνίδι και αυτό συμβαίνει αυθόρμητα, δε μπορείς να το εκβιάσεις. Ο δεύτερος δίσκος δεν είναι έτσι - είναι μία συνειδητή απόφαση, θέλεις όχι μόνο να αποπλέξεις αυτό που έχεις μέσα σου και να το φέρεις μπροστά σου, αλλά να το φέρεις μπροστά σε όλο τον κόσμο, να το εξηγήσεις, να το επικοινωνήσεις.
Κουραστήκαμε πολύ με αυτό το δίσκο, μεγαλώσαμε, αφιερώσαμε πάρα πολλές ώρες μέσα στο στούντιο πειραματιζόμενοι. Ταυτόχρονα ήρθαμε κοντά με ανθρώπους, μουσικούς που έπαιξαν, στιγμές που νιώθαμε πολύ απομονωμένοι ή καλλιτεχνικά λειψοί κι έγραψαν πράγματα δικά τους, πολύ προσωπικά που εμείς δε θα είχαμε ποτέ την δυνατότητα να σκεφτούμε. Και να που τώρα είμαστε εδώ, στο σήμερα κι έχουμε μπροστά μας ένα δίσκο με μικρές εκμυστηρεύσεις πολλών ανθρώπων, που τώρα που στα λέω τους βλέπω μπροστά μου να γελούν. Μακάρι η δισκογραφία μου να είναι μεγάλη και να καταλήξω ο τελευταίος μου δίσκος να είναι σαν τον πρώτο, αυθόρμητος, παιδικός και αθώος.
Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τις Σκιαδαρέσες, τη Νεφέλη Φασούλη, τα Καλογεράκια ή να τραγουδάς με τον Φοίβο Δεληβοριά;
Όταν αρχίζουν να συμβαίνουν όλα αυτά σταδιακά μάλλον να τα συνηθίζεις, αλλά δεν πρέπει. Είχα την τύχη να βρεθώ είτε στη σκηνή είτε εκτός αυτής με ανθρώπους με σημαντική ιστορία στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, με ανθρώπους φανταστικά ταλαντούχους. Αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους μου μιλάς δεν είναι μόνο φανταστικοί καλλιτέχνες όμως, είναι και φανταστικοί άνθρωποι και με κάποιο τρόπο - που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω ποιος είναι αυτός - καταφέρνουν και είναι διαχρονικοί ειδικά όταν η ζωή αλλά πόσο μάλλον η σύγχρονη καθημερινότητα είναι σκαρωμένη έτσι ώστε να σε κουράσει και να σε αναγκάσει να αφήσεις τα πάντα. Έτσι λοιπόν το να συνεργάζεσαι με αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι μόνο απολαυστικό από καλλιτεχνικής άποψης αλλά και σημαντικό μιας κι έχεις να μάθεις πολλά από αυτούς.
Τι νιώθει ο Κωστής όταν ανεβαίνει στην σκηνή και ποιο συναίσθημα θέλει να αφήσει στο κοινό που τον παρακολουθεί;
Αρχικά να πω εδώ πως ποιος άνθρωπος που κάνει μουσική δε το κάνει αυτό για να δει τη μουσική του να παίζεται ζωντανά, δηλαδή στα αλήθεια να είναι ζωντανή κι όχι ένα ψηφιακό κουφάρι. Πριν απαντήσω όμως στην ερώτησή σου, θέλω να μιλήσω μία στιγμή για τις πρόβες μας. Κάποιες φορές, όχι πάντα αλλά βάζουμε τα δυνατά μας, καταφέρνουμε να επιτύχουμε μία φοβερή μυσταγωγία και συντονισμό που αρκούν, έστω και παροδικά, για να σε πετάξουν σε μία άλλη πραγματικότητα, που είσαι άλλος άνθρωπος, δίχως έγνοιες - σαν υπνωτισμένος ρε παιδί μου. Ε λοιπόν αυτό θέλουμε να αφήσουμε στο κοινό που μας παρακολουθεί και ακούει. Δηλαδή αρχικά να επιτύχουμε μία δυνατή εσωτερική σύνδεση και μετά να καταφέρουμε αυτό τον εξαγνισμό, να φεύγουν από εκεί ελαφρείς και με ελπίδα.
Πώς θα χαρακτήριζες την μέχρι τώρα πορεία σου, ποιες ήταν οι δυσκολίες και τι θα συμβούλευες έναν νέο καλλιτέχνη;
Σίγουρα είμαι πολύ μπερδεμένος σχετικά με την πορεία μου - εννοώ πως την τελευταία περίοδο συνεχώς βλέπω τα χνάρια που έχω μέχρι τώρα αφήσει στο διάβα μου, να θυμηθώ ποια ήταν η αφετηρία μου, γιατί τράβηξα αυτό το δρόμο, γιατί σήμερα βρίσκομαι εδώ. Νομίζω πως η μοναδική απάντηση που έχω να δώσω είναι πως η πορεία μου (όποια κι αν είναι αυτή) σχηματίστηκε από το γεγονός ότι σε κάθε απόφαση που κλήθηκα να πάρω προσπαθούσα να διαλέξω το πιο εσωτερικό και πυρηνικό μου στοιχείο για να συνεχίσω την τέχνη μου.
Τώρα σχετικά με τις δυσκολίες είναι πάρα πολλές, είναι που και η ζωή από μόνη της είναι δύσκολη, είναι και που στην Ελλάδα η τέχνη και ο καλλιτέχνης μπαίνει σε τελευταία μοίρα κυρίως από το ίδιο το κράτος. Το να είσαι καλλιτέχνης όμως σημαίνει απλώς το να ζεις καλλιτεχνικά, και το να ζεις καλλιτεχνικά είναι μία σπουδαία απόφαση που μπορεί κάποιος άνθρωπος να κληθεί να πάρει στη ζωή του.
Θα συμβούλευα έναν νέο καλλιτέχνη λοιπόν, εάν έχει πάρει αυτή την απόφαση να μη τα βάλει κάτω γιατί ακόμα κι αν όλα είναι εναντίον του, ακόμα κι αν ο βιοπορισμός είναι μετά βίας εφικτός εκείνος θα σώζει σιγά σιγά τη ζωή του και μέσα του θα πλουτίζει.
Αν αυτά τα τραγούδια, όπως λες, είναι "φύλλα που ταξιδεύουν", εσύ σε ποιο σημείο της διαδρομής βρίσκεσαι;
Χμμ έχει ενδιαφέρον αυτή η ερώτηση. Θεωρώ ότι δε βρίσκομαι πουθενά αλλά ταυτόχρονα
βρίσκομαι και παντού. Σκέψου πως οι περισσότερες από τις ισορροπίες της ζωής μας είναι ασταθείς και όταν κάτι νέο συμβεί θα έρθουμε να αναιρέσουμε το εαυτό μας - για έναν μεγάλο παλιό έρωτα ενδεχομένως να πούμε ότι τελικά δεν ήταν έρωτας, ή για ένα φίλο ή για ένα γενικότερο συναίσθημα. Πάντα κρίνουμε μία παλαιότερη κατάσταση με τα σημερινά δεδομένα οπότε ακόμα κι αν σου απαντήσω σήμερα στο που βρίσκεται αυτό το φύλλο, αύριο θα το αναιρέσουμε.
Μάλλον μία καλή παρομοίωση θα ήταν αυτή του άπειρου σύμπαντος. Όταν κάτι είναι άπειρο δεν υπάρχει κάποιο σημείο κατατεθέν για να ορίσεις τη δική σου θέση σε σχέση με αυτό, έτσι και στο άπειρο σύμπαν της μουσικής και της ζωής εν γένει θα ήταν ανώφελο να αναρωτηθούμε σε ποιο σημείο της διαδρομής βρίσκεται αυτό το φύλλο.
Info:
Παρουσίαση του δίσκου Φέιγ Βολάν στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου
Ημ/νία: Πέμπτη 7 Μαΐου 2026
Ώρα: 21.00
Εισιτήρια: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
