Η Lou is πιστεύει ότι η μουσική είναι μια γλώσσα που υπερβαίνει το νου

Η Lou is (Λουίζα Σοφιανοπούλου) είναι μια ξεχωριστή περίπτωση.  Κάνει μια συναυλία σαν προσευχή στην Αγγλικανική εκκλησία Αγίου Παύλου την Πέμπτη 30 Απριλίου σε συνδυασμό με την επιθυμία της να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα σύνδεσης, κατανόησης και εσωτερικής ειρήνης κόντρα στην βίαιη πραγματικότητα και τον καθημερινό θόρυβο της εποχής μας. Παράλληλα έχει κι ένα νέο τραγούδι με τίτλο "Hell into Heaven” που μιλάει για την αγάπη, για τη σύνδεση, για την ομορφιά, και για τον " Παράδεισο", μέσα μας.

Πιστεύω ότι είναι σίγουρα μια περίπτωση που αξίζει να εξερευνήσουμε.

-Περιγράφεις αυτή τη συναυλία σαν "προσευχή". Τι σημαίνει για σένα αυτή η λέξη;         

-Σημαίνει να ησυχάζω το μέσα μου από τους εξωτερικούς θορύβους και την ψυχή μου από την ένταση των συναισθημάτων. Βρίσκω την εσωτερική μου φωνή και συνήθως μαζί έρχεται η ελπίδα, η ειρήνη και η πίστη ότι όλα είναι όπως πρέπει.

-Πώς γεννήθηκε η ιδέα να παρουσιαστεί αυτή η μουσική εμπειρία μέσα σε έναν εκκλησιαστικό χώρο;                                                                                                                     

-Μου άρεσε πάντα να τραγουδάω σε περιβάλλον ήσυχο όπου μπορώ κι εγώ αλλά και ο κόσμος να εξερευνήσουμε όλες τις αποχρώσεις και εντάσεις της μουσικής. Η διάθεση μου φέτος βγαίνοντας από μια περίοδο εσωστρέφειας ήταν να εκτεθώ και να ανοίξω την καρδιά μου σε ένα τέτοιο μυσταγωγικό περιβάλλον.

-Τι αλλάζει μέσα σου όταν τραγουδάς σε έναν χώρο όπως η Εκκλησία Αγίου Παύλου σε σχέση με μια κλασική σκηνή;                                                                                                             

-Η εκκλησία είναι χώρος ιερός επειδή μέσα εκεί οι άνθρωποι είναι (ως επί το πλείστον) ειλικρινείς, ευάλωτοι, ανοιχτοί και συγκεντρωμένοι. Η μουσική είναι μια γλώσσα που υπερβαίνει το νου, πάει σε άλλα επίπεδα την επικοινωνία μας οπότε και μέσα σ’ ένα ναό οι συνθήκες είναι ιδανικές για να αφεθούμε και να ταξιδέψουμε όλοι μαζί.

-Οι αφαιρετικές ενορχηστρώσεις φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτή την παράσταση.  Τι σου δίνει η "απλότητα" στη μουσική;                                                               

-Δίνει χώρο στη φωνή αλλά και στα αυτιά μας να αντιληφθούν καλύτερα αυτό που γίνεται. Απλώνονται οι νότες και οι λέξεις καλύτερα όταν δε μπλέκονται πολλές μελωδίες και συχνότητες.

-Υπάρχει κάποιο τραγούδι από το πρόγραμμα που νιώθεις πιο "εκτεθειμένη" όταν το ερμηνεύεις;

-Τώρα στην προσμονή για τη βραδιά όχι, αλλά είμαι σίγουρη πως κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια κάποιο τραγούδι θα με εκπλήξει! Σίγουρα το ντουέτο με τον εξαιρετικό Χριστόφορο Σταμπόγλη είναι μια πρόκληση!

-Πώς επιλέγεις ποια κομμάτια "ανήκουν" σε μια τόσο ιδιαίτερη βραδιά;

-Αυτά που περιέχουν πράγματα που πιστεύω και θα ήθελα να έχω γράψει ή και έχω γράψει .

-Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από αυτή τη συναυλία;

-Μια γλυκιά ανακούφιση ότι ακόμα είμαστε Άνθρωποι.

 -Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει ως καταφύγιο μέσα στη σημερινή "βίαιη πραγματικότητα";

-Σίγουρα. Η μουσική μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις όταν τα μυαλό αδυνατεί να τα επεξεργαστεί και να τα αποδεχτεί. Έχουμε ανάγκη να κλαίμε, να χορεύουμε, να τραγουδάμε και να χοροπηδάμε παρέα. Όλα αυτά και τόσα ακόμα γίνονται μέσω της μουσικής και των τεχνών.

-Έχεις ζήσει στιγμή πάνω στη σκηνή που ένιωσες ότι υπήρξε πραγματική σύνδεση με το κοινό; Πώς ήταν;

-Ναι έχω ζήσει! Αν υπάρχει Παράδεισος είναι αυτό. Είμαστε ενωμένοι βαθιά αλλά η ζωή αυτή μας κάνει να το ξεχνάμε.

-Σε μια εποχή έντονου θορύβου και υπερπληροφόρησης, πώς προστατεύεις τον εσωτερικό σου χώρο ως καλλιτέχνιδα;

-Προσπαθώ να μη διαβάζω όλες τις δυσάρεστες ειδήσεις, να ακούω μουσική, να διαβάζω και να βλέπω μόνο σειρές ή ταινίες που δεν διαταράσσουν την ψυχική μου υγεία.

-Τι σε οδηγεί σήμερα να γράφεις ή να τραγουδάς — είναι ανάγκη, θεραπεία ή κάτι άλλο;

-Είναι ανάγκη, είναι θεραπεία και κυρίως ένα ταξίδι ανακάλυψης και συμφιλίωσης με τον εαυτό μου.

-Υπάρχει κάτι που φοβάσαι ακόμα όταν ανεβαίνεις στη σκηνή;

-Παλιότερα φοβόμουν μήπως δεν αρέσω εγώ ή οι επιλογές μου σε κάποιον αλλά τώρα πια όχι. Εγώ θα κάνω το καλύτερο που μπορώ με γενναιοδωρία και ελπίζω να το νιώσει και ο απέναντι. Καμιά φορά φορά φοβάμαι ότι θα ξεχάσω τα λόγια μου!

-Υπήρξε κάποια στιγμή στις πρόβες που σε συγκίνησε ιδιαίτερα;

-Στις πρόβες πάντα χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν ακούω τα τραγούδια που έχω γράψει από τους μουσικούς. Στην προκειμένη φάση είναι ο Ηλίας Καλούδης στα πλήκτρα και ο Αλέκος Βουλγαράκης στην κιθάρα. Είναι δύο υπέροχοι μουσικοί και το να τους βλέπω μα εμπνέονται και να παίζουν κάτι που έφτιαξα εγώ είναι συγκινητικό.

-Αν αυτή η συναυλία ήταν μια εικόνα ή μια ανάμνηση, ποια θα ήταν;

-Μια μεγάλη αγκαλιά.