Πώς γράφεται η (συναυλιακή) ιστορία;

Όταν ετοιμάζαμε το μεγάλο θέμα μας για το συναυλιακό καλεντάρι του καλοκαιριού, είχα σημειώσει πάνω από δεκαπέντε συναυλίες που ήθελα να παρακολουθήσω: κι αυτό χωρίς να υπολογίσω τα ντόπια ονόματα. Φυσικά, κάτι ο covid, κάτι οι λοιπές υποχρεώσεις και βέβαια το γεγονός ότι κάποιες από τις συναυλίες συνέπεσαν, έκαναν αδύνατη την τήρηση του αρχικού προγράμματος. Έτσι το FOMO (Fear of Missing Out) επανήλθε δριμύτατο και γιγαντώθηκε ακόμα περισσότερο διαβάζοντας για την εκάστοτε "ιστορική" συναυλία. Προσωπικά, από όσες παρακολούθησα, ιστορική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο αυτή των Bauhaus στην Πλατεία Νερού, αρκεί μετά τον on stage καυγά του frontman Peter Murphy με τον ηχολήπτη και τον εκνευρισμό που προκάλεσε η συμπεριφορά του στους υπόλοιπους της μπάντας, να αποφάσιζαν να ακυρώσουν το reunion τους… Θα είχαμε να λέμε τουλάχιστον ότι είδαμε πραγματικά μια τελευταία συναυλία!

Δε χρειάζεται, όμως, να βλέπεις να γράφεται ιστορία για να απολαύσεις πραγματικά ένα live. Το γράφω ως απάντηση σε όσους μιλούν για "γεροντίστικους" προγραμματισμούς των μεγάλων φεστιβάλ: Δε θα ισχυριστώ ότι βλέπουμε την αιχμή του δόρατος (αν και είχαμε τη χαρά να δούμε τους Fontaines D.C., τους Sleaford Mods, τους Tropical Fuck Storm και τη Jorja Smith στα ντουζένια τους), αλλά στην τελική, ο παλιός είναι αλλιώς και είμαστε κι εμείς που όταν ήταν νέος και ωραίος, ήμασταν αγέννητοι – γιατί να μη δούμε τους τελευταίους των rockstars όσο προλαβαίνουμε; Ο Iggy Pop, για παράδειγμα, απέδειξε το Σάββατο 2/7 ότι είναι νεώτερος ψυχικά και σωματικά από τους περισσότερους 20+ που βρίσκονταν στο κοινό. Ακόμα και βραχνιασμένος (για το οποίο μάλιστα μας ζήτησε και συγγνώμη!), το σόου που προσέφερε ήταν για άλλη μια χρονιά απολαυστικότατο, ενώ συγκίνησε η άρνηση του να κατέβει από τη σκηνή αλλά και η επιμονή του στο να μας ευχαριστεί γιατί του "φτιάξαμε τη μέρα".

Μια εβδομάδα νωρίτερα, η Patti Smith είχε δώσει το δικό της ρεσιτάλ στο Ηρώδειο: στεντόρεια από τη μία, ειδικά όταν απήγγειλε ένα ποίημα του Allen Ginsberg, αλλά και με παιχνιδιάρικη διάθεση, όπως όταν ζήτησε φωτογραφία από τον θαυμαστή της που της φώναζε ότι τον αγαπάει για να αποφασίσει αν αξίζει την πρόσοχή της, κατάφερε να συσπειρώσει ένα βρεγμένο από την ξαφνική μπόρα κοινό και να το κάνει να φωνάζει με θάρρος "People Have the Power". Τέλος, στο review του για το "α" ο Χάρης Συμβουλίδης χαρακτήρισε τη συναυλία των Pet Shop Boys στις 30/6 "μία από τις καλύτερες συναυλίες τους στην Ελλάδα. Αν όχι την καλύτερη", κάτι που επιβεβαίωσαν τα ατελείωτα σχόλια, βίντεο και φωτογραφίες στα social media από το κοινό που συνέρρευσε στην Πλατεία Νερού. 

Πάντως, τη μάχη των social την κέρδισε αναμφισβήτητα ο ΛΕΞ με το σχεδόν απευθείας sold out live των 20.000 ατόμων στο γήπεδο του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη (3/6), κάνοντας τα παραδοσιακά media να αναζητούν μανιωδών πληροφορίες για τον "άγνωστο ράππερ από τη Θεσσαλονίκη". Άγνωστο σε ποιον, τολμάω να ρωτήσω, θυμούμενη πως ο ράππερ που μας έχει απασχολήσει όσο λίγους τα τελευταία χρόνια κατάφερε να μονοπωλήσει τις συζητήσεις των μουσικόφιλων φέτος, παρότι κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ "Μετρό" την ίδια μέρα με τον πολυαναμενόμενο (και τελευταίο) δίσκο του Kendrick Lamar "Mr. Morale & the Big Steppers".

Άγνωστοι θα χαρακτηριστούν ίσως από κάποιους και οι Σουηδοί Viagra Boys που συγκέντρωσαν ένα ικανό πλήθος στο ΟΑΚΑ το βράδυ της Δευτέρας 4/6 και το ταρακούνησαν μέχρι τελικής πτώσης – το κοινό ωστόσο που περίμενε εδώ και τρία χρόνια τη συναυλία τους θα διαφωνούσε περιπαθώς. Πάντως, αν οι ιστορικοί του μέλλοντος μείνουν στα νούμερο που κατέγραψε κάθε live θα έχουν κάνει ένα τεράστιο λάθος: ιστορικές είναι οι συναυλίες που γράφονται στα κόκκαλά μας και που θα συζητάμε για χρόνια και σ’ αυτές δεν χωράνε ηλικιακές διακρίσεις∙ ούτε στο κοινό ούτε στους καλλιτέχνες.