© Λεωνίδας Τούμπανος
Στη θέση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, δεν θ’ απαγόρευα τις συναυλίες στα Εξάρχεια, αλλά τ’ αμάξια. Μέσα Απρίλη, διοργανώθηκε στου Στρέφη διήμερη συναυλία αλληλεγγύης για τη Γάζα. Τη δεύτερη μέρα, κάποιοι θερμόαιμοι παρευρισκόμενοι, μάλλον ενοχλημένοι και τσαντισμένοι με όλα, κατέβηκαν από το λόφο στην Καλλιδρομίου και πυρπόλησαν μπόλικα αυτοκίνητα.
Αλήθεια, τι ζητούσαν τόσα παρκαρισμένα αμάξια, Σάββατο βράδυ, στην Καλλιδρομίου;
Είδα τις φωτογραφίες: μαύρα κουφάρια αμαξιών στη σειρά, σαν κάρβουνα πεταμένα, εκεί που κατηφορίζει ο δρόμος, προτού σβήσει στη Σπυρίδωνος Τρικούπη.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα κάτι τέτοιο. Το είχα ξαναδεί αμέτρητες φορές. Έμενα στην Καλλιδρομίου καμιά εικοσαριά χρόνια και πάντα με τάραζαν οι φωτιές. Τώρα που δεν ζω πια εκεί, δεν θα πω πως μου λείπουν.
Ωστόσο, αυτό απέχει πολύ από το ν’ απαγορεύει κάποιος οτιδήποτε, με αφορμή ένα γεγονός που περισσότερο υπογραμμίζει την αδυναμία της Αστυνομίας να προστατεύσει τους κατοίκους της περιοχής, παρά την ανομία που εμφανίζεται κατά καιρούς στην περιοχή, όπως, άλλωστε, σε όλες τις περιοχές της Αθήνας.
Ούτως ή άλλως, είναι πιο εύκολο να στοχοποιείς μια γειτονιά, που είναι δεκαετίες στοχοποιημένη, από το να διακρίνεις τις ιδιαιτερότητές της που την κάνουν να είναι μία από τις πιο αλλόκοτες και ανισόρροπες γειτονιές της Αθήνας.
Είναι ακριβή μα βρόμικη και στενή χωρίς πράσινο, είναι ασφαλής μέσα στο εκρηκτικό της κλίμα, είναι βαριά τουριστική και ελαφρώς πολιτικοποιημένη, της αρέσει η επιφάνεια αλλά δεν παύει ποτέ να είναι αυθεντική, ακόμα και τώρα που έχει γεμίσει με τρέντι φούρνους, ζαχαροπλαστεία που ξεπερνάνε σε τιμή και ποιότητα τις πάστες του "Ασημακόπουλου", και καφέ με ηλίθια ονόματα.
Ποιος θυμάται άραγε εκείνη την πιτσαρία δίπλα στη "Μουριά" ή τον γέρο που έφτιαχνε κάτι καταπληκτικές κρέμες στο νούμερο 40 της Καλλιδρομίου; Τον κλείσανε για υγειονομικούς λόγους. Δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια, μα ήδη μου φαίνονται πολλά.
Μήπως θα έπρεπε ο Χρυσοχοΐδης ν’ απαγορεύσει τη νοσταλγία, τελικά; Γιατί ο εμπρησμός των αυτοκινήτων στα Εξάρχεια είναι μια νοσταλγική χειρονομία από νεαρούς που νοσταλγούν εποχές και καταστάσεις που δεν έχουν ζήσει οι ίδιοι και θέλουν να τις επαναφέρουν μήπως ενεργοποιηθούν οι ίδιοι.
Συμπτωματικά, προχθές, ψάχνοντας τους σκληρούς μου δίσκους, έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία που είχα τραβήξει την περίοδο μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Φλεβάρης του 2009. Εμμανουήλ Μπενάκη. Ένα αμάξι καμένο, μ’ ένα μεγάλο "Α" μέσα σε κύκλο, σημαδεμένο με μαύρο σπρέι πάνω στο λευκό καπό.
Μετά, θυμήθηκα πως είχα κάποτε φιλμάρει μια επίθεση στο Αστυνομικό Τμήμα από τη βεράντα του διαμερίσματος που έμενα τότε. Είχε πιάσει φωτιά στο ύψος της Χαριλάου Τρικούπη και ο πυκνός καπνός διαλυόταν στον ανοιξιάτικο ουρανό.
Αναρωτήθηκα λοιπόν τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που είχαν οργανώσει την επίθεση, τι κάνουν με τις ζωές τους, αν είναι καλά κι αν τους αρέσει ακόμα να καίνε πράγματα. Σίγουρα, θα έχουν μεγαλώσει και ίσως κάτι θα έχει μετακινηθεί μέσα τους από το 2007. Προς τα μπρος ή προς τα πίσω. Δεν έχει σημασία.
Είναι Δευτέρα του Πάσχα, 21 Απρίλη, επέτειος των απαγορεύσεων, και κανείς δεν μπορεί να με πείσει πως έχουν αλλάξει τα πράγματα, έστω και λίγο.
Μπορεί να έχει αλλάξει η μορφή τους. Αλλά όχι ο πυρήνας τους.
Η πρόσφατη απαγόρευση το αποδεικνύει: είναι μια χειρονομία που επαναλαμβάνεται μέσα στα χρόνια από νοσταλγούς σκοτεινών καιρών που, δυστυχώς, έχουν επανέλθει δριμύτεροι: "Δεν έχει σωτηρία το σύστημα αυτό".
Κι εδώ, "δράττομαι της ευκαιρίας" να συγχαρώ δημοσίως τον Υπουργό που είναι τόσο καλός και μας φροντίζει, καθώς αποφάσισε να προστατεύσει τ’ αυτιά μας, αφού κατάλαβε, αν και καθυστερημένα, πως η μουσική είναι ένας επικίνδυνος πυροδοτικός μηχανισμός. Πιο επικίνδυνος από τ’ αμάξια, σίγουρα. Ακόμα κι όταν αυτά καίγονται.
