Ολοζώντανη πόλη χειμώνα- καλοκαίρι με μεγαλύτερο ατού της την προνομιακή θέση πάνω σε μια απέραντη παραλία, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως η Καλαμάτα είναι η σταρ της Μεσσηνίας. Είτε το δεις σαν το καλύτερο σημείο εκκίνησης για την εξερεύνηση της ευρύτερη περιοχής, είτε σαν ο υπ’ αριθμόν ένα meeting point για πιο urban δραστηριότητες πάνω στο κύμα, η Καλαμάτα από το παραλιακό μέτωπο της οδού Ναυαρίνου μέχρι τα ενδότερα στην Παλιά Πόλη και το Κάστρο είναι παντός καιρού.
Μέσα σε αυτή τη ζωντανή αστική καθημερινότητα, οι Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας έχουν βρει τον ιδανικό καμβά για να ξεδιπλώσουν ένα σύνολο ταλέντων, πανέτοιμων να αναδείξουν τη μουσική ποικιλομορφία: από τις προφορικές και γραπτές παραδόσεις του Μεσαίωνα έως τον διάλογο της pop με την avant-garde των τελευταίων δεκαετιών. Από τις 24 Αυγούστου έως τις 6 Σεπτεμβρίου, το φεστιβάλ που μετράει τον 9ο συναπτό χρόνο του φέτος, πρόσφερε συναυλίες και masterclasses από καλλιτέχνες διεθνούς κύρους: τον βιολοντσελίστα Jean-Guihen Queyras, τον βιολονίστα Ιόνιαν Ηλία Καντέσα, τη μεσόφωνο Ema Nikolovska, το ντουέτο βιολοντσέλου και κρουστών των Hugo Rannou και Emil Kuyumcuyan, το φωνητικό σύνολο TRËI, το βαλκανικό σύνολο TRI i DVE, καθώς και το ελληνικό σχήμα μεσαιωνικής και αναγεννησιακής μουσικής Lycabettus. Παράλληλα, το φεστιβάλ διοργάνωσε masterclasses σε πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλο, φωνητική και μουσική δωματίου, ενώ για πρώτη φορά φιλοξένησε Διεθνή Διαγωνισμό Νέων Καλλιτεχνών, δίνοντας βήμα σε ταλέντα από διαφορετικές χώρες.
Διαβάστε Επίσης
Η ατμόσφαιρα που κάνει τη διαφορά
Οι Διεθνείς Μουσικές Ημέρες έχουν καταφέρει να γίνουν θεσμός με διεθνή απήχηση ενώ ταυτόχρονα να αναδεικνύουν την πόλη ως κορυφαίο πολιτιστικό προορισμό. Δεδομένου ότι ήδη θεωρείται από τους πιο δυναμικούς τουριστικούς προορισμούς.
Πίσω από την καλλιτεχνική διεύθυνση αυτού του "χειροποίητου" φεστιβάλ βρίσκονται η βιολοντσελίστρια Indira Rahmatulla, ο συνθέτης Στάθης Γυφτάκης και ο βιολοντσελίστας Δημήτρης Λάμπος που βασικός τους στόχος είναι η δημιουργία ενός πολιτιστικού κόμβου που ενώνει καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες, διαφορετικά καλλιτεχνικά υπόβαθρα σε μια ανεπιτήδευτα οικογενειακή ατμόσφαιρα. Το αντιλαμβάνεται ο κάθε επισκέπτης, καθώς πέρα από το πρόγραμμα, οι Διεθνείς Μουσικές Ημέρες ξεχωρίζουν για το κλίμα τους. Οι διοργανωτές κυκλοφορούν ανάμεσα στους θεατές, οι καλλιτέχνες είναι προσιτοί, και η αίσθηση είναι περισσότερο αυτή μιας κοινότητας παρά ενός "μεγάλου θεσμού”.
Παράλληλα και συμπληρωματικά με αυτή την οργανική συνύπαρξη, η καλλιτεχνική ελευθερία που προσφέρεται αποτελεί ακόμη ένα κίνητρο όπου σπουδαίοι μουσικοί δέχονται την πρόσκληση να συμμετέχουν στις Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας. Αισθάνονται εμπιστοσύνη (και ενθουσιασμό) ότι θα βρουν χώρο για πειραματισμό, διάλογο και δημιουργική ανταλλαγή, χωρίς περιορισμούς.
Άχρονες μουσικές
Σε αυτό το διαδραστικό πολιτιστικό μωσαϊκό εντάσσονται δυναμικά οι Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτα , με το Μέγαρο Χορού και την Αρχαία Μεσσήνη να λειτουργούν ως σκηνές υψηλού κύρους. Κρατώντας την καλλιτεχνική του αξιοπιστία με ανοιχτή σκέψη, το φεστιβάλ βρίσκει τον φυσικό του χώρο Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού όπου παρακολουθήσαμε την τελική συναυλία του masterclass βιολοντσέλου. Υπό την καθοδήγηση του διεθνούς κύρους τσελίστα, Jean-Guihen Queyras, έξι νεαροί μουσικοί, που ξεχώρισαν ανάμεσα σε 42 αιτήσεις από κάθε γωνιά του κόσμου, ανέβηκαν στη σκηνή με τη φρεσκάδα και τη νευρικότητα της πρώτης μεγάλης εμφάνισης. Το πρόγραμμα τους θύμιζε πολύχρωμο μωσαϊκό: Μπετόβεν, Μέντελσον, Ροσσίνι, αλλά και Προκόφιεφ, Χίντεμιτ, φτάνοντας ως τον σύγχρονο Αρμένιο συνθέτη Μάρτιν Ουλικχανιάν. Κάθε κομμάτι ήταν σαν ένα μικρό ταξίδι μέσα στον χρόνο, με τη σκυτάλη να περνάει από τον ρομαντισμό στον 20ό αιώνα κι από εκεί στη σύγχρονη δημιουργία. Το κοινό αφέθηκε παρακολουθώντας μια αλυσίδα ιστοριών μέσα από την οικουμενικότητα της μουσικής και τον ενθουσιασμό της νιότης. Μια εμπειρία που έμοιαζε με κοινή ανάσα· δασκάλων, μαθητών, ακροατών.
Όταν η πέτρα αντηχεί μουσική
Η δεύτερη μέρα μάς οδήγησε στην Αρχαία Μεσσήνη, σε έναν χώρο που έχει καθιερωθεί ως κορυφαίο σημείο του προγράμματος. Εκεί, στο Εκκλησιαστήριο, ανάμεσα στις πέτρες που κουβαλούν αιώνες ιστορίας, η μουσική πήρε άλλη διάσταση. Jean-Guihen Queyras στο βιολοντσέλο, Ionian Ηλίας Καντέσα στο βιολί, Ema Nikolovska με τη φωνή της να απλώνεται μυσταγωγικά, και μαζί τους οι νεαροί συμμετέχοντες του masterclass. Το πρόγραμμα έμοιαζε να συνομιλεί με την ιστορία της Αρχαίας Μεσσήνης: μπαρόκ και ιμπρεσιονισμός, σύγχρονη σκανδιναβική γραφή και λατινοαμερικανικοί παλμοί, όλα σε έναν διάλογο που έσπαγε το χωρόχρονο και ένωσε εποχές και τόπους.
Μια "Χοροεσπερίδα” αλλιώς
Κι αν η δεύτερη μέρα ήταν μια μυσταγωγία, η τρίτη ήρθε για να ταράξει τα νερά. Στο Μέγαρο Χορού μας περίμενε μια παράσταση αλλιώτικη, από αυτές που ανοίγουν δρόμους. Ο Hugo Rannou στο τσέλο και ο Emil Kuyumcuyan στα κρουστά -δυο καλλιτέχνες που τους ένωνε φανερά μια βαθιά φιλία- έστησαν μπροστά μας μια "Σύγχρονη Χοροεσπερίδα".
Κάτι ανάμεσα σε μουσική και περφόρμανς, με αυτοσχεδιασμούς, αναπάντεχα μουσικά παντρέματα και χιούμορ που ελάφρυνε τη βραδιά, είχε ως αναπόσπαστο κομμάτι την αδιανόητη χημεία των δύο καλλιτεχνών. Πέρα από το τεράστιο ταλέντο τους. Ένα τσέλο να συνομιλεί με τα κρουστά, διασχίζοντας τον Μπαχ, τον Jacques Brel αλλά και την Piaf σε ηλεκτρονικές υφές ή ακόμη τον προσωπικά αγαπημένο μου Philippe Katerine. Πάντα με παιγνιώδη διάθεση. Το κοινό παρακολουθούσε άλλοτε χαμογελώντας κι άλλοτε με έκπληξη, και στο τέλος ξέσπασε σε δυνατό χειροκρότημα αναγνωρίζοντας ότι βίωσε κάτι πρωτόγνωρο. Αλλά σίγουρα απολαυστικό.
