© Eurovisiontv/Κώστας Αυγούλης
Τόσο κοντά ο φετινός Μάιος, αλλά και τόσο μακριά, έτσι όπως δομείται το μαζικό ενδιαφέρον στους καιρούς μας κι όπως εναλλάσσεται, γοργά, με μια ευρεία διάσπαση προσοχής. Το ίδιο συνέβη και με τις συζητήσεις για την Klavdia και την "Αστερομάτα". Οι οποίες, αφού έκαναν τη γύρα τους σε παρέες, σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε τηλεοπτικές εκπομπές –αποκτώντας ιδιαίτερη ...θέρμη κάθε που αντιπαραβάλλονταν με τη Μαρίνα Σάττι και το "Ζάρι" της– κορυφώθηκαν κατά τις ημέρες της Eurovision 2025, μα πλέον φαίνονται ήδη λησμονημένες.
Δεν ξέρω πώς γίνεται ν' αντέξουν οι νέοι καλλιτέχνες, πώς θα κατορθώσουν να εξελιχθούν, όταν η προσοχή που με δυσκολία εξασφαλίζουν μπορεί απλώς να εξανεμιστεί μια ωραία πρωία χάριν του επόμενου "καυτού θέματος", όποιου εγγυάται καινούρια θεάματα διαξιφισμών στην ψηφιακή αρένα. Και με λυπεί που και ο Τύπος ακολουθεί κατά πόδας, τρομοκρατημένος μη και χάσει κανά κλικ, μη και φανεί ότι δεν τρέχει παρέα με τα "γεγονότα", μη και, μη και. Αντί να λειτουργεί ως φάρος ψυχραιμίας, αντί να προωθεί την κουλτούρα του αναστοχασμού, αντί να καλλιεργεί πιο μακροπρόθεσμα τις επίκαιρες συζητήσεις που αξίζει να γίνουν, δείχνει έρμαιο τάσεων οι οποίες γεννιούνται και μαραίνονται γρηγορότερα και από τους κολοκυθοανθούς.
Ο κατά Klavdia χώρος και χρόνος, πάντως, δεν πάγωσε στον Μάη. Αφού πέρασε τις Συμπληγάδες Πέτρες της Eurovision τόσο με μια καλή θέση (#6), όσο και με μια ερμηνεία που πέτυχε να συγκινήσει ακόμα και πολλούς από εκείνους που δεν ενθουσιάστηκαν με την "Αστερομάτα", επέζησε και από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη μιας ατέρμονης παραφιλολογίας: η Σάττι, το Ισραήλ, το τάδε, το δείνα. Μεταξύ άλλων –ερήμην της 22χρονης καλλιτέχνιδας– η παραφιλολογία αυτή έδειξε πολλά για το πώς φαντάζεται ο κοινωνικός μας μέσος όρος ότι πρέπει να είναι, να συμπεριφέρεται και να ντύνεται μια γυναίκα, ώστε να μη χαρακτηριστεί "σουρλουλού". Κάπως έτσι, λοιπόν, η Klavdia έφτασε και στην Ιθάκη του πρώτου της ολοκληρωμένου δίσκου, 8 έτη αφότου ξεκίνησε να παλεύει με το τραγούδι, ενώ, παράλληλα, κάνει ό,τι μπορεί για να εδραιώσει την παρουσία της, αφού εμφανίστηκε στη Rockwave βραδιά του Διονύση Σαββόπουλου, έδωσε δική της συναυλία στο "Βεάκειο", ενώ στη νέα σεζόν θα τη δούμε και στα "Αριστοφάνεια" του Χρήστου Λεοντή, αλλά και σ' ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη.
Δυστυχώς, το άλμπουμ Asteromata δεν έρχεται να ενισχύσει τον αγώνα της Κλαυδίας Παπαδοπούλου. Αντιθέτως, προβάλλει ως λάθος κίνηση, η οποία πέφτει σε μια παλιά παγίδα, που καραδοκεί ήδη από τότε που η μουσική βιομηχανία πέρασε από τα singles στους δίσκους. Σε εκείνους τους καιρούς, δηλαδή, ήταν συνήθειο οι βιαστικές κυκλοφορίες, οι οποίες έραβαν τσάτρα-πάτρα ό,τι υλικό υπήρχε πρόχειρο γύρω από το μπαμ μιας επιτυχίας. Ακριβώς αυτό συμβαίνει κι εδώ, οδηγώντας σε μια ροή 29 λεπτών-και-κάτι, που εκκινεί με την "Αστερομάτα", τελειώνει με την "Αστερομάτα" σε remix κι ενδιάμεσα προτείνει 7 κομμάτια με διάφορες και κατά βάση διαφορετικές κατευθύνσεις, από τα οποία άλλα τραγουδιούνται στα ελληνικά κι άλλα στ' αγγλικά. Μια τρικυμία, δηλαδή, μουσικών στυλ και γλωσσικής έκφρασης.
Η "Αστερομάτα", πάντως, εξακολουθεί να χαρίζει τη γοητεία της, αρθρωμένη καθώς είναι στις γραμμές μιας αρκετά καλοβαλμένης world pop με ηλεκτρονικά στοιχεία, η οποία κλείνει έξυπνα το στιχουργικό μάτι στο δράμα των "χαμένων πατρίδων" δίχως να εξάπτει σωβινιστικά πάθη. Βέβαια, οι συνθετικές ισορροπίες ενός τέτοιου τραγουδιού είναι εκ φύσεως λεπτές, αφού το πολύ το ανακατεύειν εύκολα οδηγεί και σε αχταρμά. Λιγότερο ή περισσότερο, όμως, οι συντελεστές τις κρατούν, ενώ η Klavdia εκμεταλλεύεται τα προσφερόμενα πεδία για να δείξει τόσο τη φωνή της, όσο και την ικανότητά της για συναισθηματική εμπλοκή. Έτσι, ένα remix σαν κι εκείνο των Playmen & Valeron ελάχιστα προσφέρει σε ένα αποτέλεσμα τόσο/όσο, πέρα από μια κάπως πιο μπιτάτη ενατένιση. Θα ήταν μια χαρά ως b-side, μα δεν έχει θέση, θεωρώ, σε ένα σύνολο με τόσο σύντομη χρονική διάρκεια.
Απ' όλα τούτα, τώρα, το μόνο που μένει όρθιο στο υπόλοιπο άλμπουμ είναι οι φωνητικές δυνάμεις της Κλαυδίας και η καθαρότητα της ερμηνευτικής της έκφρασης. Αρετές, ωστόσο, οι οποίες κατασπαταλούνται σε υλικό συνθετικά και στιχουργικά υποδεέστερο, που φαίνεται να υπάρχει απλά και μόνο για να της επιτρέψει να πειραματιστεί με μια πλειάδα στυλ: λίγο έντεχνο εδώ, λίγο λαϊκό εκεί, λίγο πιο ηλεκτρονικό παραπέρα, με την ethno-pop κατεύθυνση της "Αστερομάτας" να παραμένει κι αυτή κάπου στο κάδρο, αλλά με τρόπους που στα χρόνια μας ακούγονται σαν ανακυκλωμένο ηχητικό φασόν από δίσκους της δεκαετίας του 1990 σαν το Ethnic του Μιχάλη Ρακιντζή.
Φυσικά, εάν βρισκόμασταν σ' ένα "εργαστήρι" άσκησης της Κλαυδίας για το δικό της quo vadis μετά την Eurovision, το πράγμα θα είχε ενδιαφέρον, γιατί θα μπορούσαν να ανοίξουν κάμποσες ενδιαφέρουσες συζητήσεις για το πώς αντιλαμβάνεται η ίδια και οι συνεργάτες της το ελληνικό, το διεθνές, το επίκαιρο, το διαχρονικό. Ο δίσκος, όμως, όφειλε να παρουσιάσει τα αποτελέσματα αυτών των ζυμώσεων, όχι τα δοκιμαστικά. Γιατί, άσχετα με το τι δύναται να υπηρετήσει μια φωνή σαν της Κλαυδίας, περισσότερη σημασία έχει το πώς φαντάζεται το στίγμα της σε μια τέτοια κρίσιμη καμπή. Θέλει να τραγουδήσει ποπ; Ενδιαφέρεται για την έντεχνη σκυτάλη; Επιθυμεί να σταδιοδρομήσει σε καψουρολαϊκές μπαλάντες, τύπου "Για Ένα Αστέρι Τ' Ουρανού"; Φιλοδοξεί να γίνει για τους Playmen & Valeron ό,τι ήταν πίσω στo 2000 η Cassandra Fox για τον Rui Da Silva ("Touch Me");
Ακούγοντας το Asteromata, δεν βρήκα καμία απάντηση σε αυτό το κομβικό ζητούμενο. Μπορώ, βέβαια, να δω την Klavdia να στέκεται με αξιώσεις σε μία-δύο από τις παραπάνω κατευθύνσεις. Όχι όμως και σε όλες τους ταυτόχρονα, όπως αιτείται ο δίσκος· δεν ξέρω δηλαδή ποια τραγουδίστρια θα έπρεπε να είσαι, ώστε να καταφέρεις κάτι τέτοιο. Η Klavdia, πάντως, είναι μια καλή τραγουδίστρια. Και έχει φτάσει η ώρα να παλέψει και για τον ρου στον οποίον θα πλεύσει η φωνή της, αλλά και για υλικό της προκοπής, που να μην αφήνει τις δυνατότητές της τόσο απογοητευτικά μόνες, όπως εδώ.
Label: Arcade Music/Panik (Μάιος 2025)
Διάρκεια: 29'20''
κυκλοφορεί μόνο σε ψηφιακή μορφή
Θα είναι ο δίσκος της χρονιάς; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Θα είναι στη φετινή μας δεκάδα; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Θα τον θυμόμαστε του χρόνου; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Θα τον θυμόμαστε αύριο; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Διαβάστε Επίσης
