Από τον δρόμο στο Παλλάς: Οι μουσικοί της πόλης βρίσκουν τη σκηνή που τους αξίζει

Σε μια πόλη που βουίζει από θόρυβο, οι μουσικοί του δρόμου είναι εκείνοι που επιμένουν να παίζουν. Κάτω από πολυκατοικίες, σε πλατείες, δίπλα σε στάσεις λεωφορείων ή στο μετρό, μετατρέπουν τις καθημερινές μας διαδρομές σε μια εμπειρία πιο ανθρώπινη. Μας προσφέρουν κάτι πολύτιμο χωρίς αντίτιμο: τη μουσική ως πράξη γενναιοδωρίας, ρομαντισμού και αντίστασης.

Αυτούς τους καλλιτέχνες τιμά το Θέατρο Παλλάς τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου, σε μια βραδιά γεμάτη φως και ιστορίες. Για μία νύχτα, οι μουσικοί του δρόμου — εκείνοι που παίζουν δίχως σκηνή, δίχως μικρόφωνα, με μόνο τους όπλο την αυθεντικότητα — ανεβαίνουν στη σκηνή ενός από τους πιο εμβληματικούς πολιτιστικούς χώρους της Αθήνας.

Δεν είναι απλώς μια συναυλία. Είναι μια πράξη αναγνώρισης. Μια δημόσια υπόκλιση στην ομορφιά που πολλές φορές προσπερνάμε. Η Έλενα Νάσιου, η Άρτεμις Κυριακοπούλου με την Εύη Λιπιάτου, η Sidorela Sindy, ο Άγγελος Αρχανιωτάκης και ο Σωκράτης Χάρης, φέρνουν μαζί τους τις ανάσες του δρόμου, τους ήχους της πόλης, τις μελωδίες που έγραψαν στον αέρα της καθημερινότητας. Ο Βάιος Πράπας αναλαμβάνει τον καλλιτεχνικό συντονισμό και τη μουσική διεύθυνση, με μαεστρία και φροντίδα.

Το Παλλάς μετατρέπεται σε μια παλιά αθηναϊκή μπουάτ – όχι για να αναπαραστήσει το παρελθόν, αλλά για να φωτίσει το παρόν μέσα από μια νέα, συλλογική εμπειρία. Από τον Αττίκ και τον Γούναρη, μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μίμη Πλέσσα, η βραδιά υπόσχεται ένα μουσικό ταξίδι γεμάτο έρωτα, μελαγχολία, χιούμορ και μνήμη.

Αλλά το σημαντικότερο είναι αλλού: Το γεγονός ότι ένας χώρος όπως το Θέατρο Παλλάς, ένα σύμβολο της καλλιτεχνικής ιστορίας της Αθήνας, ανοίγει τις πόρτες του σε ανθρώπους που έμαθαν να δημιουργούν έξω από τα όρια της "επίσημης" τέχνης. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πολιτιστική αξία δεν μετριέται με βραβεία ή πωλήσεις. Μετριέται με το πόσο βαθιά μπορεί να αγγίξει έναν περαστικό, έναν άγνωστο, κάποιον που σταμάτησε για λίγο να ακούσει.

Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε κάποτε: "Δεν είμαι βέβαιος, εάν οι κυρίες που πάνε στη Φιλαρμονική και την Όπερα είναι καλύτερες από αυτές που δεν έχουν πάει ποτέ."
Ίσως γιατί ήξερε πως η ουσία της τέχνης δεν είναι το περιτύλιγμα αλλά στο βίωμα. Και αυτό, οι μουσικοί του δρόμου το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Έτσι, στις 29 Σεπτεμβρίου, η πόλη κοιτάζει κατάματα την πιο τρυφερή της πλευρά και δίνει επιτέλους το μικρόφωνο.