Η έλευση του Γούντι Άλεν στην Αθήνα θα συνιστούσε γεγονός, ακόμα κι αν δεν συνοδευόταν από καλλιτεχνικές δραστηριότητες: ό,τι κι αν επικαλείται η ακραία πλευρά της πολιτικής ορθότητας των καιρών μας, παραμένει ένας από τους σημαντικότερους και δημοφιλέστερους ανθρώπους του κινηματογράφου.
Στα 87 του, μάλιστα, ο Γούντι Άλεν δεν διστάζει να έρθει στην Ελλάδα με όλες του τις καλλιτεχνικές ιδιότητες. Δεν είναι μόνο ως σκηνοθέτης που μας επισκέπτεται, λοιπόν, προκειμένου να παρουσιάσει την καινούρια του ταινία "Γυρίσματα της Τύχης" (8/9). Αυτά ακριβώς τα ...γυρίσματα της τύχης τον φέρνουν στην Αθήνα και ως μουσικό, θυμίζοντάς μας την τζαζ πλευρά της δημιουργικότητάς του. Η οποία είναι μεν λιγότερο προβεβλημένη, μα όχι και άγνωστη στο εγχώριο κοινό, το οποίο έχει ξανατιμήσει συναυλίες του με τη New Orleans Jazz Band και το 2005, αλλά και το 2007.
Όμως η συναυλία του Σαββάτου 9/9 στο Ηρώδειο, θα είναι και η τελευταία: η νυν περιοδεία είναι αποχαιρετιστήρια, δίνει ωστόσο στον Γούντι Άλεν την ευκαιρία να παίξει το αγαπημένο του κλαρινέτο κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη· κλείνοντας έτσι θεαματικά μια μακρά πορεία, η οποία προηγείται κατά πολύ της κινηματογραφικής του καριέρας. Η τζαζ, δηλαδή, υπήρξε κόλλημα της εφηβείας του και από τα 17 του και μετά δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Το "Γούντι" του ονόματός του, άλλωστε, το δανείστηκε από ένα μεγάλο του μουσικό ίνδαλμα –τον κλαρινετίστα Woody Herman.
Φέτος, λοιπόν, ο Γούντι Άλεν μετρά στρογγυλά 70 χρόνια ενασχόλησης με την τζαζ, στα οποία έχει προλάβει κάθε πιθανή επίκριση για τον δασύ και κάπως τσιριχτό τόνο που διακρίνει το παίξιμό του στο κλαρινέτο, δηλώνοντας σταθερά ότι δεν είναι παρά ένας ερασιτέχνης μουσικός: "έχω εξελιχθεί", του αρέσει να λέει στις συνεντεύξεις, "αλλά στο πλαίσιο ενός ατάλαντου". Γι' αυτό κι έχει φροντίσει ώστε οι συνοδοιπόροι του στη New Orleans Jazz Band να είναι βιρτουόζοι ολκής. Κι όσο για το ρεπερτόριο που θα ακούσουμε στο Ηρώδειο, το όνομα και μόνο της μπάντας, αλλά και οι περίφημες εμφανίσεις της στο club "Carlyle" του Μανχάταν, αποτελούν πυξίδα για τον σταθερό προσανατολισμό προς την πρώτη τζαζ σκηνή που άνθισε στη Νέα Ορλεάνη, γύρω από τον Louis Armstrong, τον Sidney Bechet και τον Johnny Dodds.
