Η εμβυθιστική συναυλιακή εμπειρία που μας χάρισαν οι Naxatras

Το βράδυ του προηγούμενου Σαββάτου (14/10/2023) μοναδικός προορισμός για τους λάτρεις της ψυχεδελικής ροκ της εγχώριας σκηνής ήταν το "Gagarin 205". Εκεί, οι Naxatras ανανέωσαν το ραντεβού τους με το κοινό, μετά από 4 χρόνια, ένα λοκντάουν, έναν καινούργιο δίσκο και μια ευρωπαϊκή περιοδεία. Παρόλο που ο χρόνος πέρασε, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ: το κοινό ήταν το ίδιο θερμό, οι μπύρες το ίδιο κρύες και οι μελωδίες το ίδιο μεταδοτικές. Οι τέσσερεις Θεσσαλονικείς επέστρεψαν στην Αθήνα με καινούργιο αέρα, με τους αγαπημένους Steams για opening act και με μια υπόσχεση να αφήσουν για άλλη μια φορά του στίγμα τους και να ταξιδέψουν το κοινό τους.

Σε έναν συναυλιακό χώρο που δε θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος και ξεχείλιζε με άτομα όλων των ηλικιών, οι the Steams υποδέχθηκαν και άνοιξαν με αστείρευτη ενέργεια αυτή την ιδιαίτερη ροκ βραδιά. Με έντονη διάδραση με το κοινό και πολύχρωμα φώτα να τους λούζουν, ο Πάνος Δημητρόπουλος, ο Ανδρέας Κοκοβίκας, ο Άλεξ Μπόλμπασης και ο Νικόλας Μαμάσης ξεσήκωσαν, χόρεψαν και σύστησαν νεότερες τους κυκλοφορίες. Ο ήχος διαπέρναγε τα σώματα, ενώ τα χέρια δε σταματούσαν να είναι ψηλά και τα κεφάλια δεν σταματούσαν να κουνιούνται. Οι έντονες προσωπικότητες των ερμηνευτών αντικατοπτρίζονται στη μουσική τους και η φυσιολατρία τους στους στίχους τους, γεγονός που δημιουργεί μια ιδιαίτερη αντίφαση με στοιχεία στη μουσική τους που κουμπώνουν με έναν ανεπιτήδευτο τρόπο. Κάθε τραγούδι ευχόμασταν να μην είναι το τελευταίο. "She's the one from the sun to the moon glow" ακουγόταν για το κλείσιμο, με τις φωνές του κοινού να συμπληρώνουν την έντονη διάθεση και να δημιουργούν ανυπομονησία για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

Με ένα θεατρικό στήσιμο, οι Naxatras σηματοδότησαν την έναρξη ενός live με διαφορετική ατμόσφαιρα. Με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό, με βιντεοπροβολές με μόνιμα εναλασσόμενα σχήματα και χρώματα, με τις πρώτες νότες του "Waves", μας συμπαρέσηραν στη νιρβάνα και το fantasy concept που τους χαρακτηρίζει και τους διακατέχει. Χωρίς πολλούς στίχους, με μελωδίες που ακούγονται ταυτόχρονα οικείες και πρωτοποριακές, το συγκρότημα έκανε ακριβώς αυτό που περιμέναμε: δημιούργησε έντονα ηχοτοπία και ταξίδεψε το κοινό με τη πολύπτυχη μουσική του.

Κάθε τους άλμπουμ δημιουργούσε μια διαφορετική αίσθηση και μουσική προσδοκία. Πρόκειται για ήχο που δε μπορείς να τον βάλεις σε ένα "κουτάκι" ή μια κατηγορία: ακούσαμε στοιχεία ηλεκτρονικής, κομμάτια με έντονες ενορχηστρώσεις και κλασικά μουσικά όργανα, progressive και psy rock μελωδίες. Εν πάσει περιπτώσει, δεν χωράει αμφισβήτηση στο ότι πρόκειται για ήχο με δική του ταυτότητα, ήχο που ξεχωρίζει. Παρατήρησα γύρω μου ανθρώπους να παρακολουθούν με προσήλωση την σκηνή, σαν να μην υπήρχε κανένας άλλος στον χώρο. Αν χρειαζόταν να χρησιμοποιήσω μια λέξη για να χαρακτηρίσω τους Naxatras μάλλον θα ήταν η "εμβύθιση".

Η επιτυχία αυτής της συναυλίας έγκειται στο γεγονός ότι θα χαρακτηριζόταν μάλλον καλύτερα ως "εμπειρία". Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο χώρος ήταν γεμάτος μέχρι και το τελευταίο χειροκρότημα. Η μουσική, πέρα από τον ψυχαγωγικό ρόλο που αναμένεται να διαδραματήσει, δημιούργησε συναισθήματα και βιώματα και μας περιήγησε το να χοροπηδάμε από τον ενθουσιασμό στο να χαλαρώνουμε και να κάνουμε ενδοσκόπηση. Εαν ένας καλλιτέχνης καταφέρει χωρίς λόγια να επικοινωνήσει με τον θεατή, τότε έχει προσφέρει κάτι παραπάνω από μια απλή ερμηνεία.