"Arte Povera": Η τέχνη των αστών "βγαίνει" στις γειτονιές

Σε μια Ελλάδα που απορεί φωναχτά για τη ραπ: "Μα τι το ωραίο βρίσκουν σε αυτό τα παιδιά μας;" (sic!), το "Arte Povera – The Documentary" δίνει εμφατικές απαντήσεις για το είδος που γεμίζει γήπεδα χωρίς πρόμο από τα μίντια και την απήχηση που αποτιμάται με σωρεία πλατινένιων δίσκων. Το ασπρόμαυρο φιλμ του Φώτη Γεωργιάδη, a.k.a Beats Pliz, θα μπορούσε να είναι το video clip του νέου δίσκου του που θα κυκλοφορήσει στις 21 Απριλίου από την Minos EMI / Universal αλλά κάνει πολύ περισσότερα από αυτό. Ο συνθέτης, παραγωγός και σκηνοθέτης μάς ταξιδεύει σε τέσσερις Ευρωπαϊκές μητροπόλεις (Πράγα, Σόφια, Βουδαπέστη, Θεσσαλονίκη) αφηγούμενος το παράτολμο εγχείρημά του να συνθέσει πρωτότυπη συμφωνική μουσική για τη ραπ σκηνή. 

"Έκθεση"

Ενώ έχουμε ξαναδεί τη χρήσης σαμπλαρισμένης κλασικής μουσικής σε hip hop κομμάτια ο δημιουργός κάνει ένα τεράστιο άλμα επιχειρώντας το πάντρεμα δύο κόσμων - της καθωσπρέπει, ταυτισμένης με την αστική τάξη, συμφωνικής μουσικής με την κουλτούρα του δρόμου. Οι παρτιτούρες του για έγχορδα, χορωδία και πνευστά ζωντανεύουν από διεθνώς αναγνωρισμένα ορχηστρικά και χορωδιακά σύνολα στην Πράγα, Σόφια και Βουδαπέστη, αντίστοιχα. Οι ηχογραφήσεις από τα ταξίδια του μετουσιώνονται σε hip hop παραγωγές για να "πατήσουν" πάνω τους οι προσωπικοί του αγαπημένοι της ακμάζουσας εγχώριας σκηνής. Με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, παρακολουθούμε τη διαδικασία της δημιουργίας του ομώνυμου δίσκου. Συνοδοιπόροι του σε αυτή είναι καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί στο παρελθόν ή/και θαυμάζει το έργο και την αισθητική τους: Bloody Hawk, Dani Gambino, Εθισμος, Hawk, Λεξ, Μικρος Κλεφτης, Σανταμ, Vlospa, Wang.

"Ανάπτυξη"

Οι οχτώ εκπρόσωποι της ελληνικής εκδοχής της arte povera (φτωχής τέχνης) εμπνέονται από το όραμα του Φώτη Γεωργιάδη και δέχονται να συμμετάσχουν με ενθουσιασμό. Όταν στο στούντιο έρχονται αντιμέτωποι με τις παραγωγές κάποιοι ξεκινάνε να χώνουν αμέσως (όπως ο δίγλωσσος Vlospa), κάποιοι απορούν με την πολυπλοκότητα των συνθέσεων (όπως ο Σαντάμ που εντυπωσιάζεται με τη συνθετική δεινότητα του Beats Pliz: "έγραψες δηλαδή τις νότες;") Και άλλοι καταβάλλονται από ένα δημιουργικό άγχος στην ιδέα να τις πατήσουν. "Νομίζω ότι θα πάθω κρίση πανικού", λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου ο Bloody Hawk. Ο Μικρός Κλέφτης, εντυπωσιασμένος από το επίπεδο της δουλειάς του συνάδελφού του, μπαίνει στη διαδικασία να συγκρίνει την ιδέα του ανταγωνισμού που υπάρχει στην αντίστοιχη μουσική σκηνή της Αμερικής με τη συντροφικότητα που μοιράζονται πολλοί καλλιτέχνες εδώ.

Ο Λεξ, "κολλημένος, κολλημένος, κολλημένος" δεν δέχεται να βγει από το στούντιο αν δεν έχει το τέλειο αποτέλεσμα, όπως το έχει φανταστεί ο Γεωργιάδης. Ο Gambino δουλεύει, επίσης, ακούραστα πάνω στο κομμάτι του μέχρι να προσεγγίσει αυτό που έχει στο μυαλό του ο παραγωγός. Ακόμη και το περιεχόμενο των στίχων θα συζητήσουν κάποιοι προκειμένου να επιτευχθεί μία ομοιομορφία στο τελικό άλμπουμ. Από την αρχή μέχρι το τέλος, όλοι ακολουθούν τις κατευθύνσεις του "μαέστρου” πειράζοντας τον φιλικά• "μήπως ξέρεις από μουσική;". Τους βλέπουμε να δουλεύουν ο καθένας μόνος με τον παραγωγό ή και όλους μαζί να αράζουν συζητώντας για τον δίσκο. Άλλωστε όλο το εγχείρημα είναι μία τεράστια επένδυση για τον Γεωργιάδη. "Κάθε κομμάτι μου κόστισε όσο η παραγωγή ενός ολόκληρου δίσκου. Ό,τι χρήματα έχω βγάλει από 20 χρόνων -ως DJ, παραγωγός, ντελιβεράς- τα έχω ρίξει σε αυτό το project" εξομολογείται. 

"Επανέκθεση"

Η προσωπική του ταυτότητα διέπει το ντοκιμαντέρ και τον δίσκο στο σύνολό τους. Η ταγκιά του "Beats Pliz - On The Game B*tch" και το χαρακτηριστικό "αυτοκινούμενο" πιάνο πού βρίσκουμε σε κάποια από τα video clips που υπογράφει, είναι παντού. Η ασπρόμαυρη, "ραποκεντρική" -όπως εύστοχα παρατηρεί ο Bloody Hawk- αισθητική δεν σε αφήνει να ξεχάσεις τους πρωταγωνιστές και αυτό που εκπροσωπούν. "Ορχήστρες παίζουν για μας/ τα κωλόπαιδα της γειτονιάς", φτύνει ο Εθισμός βάζοντας σε λέξεις την ιδέα του Beats Pliz. Graffiti πάνω σε αναγεννησιακές ζωγραφιές και τρίριγα αντιανεμικά ανάμεσα στους μουσικούς της ορχήστρας αναδεικνύουν μία νέα θέση για το κλασικό μέσα στα καθημερινά βιώματά μας και την "Arte della Poverta" (τέχνη της φτώχειας), όπως βλέπουμε στο φιλμ -όχι τυχαία- παραφρασμένο τον τίτλο του έργου. Τέλος, η παρουσία του Dof Twogee στο τελευταίο κεφάλαιο του "Arte Povera – The Documentary" υπογραμμίζει αυτήν ακριβώς την αίσθηση της κοινότητας που παρατηρούμε στη σύγχρονη ραπ σκηνή. Αυτά τα στοιχεία μας κάνουν ανυπομονούμε για την πρώτη ολοκληρωμένη ακρόαση του επερχόμενου δίσκου και να απαντάμε γιατί μας εκφράζει αυτή η μουσική.