© Θάνος Λαΐνας
Παρά τον καταιγισμό καλοκαιρινών συναυλιών, παρά το μίγμα ζέστης και υγρασίας που έκανε το κέντρο της Αθήνας να φαίνεται πιο θερμό από όσο ήταν, παρά το ότι ήταν Δευτέρα, οι Melvins το έκαναν το ογκώδες τους alternative θαύμα. Αποδεικνύοντας ότι, 14 χρόνια μετά τον τελευταίο τους ερχομό (είχαν παίξει στο "Rodeo", τον Νοέμβριο του 2009), διατηρούν πιστό κοινό στην πόλη, το οποίο αδιαφόρησε για όλα τα παραπάνω, γεμίζοντας χαλαρά την Τεχνόπολη.
Ήδη από νωρίς, λοιπόν, στο Γκάζι περιφέρονταν τα "σωστά" μπλουζάκια: άλλοι με Fugazi, άλλοι με Black Flag και NOFX, αρκετοί με Melvins και Vodka Juniors, κάποιοι με Motörhead και Baroness, όλοι κατευθύνονταν προς τον ίδιο στόχο. Και το έκαναν ενόσω κρατούσε ακόμα ο απογευματινός ήλιος, με προφανή στόχο να προλάβουν τους Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs (θα έβγαιναν στις 19.30), οι οποίοι κάνουν τη δική τους "φασαρία" στο βρετανικό underground, ειδικά κατά τα τελευταία 5-6 χρόνια.
Βγαίνοντας λοιπόν επί σκηνής, οι Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs μπορεί να έφαγαν κατακέφαλα την κάψα του αθηναϊκού καλοκαιριού, βρήκαν όμως κι ένα εξίσου "καυτό" κοινό να τους περιμένει ανυπόμονα, όντας έτοιμο να νιώσει την ηλεκτρική βία των ρυθμών τους. Ο τραγουδιστής-μορφή Matthew Baty, ο οποίος εμφανίστηκε ξυπόλητος, φορώντας ένα μαύρο αμάνικο και κάτι σαν ...μαγιό, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη ζέστη, λέγοντας ότι, αφού παίξουν, θα καταρρεύσουν απλά σε μια άκρη για να δουν τους Melvins. Τίμησε όμως και τους Αμερικάνους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τονίζοντας ότι, δίχως αυτούς, το συγκρότημά του δεν θα υπήρχε.
Η μπάντα από το Νιούκασλ επιβεβαίωσε όσα λέγονται για τις ζωντανές της εμφανίσεις, εξαπολύοντας μια τραχιά, τσαμπουκαλεμένη βαβούρα, βουτηγμένη στα νάματα των Melvins και σε ένα stoner, sludge και noise κράμα που φάνηκε θελκτικό και σε όσους είχαν παραστεί προερχόμενοι από το alternative metal μετερίζι. Ο ορυμαγδός τους έκανε τις κτιριακές εγκαταστάσεις της Τεχνόπολης να τρίξουν, το κοινό στήριξε με ενθουσιώδεις αντιδράσεις κι εκείνοι κατέθεσαν ψυχή και ιδρώτα σε στιγμές σαν τα "Big Rig" και "A66". Το μόνο που έμενε να ζητήσει κανείς, επομένως, ήταν να ξανάρθουν –απλά σε κάποιον κλειστό χώρο, την επόμενη φορά.
Οι Vodka Juniors, τώρα, δεν χρειάζονται συστάσεις. Βρίσκονται πολλά χρόνια στο εγχώριο κουρμπέτι, κινούνται με τον τρόπο τους όσον αφορά τη δημοσιότητα κι έχουν χτίσει μια πιστή βάση οπαδών, όπως ξέρει καλά όποιος τους έχει δει π.χ. να βγάζουν sold out το "Gagarin". Για τη συγκεκριμένη συναυλία, ωστόσο, το Plisskën Festival δέχτηκε κάμποση γκρίνια, επιλέγοντας να τους βάλει να παίξουν πάνω από τους Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs. Κι αυτό φάνηκε τελικά και στη βραδιά.
Έτσι, όταν ο ήχος της αντιαεροπορικής σειρήνας μαρτύρησε ότι είχε φτάσει η δική τους ώρα, σημειώθηκε μαζική μετακίνηση των φίλων τους προς τα μπροστά, οι οποίοι δημιούργησαν άμεσα κερκίδα όταν τους είδαν να βγαίνουν. Πιο πίσω, όμως, οι συγκεντρωμένοι αδιαφόρησαν για τις δυναμικές ηλεκτρικές κιθάρες του "Fighting Giants" κι άρχισαν να σχηματίζουν πηγαδάκια.
Κάτι έφταιγε και με τον ήχο, πάντως. Πηγαίνοντας μπροστά, δηλαδή, ένιωθες τη μπάντα να καλπάζει σε στιγμές σαν το "Walk With Me" ή το "Battle Of Athens" και ψηνόσουν από το γνώριμα αμερικανοθρεμμένο της punk πνεύμα ή την ενέργεια των οπαδών, που δεν δίστασαν να στήσουν και mosh pits (ακόμα και wall of death) για χάρη τους. Λίγο πιο πίσω, ωστόσο, σε σάρωναν τα πρίμα και η φωνή του Χάρη έδειχνε να πέφτει στο κενό.
Αλλά καθώς σκοτείνιαζε, καθώς τους τύλιγαν τα λαμπερά κόκκινα, κιτρινομπλέ και πράσινα φώτα της Τεχνόπολης, οι Αθηναίοι βρήκαν και τα πατήματά τους και τις σωστές ισορροπίες. Η ανακοίνωση του Χάρη ότι αυτό ήταν το πρώτο live της μικρής του κόρης έγινε δεκτή με γενικό χειροκρότημα, ενώ κάπου εκεί στο "Count On Me" –που ίσως στάθηκε ως καλύτερή τους στιγμή– τα πίσω πηγαδάκια είχαν σωπάσει πια κι έδειχναν προσηλωμένα στη σκηνή. Μάλιστα, με τη μπάντα να συνεχίζει να παίζει φουλ επίθεση (απογοητεύοντας, ίσως, όσους περίμεναν να ακούσουν το "Whiskey And The Rain"), δεν άργησαν να συντονιστούν και οι απρόθυμοι στους ρυθμούς επιλογών σαν το "Lost Souls" ή το "Last Chance". Δεν έπαιξαν λοιπόν εντός έδρας οι Vodka Juniors, μα τελικά δεν βγήκαν και χαμένοι.
Οι θεότρελοι Melvins, πάλι, έκαναν εντυπωσιακή είσοδο υπό τους ήχους του "Take On Me" των A-Ha, ποζάροντας για λίγο ως μάστορες των ποπ σόου, πριν ριχτούν στο βαρύ κι ασήκωτο alternative rock που αποτελεί μεγάλη σπεσιαλιτέ τους και φέτος γιορτάζει 40 στρογγυλά χρόνια στα μουσικά πράγματα (ιδρύθηκαν το 1983). Και δεν ίδρωσαν καθόλου για να κερδίσουν την Αθήνα. Αντιθέτως, την έκαναν αυτοί να ιδρώσει ήδη από τη γκαζωμένη έναρξη με το "Snake Appeal", την έβαλαν έπειτα στην πρίζα με τον θεόρατο όγκο των "Zodiac" και "Copache" και την κράτησαν εκεί, ενθουσιασμένη, μέχρι το φινάλε της κανονικής διάρκειας με το σαρωτικό "Night Goat" κι έπειτα με το "Boris", το οποίο παίχτηκε ως encore.
Τι κι αν η φοβερή αφάνα του Buzz Osbourne έχει ασπρίσει, πια; Ο άνθρωπος παραμένει κινούμενο μενίρ πάνω στη σκηνή, το οποίο πάλλεται και συστρέφεται όσο τραγουδά κι εξαπολύει κιθαριστικά riffs, από εκείνα που η παλιά rock δημοσιογραφία, μες την υπερβολή της, χαρακτήριζε ως "παρανοϊκά". Όχι ότι υπολείπονται σε κάτι οι υπόλοιποι Melvins, δηλαδή. Με σύμμαχο τον καλό ήχο της Τεχνόπολης, τα ντραμς του Dale Crover αποτυπώθηκαν σαν κολοσσιαία, ενώ ο αεικίνητος, ντυμένος στα κόκκινα Steven Shane McDonald έδειξε γιατί έχει εδραιωθεί στη μπάντα (ήρθε το 2015, αλλά με προϋπηρεσία αξιώσεων στους OFF! και στους Redd Kross), αφού δεν ήταν λίγες οι στιγμές που ένιωθες τις "βρώμικες" μπασογραμμές του σαν τσαντισμένες γροθιές κινούμενες καταπάνω σου. Ήταν επίσης εκείνος που ανέλαβε και την κυρίως επικοινωνία με το κοινό, αφού ο Osbourne δεν είπε κουβέντα κατά τη διάρκεια του set.
Δεν παρέλειψαν βέβαια να παίξουν και τη θορυβώδη τους διασκευή στο "I Want To Hold Your Hand" των Beatles, αν και ήταν στο δικό τους υλικό όπου φάνηκαν πιο ωραίοι –το "Evil New War God", ας πούμε, έμοιαζε με ατέλειωτο σφυροκόπημα, ωθώντας την Τεχνόπολη σε αποθεωτικό κοπάνημα. Σε κάποιο σημείο έκανα νοερό βήμα πίσω από τη συναυλία και σκέφτηκα ότι στα 40 χρόνια ύπαρξης των Melvins το ακούσαμε πια πολλές φορές αυτό το φοβερό κράμα που μπόρεσαν κι έπλασαν. Το οποίο έμεινε ριζωμένο στο φασαριόζικο alternative rock που δημιουργήθηκε στις Η.Π.Α. της δεκαετίας του 1980, άσχετα από το πόσο επιδραστικό υπήρξε τελικά για το grunge που έπαιξαν οι Nirvana (ο Kurt Cobain, ως γνωστόν, υπήρξε μέγας λάτρης τους), για τον ήχο των Γιαπωνέζων Boris, για το alt metal των Neurosis, για τον Mike Patton, για τους Soundgarden και για όσους ρίχτηκαν στη sludge και doom αρένα.
Παρά ταύτα, στην Τεχνόπολη δεν έβλεπες μια γερασμένη, πεπερασμένη μπάντα που απλά βρισκόταν σε μια καλή ημέρα καθώς ανάπλαθε επαρκώς τις παρελθούσες δόξες της. Οι Melvins του 2023 μπορεί να μην έχουν άλλες δισκογραφικές εκπλήξεις για μας, παραμένουν όμως συγκρότημα που μετράει –και που βαράει, με έναν τρόπο που καταφέρνει και παραμένει γοητευτικά αυθεντικός καθώς τρέχουν τα χρόνια και οι δεκαετίες.
Διαβάστε Επίσης
