© Λεωνίδας Τούμπανος
Γεννήθηκε το 1999 στην Πετρούπολη και από πολύ μικρός μεγαλώνει μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο ήχους από τραγούδια του Elvis Presley και των Beatles, του Νίκου Πορτοκάλογου και του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε ήταν εκείνη του Φοίβου Δεληβοριά στην Τρίπολη - μια εμπειρία που, όπως θυμάται, τον σημάδεψε στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών. Αργότερα, τον ενέπνευσαν καλλιτέχνες όπως ο Παύλος Παυλίδης και ο Λεωνίδας Μπαλάφας, με αποτέλεσμα πλέον να δημιουργεί τη δική του - απρόβλεπτη - indie ακουστική μουσική.
Ο Χρήστος Βέργος, μέσα από τους στίχους του, αναζητά τρόπους να μιλήσει για τον έρωτα και τις μικρές αντιφάσεις της καθημερινότητας. Σήμερα θα ήθελε να συνεργαστεί με καλλιτέχνες της δικής του γενιάς, ανθρώπους που παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν να φτιάχνουν σύγχρονη μουσική. Σε 10 χρόνια δε φαντάζεται κάτι μεγαλειώδες: μόνο να είναι ευτυχισμένος, να ζει από τη μουσική και να κάνει τους ανθρώπους να ονειρεύονται και να ερωτεύονται λίγο περισσότερο μέσα από τα τραγούδια του.
Πότε αντιλήφθηκες ότι τραγουδάς καλά και πώς ήρθε η κιθάρα στη ζωή σου;
Η μουσική ήρθε στη ζωή μου μια Τετάρτη, δε θα το ξεχάσω ποτέ για δύο λόγους. Ο Παναθηναϊκός έπαιζε ποδόσφαιρο στο Champions league και ο πατέρας μου με πήρε και με πήγε στη Φιλαρμονική Δήμου Πετρούπολης. Ο μαέστρος της φιλαρμονικής αποφάσισε να μου δώσει να παίξω τρομπέτα. Στην αρχή δεν ήθελα να πάω αλλά μετά συνέχισα, ήταν πολύ καλή επιλογή αυτή.
Κάποια στιγμή, μετά από 2 χρόνια στην έκτη δημοτικού, είχα ξεκινήσει να αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος, εκτός από τις παρέες, και άρχισα να ακούω μουσική. Ήρθε ένας φίλος των γονιών μου στο σπίτι και του λέω θέλω πολύ να μάθω να παίζω κιθάρα αλλά δε θέλω να πάω σε δάσκαλο. Υπήρχε μια κιθάρα στο σπίτι, γιατί η αδερφή μου ήταν στο ωδείο. Μου λέει θα μπαίνεις σε αυτήν την ιστοσελίδα και θα διαβάζεις τις συγχορδίες. Οπότε αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την κιθάρα και με τον κόσμο της τραγουδοποιίας συνολικά, γιατί μέσα από αυτό το σάιτ γνώρισα τους Beatles, τον Elvis και πολλές άλλες μπάντες κλασσικού ας πούμε ρεπερτορίου.
Νομίζω αυτόματα ξεκίνησα να τραγουδάω κιόλας. Δεν ήμουν σίγουρος ότι το κάνω καλά. Μάλιστα η αδερφή μου γέλαγε πάρα πολύ όταν με άκουγε να τραγουδάω, γιατί είχα αυτήν την χαρακτηριστική λεπτή φωνή που έχουν τα παιδιά.
Ποια ήταν τα πρώτα σου βήματα;
Ξεκινάω από τα 17 να γράφω τα δικά μου κομμάτια και κάποια στιγμή μου λέει μια φίλη "Δε γίνεται άλλο αυτό, πρέπει να τα ηχογραφήσεις". Οπότε στα 19 το αποφάσισα, μπήκα σε ένα στούντιο και ηχογράφησα 2 κομμάτια. Είχα λοιπόν την τύχη να βρει ο Πάνος Σουρούνης το δεύτερο κομμάτι και να με φωνάξει στο Μουσικό Κουτί στις εξερευνήσεις. Και εκεί κατάλαβα ότι το πράγμα είναι κάτι περισσότερο από το δημοσιοποιώ απλώς τα τραγούδια μου στο ίντερνετ. Παράλληλα εκείνη την εποχή η ίδια φίλη με παρότρυνε να ασχοληθώ και με το TikTok γιατί ήταν μια πλατφόρμα που τότε δεν είχε αντιληφθεί πολύ ο κόσμος, αλλά μπορεί να σου δώσει την ευκαιρία να ακουστείς, όντας ανεξάρτητος.
Πότε αισθάνθηκες έτοιμος για τα live;
Τα live προέκυψαν εντελώς φυσιολογικά. Εγώ περνάω υπέροχα στο στούντιο, ακόμα και τότε που δεν ήξερα, αλλά είχα την απόλυτη ανάγκη να το δείξω στον κόσμο αυτό και να συνδεθούμε, να έρθουμε κοντά, να συνυπάρξουμε, γιατί αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Ποέκυψαν με πολύ μεγάλη δυσκολία, κάναμε πολύ καιρό να βρούμε έναν χώρο να μας δεχτεί τότε και λέω μας γιατί παίζω σχεδόν με τους ίδιους ανθρώπους από το 2021 που έγινε και το πρώτο live. Ήταν μια απόλυτη ανάγκη, δυσκολευτήκαμε αλλά τα καταφέραμε.
Τι αποτελεί έμπνευση για σένα; Είναι η μουσική το καταφύγιό σου;
Έμπνευση για μένα είναι το τραπέζι που καθόμαστε αυτήν την στιγμή. Εδώ γύρω μας έχει διάφορες ιστορίες που δεν έχει μιλήσει κανείς για αυτές. Έχω γράψει κομμάτια σε δύσκολες περιόδους της ζωής μου και αποτέλεσε καταφύγιο η μουσική. Συζητούσαμε χθες με τον Θοδωρή για το πόσο μαγικό είναι εκείνο το μέρος που βρίσκεσαι όταν γράφεις. Κάπου πας. Δεν ξέρω πού είναι αυτό, αλλά είναι τέλειο. Αυτό εγώ το λέω καταφύγιο.
Είναι εύκολο να μιλάς για τον έρωτα ενώ περνάς δύσκολες περιόδους;
Θέλει θάρρος να μιλήσεις για τον έρωτα για μένα όντας άντρας. Ήταν μια σημαντική μου ανάγκη να μιλήσω για τα συναισθήματά μου αυτά, να εκφραστώ, να εκφράσω καταστάσεις που βίωνα και να φτάσω και στο άτομο στο οποίο απευθύνομαι. Γιατί σε έναν κόσμο βίαιο, στον οποίο μεγαλώνουμε όλοι, θέλει θάρρος να μιλήσεις για τον έρωτα.
Παρόλα αυτά δεν γράφω μόνο για τον έρωτα. Στους τρεις δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει έχω κομμάτια που μιλούν για θέματα κοινωνικά, για υπαρξιακά ζητήματα που με αφορούν πάρα πολύ, ειδικά τον τελευταίο καιρό που μεγαλώνω. Έχω γράψει μουσική και σε πολύ καλές φάσεις της ζωής μου. Φέτος μου συνέβη να μιλήσω για έναν χωρισμό, σε μια πολύ δύσκολη φάση που τον βίωνα, αλλά μετά ξανά έγραψα για τον ίδιο χωρισμό σε μια πολύ καλή φάση. Δε θέλω δηλαδή να με συντροφεύει αυτή η στερεοτυπική αντίληψη του καταραμένου ποιητή που σκίζει τις σελίδες και είναι ράκος γύρω από μπουκάλια αλκοόλ. Δε γράφω πάντα σε αυτήν την κατάσταση. Και βασικά η διαδικασία της καταγραφής όλων αυτών των συναισθημάτων και των ιστοριών και των γεγονότων δε γίνεται πάντα κινηματογραφικά. Κάποιες φορές είναι δουλειά. Πηγαίνεις στο γραφείο σου και γράφεις.
Με ποια αφορμή ονομάζεις τους δίσκους σου;
Δεν το πολύ σκέφτομαι να σου πω την αλήθεια. Στον ρεαλιστικό τους χρόνο όντως δεν τους δίνω πολλή σημασία. Με το Κίτρινο φως πέρυσι δεν ήξερα τι ήθελα να πω, τώρα βλέπω τι ήθελα να πω. Σε αυτόν τον τίτλο δίνω κι άλλες ερμηνείες, συνεχώς προσθέτω. Το Κίτρινο φως είναι ο προβολέας που φωτίζει όλες εκείνες τις δύσκολες, ή τις χαρούμενος, ευχάριστες φοιτητικές – μεταεφηβικές μας στιγμές. Αυτές τις σοβαρές, αλλά καθόλου παράλληλα υπαρξιακές μας κρίσεις, στα 25, που οι περισσότεροι που το λέω γελάνε, αλλά για εμένα καταστρεφόταν ο κόσμος πέρυσι.
Ο κόσμος σε γνώρισε περισσότερο από το τραγούδι "Θα μείνω". Τι ένιωσες ακούγοντάς το και το επέλεξες για το promo του δίσκου σου;
Το "Θα μείνω", δεν το κατάλαβε σχεδόν κανείς. Το ακούγαμε στο στούντιο, κάποιοι έλεγαν ότι ακούγεται ωραίο, αλλά κανείς δεν έλεγε ότι είναι επιτυχία. Όταν πήρα λοιπόν τις μίξεις από το στούντιο και τελείωσε ο δίσκος, γύρισα στο σπίτι και θεωρούσα ότι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το Κίτρινο φως, το πιο εμπορικό και ίσως εύκολο και στην ακρόαση. Οπότε είχα ένα πολύ κακό κινητό και με θυμάμαι να είμαι στο αμάξι και να το βάζω στο τζάμι που έχει το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου. Η ανάκλαση λοιπόν που κάνει σε ένα ηχείο που δεν άκουγα δυνατά, το δυνάμωνε. Και θυμάμαι ένα βράδυ να το ακούω και να λέω "Α αυτό το κομμάτι ακούγεται ωραίο τελικά". Παίρνω έναν πολύ καλό μου φίλο και του λέω πες μου τη γνώμη σου."Ναι έχεις δίκιο, αυτό θα πρέπει να είναι το single του δίσκου".
Ακολουθεί η παρουσίαση του δίσκου στο Ilion Plus, μετά η εμφάνιση σε συναυλία της Μαρίνας Σπανού και τώρα τραγουδάς μόνος σου στον Σταυρό του Νότου. Πώς αισθάνεσαι;
Γενικά όλα αυτά που συμβαίνουν φέτος δυσκολεύομαι να τα κατανοήσω. Είναι σίγουρα πολύ ευχάριστα. Είμαι ένας άνθρωπος που δύσκολα δείχνει τον ενθουσιασμό του αλλά φέτος με έχω πιάσει να δείχνω τον ενθουσιασμό μου για πράγματα. Αυτό που βιώσαμε στο Ilion plus ήταν φανταστικό. Αυτό που συνέβη με την Μαρίνα και στο δικό της live και στον Σταυρό του Νότου και γενικά η συνεργασία μας είναι ένα φανταστικό πράγμα.
Την Τετάρτη έχουμε το δεύτερο live στον Σταυρό του Νότου. Ήταν ένας στόχος να βρεθώ σε αυτήν την σκηνή που επετεύχθη κάπως γρήγορα. Είμαι πολύ χαρούμενος, πολύ ευγνώμων για αυτό που συνέβη. Πιστεύω ότι έχουμε ετοιμάσει κάτι πάρα πολύ ωραίο. Θα έχουμε και έναν guest, τον Κωστή, με τον οποίον επίσης μοιραζόμαστε ανησυχίες και όνειρα και η επαφή μας είναι στο ίδιο πλαίσιο, χωρίς ανταγωνισμούς. Θα παίξουμε και κομμάτια από τον καινούργιο δίσκο με τα παιδιά, δεν ξέρω πόσα, τα φυλάμε λίγο μέχρι να βγουν.
Τι μας επιφυλάσσει ο νέος σου δίσκος;
Ο καινούργιος δίσκος βγαίνει τον Μάιο, μπορεί και λίγο νωρίτερα. Αυτός ο δίσκος θα είναι ακόμα πιο ανοιξιάτικος. Το όνομα δεν είναι 100% σίγουρο ακόμα. Είναι ένας δίσκος ο οποίος εμένα με ξάφνιασε, γιατί ήρθε περίπου έναν μήνα μετά την κυκλοφορία του Κίτρινου φωτός. Μάλλον είχα πολλή ανάγκη να τον γράψω, ένιωθα σα να μην μπορώ να ησυχάσω. Είναι ο καλύτερος μου δίσκος, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους προηγούμενους. Αισθάνομαι πολύ ώριμος σε αυτόν τον δίσκο και το αισθάνονται και οι άνθρωποι που τον έχουν ακούσει. Γενικά νομίζω ότι τυχαίνει να ζω και να γράφω μουσική σε μια πολύ καλή συγκυρία γιατί συνεργάζομαι με τον Θοδωρή ο οποίος διανύει για μένα την καλύτερη φάση του σαν παραγωγός.
Θα έχει 10 κομμάτια, θα μιλούν πάλι για τον έρωτα αλλά για μια ίσως κακή ή στενάχωρη πλευρά του. Κάποια πράγματα τελειώνουν και αυτό αφορά. Βέβαια υπάρχει και ένα κομμάτι του δίσκου που μιλάει για τον έρωτα στην πρώιμη μορφή του, πριν αυτός έρθει. Αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου. Τα υπαρξιακά ζητήματα με αφορούν σε ένα επόμενο επίπεδο πλέον. Θα έχει δύο συνεργασίες, η μία θα είναι με την Μαρίνα Σπανού και η άλλη με τον Κύριο Κ (Θοδωρής Κοντάκος). Είμαι πολύ χαρούμενος και πιστεύω θα αρέσει πολύ στον κόσμο, ανυπομονώ να τον ακούσουν.
Τι έχει αλλάξει μέσα σου από τον πρώτο μέχρι τον τέταρτο δίσκο;
Έχουν αλλάξει όλα. Είμαι πολύ πιο ώριμος, έχω ακούσει πάρα πολλή μουσική, έχω καταλάβει πάρα πολλά τεχνικά πράγματα που αφορούν τους δίσκους. Βλέπω την μουσική με άλλα μάτια, αντιλαμβάνομαι περισσότερα για αυτό που κάνω. Ξέρω που θέλω να μιλήσω και θέλω να μιλήσω στη γενιά μας.
Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες μέχρι να φτάσεις εδώ;
Ανήκω σε μια μεσοαστική οικογένεια η οποία δεν είχε πολλά, αλλά δεν είχε και λίγα. Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερός για αυτό. Είναι ο βασικός λόγος που μπόρεσα να κάνω μουσική. Πολλοί άνθρωποι που ήθελαν να κάνουν μουσική και τους ήξερα δεν τα κατάφεραν ποτέ γιατί δεν είχαν την ευκολία και την οικονομική βοήθεια. Αυτή είναι η πρώτη και ουσιαστική δυσκολία, το οικονομικό.
Θα αποθάρρυνες έναν νέο να ακολουθήσει τη μουσική πορεία;
Όχι. Αυτό που θα του έλεγα, επειδή και γω βρέθηκα σε πολύ δύσκολες φάσεις, είναι να ρισκάρει. Υπάρχει κομμάτι στο νέο δίσκο που μιλάει για αυτό. Θα του έλεγα να πάρει το ρίσκο και να δει που θα τον βγάλει όλο αυτό. Να επενδύσει, να εκτεθεί και ότι στο τέλος της ημέρας εγώ είμαι αισιόδοξος ότι όλα θα γίνουν όπως τα φαντάζεται.
Με τι ασχολείται ο Χρήστος τώρα;
Ο Χρήστος δεν κάνει τίποτα άλλο πέρα από τον δίσκο. Τους τελευταίους 5 μήνες της ζωής του τους πέρασε μέσα στο στούντιο. Ατελείωτες ώρες. Παρόλα αυτά, ακούω πολλή μουσική στον ελεύθερό μου χρόνο. Θέλω να βρίσκομαι με τους φίλους μου, να βλέπω ταινίες όσο μπορώ. Έχει προκύψει και κάτι πολύ ευχάριστο, μια πολύ ωραία πρόκληση. Θα είμαι στην παράσταση "Ιππόκαμπος" , στον Μικρό Κεραμεικό. Μια φανταστική ομάδα, ακούγεται στερεοτυπικό, αλλά δεν είναι, είναι φανταστικά τα παιδιά. Θα είμαι εκεί ως μουσικός επί σκηνής.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
