© Ανδρέας Σιμόπουλος
Θαυμάσιες εντυπώσεις άφησε η νέα, πνευματώδης και εξόχως ψυχαγωγική παραγωγή του "Φάλσταφ" του Βέρντι, που παρουσιάζει μέχρι τις 10/2 η Εθνική Λυρική Σκηνή στην "Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος" στο ΚΠΙΣΝ.
Τριάντα ακριβώς χρόνια είχαμε να δούμε το κωμικό κύκνειο άσμα του Ιταλού συνθέτη στην ΕΛΣ. Τότε επαναλήφθηκε -για 4η φορά- στα "Ολύμπια" η αμέσως προηγούμενη παραγωγή του Σπύρου Ευαγγελάτου (σε σκηνικά Γιάννη Στεφανέλλη), που πρωτοπαρουσιάσθηκε το …1971 και έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη φορά που μια όπερα παίχθηκε από την ΕΛΣ σε κλειστό χώρο εξ ολοκλήρου στη γλώσσα (ιταλικά) του πρωτοτύπου!
Τον καινούργιο "Φάλσταφ" υπογράφει το επιτυχημένο δίδυμο των Στήβεν Λάνγκριτζ και Γιώργου Σουγλίδη, γνωστό και από παλιότερες δουλειές του στη Λυρική. Η ευανάγνωστη, ευφρόσυνη, με άποψη και σύγχρονο στίγμα παράσταση συνέδεσε την όπερα με τις βρετανικές, σαιξπηρικές καταβολές ("Εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ", "Ερρίκος ο Δ’") του -διά χειρός Μπόιτο- λιμπρέτου της.
Η σκηνοθεσία του Λάνγκριτζ μετέφερε τη δράση από τον ελισαβετιανό 17ο αιώνα στη Βρετανία της δεκαετίας του 1930, μια εποχή όπου για την αυστηρή σε ταξικά θέματα αγγλική ιεραρχία η κοινωνική τάξη ήταν σημαντικότερη από την οικονομική επιφάνεια κάποιου. Η συγκεκριμένη διάσταση υπήρξε έντονα ορατή στην παράσταση, αφενός γιατί αποτέλεσε το δραματουργικό πυρήνα της (η υπεροψία/απαξίωση με την οποία αντιμετωπιζόταν διαρκώς ο ξεπεσμένος ιππότης σερ Τζων Φάλσταφ) αφετέρου γιατί έτυχε μιας έξοχης σκηνικής και ενδυματολογικής οπτικοποίησης από τον Σουγλίδη μέσα από μία σειρά ταμπλώ/χαρακτηριστικών χώρων της πλούσιας αγγλικής κοινωνίας των ‘30s (λέσχη-κλαμπ, γυμναστήριο) και από καλαίσθητα, ευφάνταστα χρωματικά κοστούμια.
Η όλη παράσταση έσφυζε από θεατρικότητα, που "κούμπωνε" αβίαστα με τη μουσική του Βέρντι, υπενθυμίζοντας τα προφανή
Στο καλά κουρδισμένο θέαμα, που έσφυζε αιχμών, υπονοούμενων και ευανάγνωστων "βρετανικών" αναφορών (πχ. η αποκαθήλωση στο φινάλε του σκανδαλώδη Πρίγκηπα της Ουαλίας, που έγινε για λίγο ο Βασιλιάς Εδουάρδος Η’), συνέβαλαν καίρια η στυλιζαρισμένη κινησιολογία του Νταν Ο’Νηλ και οι φωτισμοί του Πήτερ Μάμφορντ. Η όλη παράσταση έσφυζε από θεατρικότητα, που "κούμπωνε" αβίαστα με τη μουσική του Βέρντι, υπενθυμίζοντας τα προφανή, πλην διόλου αυτονόητα κάθε οπερατικής σκηνοθεσίας.
Το ακρόαμα υπήρξε εξίσου πειστικό στην παράσταση της 29/1 που παρακολουθήσαμε, εισφέροντας την εξίσου αναγκαία μεσογειακή θέρμη. Κατ’αρχάς, λόγω της πολύ καλής, σφριγηλής και ακριβούς μουσικής διεύθυνσης του Πιερ Τζόρτζιο Μοράντι που ανέδειξε με γλαφυρότητα την απαιτητική παρτιτούρα του ώριμου Βέρντι με τη διαρκή, συχνά καταιγιστική εναλλαγή ρυθμών, ηχοχρωμάτων, σύντομων μελωδικών θεμάτων ή αρμονικών στοιχείων. Ο εμπειρότατος Ιταλός αρχιμουσικός εκμαίευσε υψηλό επίπεδο απόδοσης από την Ορχήστρα της ΕΛΣ, στήριξε άριστα τους μονωδούς, ενώ συντόνισε δίχως πρόβλημα τα επί σκηνής δρώμενα, ιδίως στην 2η σκηνή της Γ’ πράξης όπου συμμετείχαν η Χορωδία και μέλη της Παιδικής Χορωδίας της ΕΛΣ.
Η εξαιρετικά τραγουδισμένη Αλίτσε Φορντ της Ρουμάνας υψιφώνου Τσέλιας Κοστέα ξεχώρισε από το ισορροπημένο φωνητικά και καλά συντονισμένο σκηνικά τρίο των παμπόνηρων γυναικών που ξεμπροστιάζουν τον Φάλσταφ
Ακολούθως, λόγω της ομοιογένειας, της συλλογικής λειτουργίας, της θεατρικότητας και των προσεγμένων φωνητικών επιδόσεων της -αμιγώς ελληνικής!- διανομής. Στην πρώτη του αναμέτρηση με τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς εντυπωσίασε όχι μόνο με την ποιότητα και τις εκλεπτύνσεις του τραγουδιού του, αλλά -πιο απρόσμενα, ίσως- και με το χιούμορ, τη χάρη και το μέτρο της υπόκρισης. Ο Φάλσταφ του προκαλούσε διαρκώς όλη τη γκάμα συναισθημάτων που -οφείλει να- προκαλεί ο κεντρικός κωμικοτραγικός ήρωας: αποστροφή, συμπάθεια, οίκτο… Η αντίστιξη με το αντίπαλο δέος Φορντ, που ερμήνευσε με το γνωστό μουσικοδραματικό του ταμπεραμέντο ο έτερος κορυφαίος μας βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος (που σύντομα θα ντεμπουτάρει και αυτός ως Φάλσταφ), υπήρξε συναρπαστική!
Η εξαιρετικά τραγουδισμένη Αλίτσε Φορντ της Ρουμάνας υψιφώνου Τσέλιας Κοστέα ξεχώρισε από το ισορροπημένο φωνητικά και καλά συντονισμένο σκηνικά τρίο των παμπόνηρων γυναικών που ξεμπροστιάζουν τον Φάλσταφ, το οποίο συμπλήρωσαν οι μεσόφωνοι Χρυσάνθη Σπιτάδη (Μεγκ Πέιτζ) και Άννα Αγάθωνος (κα Κουίκλυ).
Ομοίως ισορροπημένα λειτούργησαν και τα 2 ζεύγη χαρακτήρων του έργου, που διακρίθηκαν κατά περίπτωση περισσότερο σε φωνητικό επίπεδο (όπως αυτό των ερωτευμένων Ναννέττας – Φέντον, που ενσάρκωσαν η υψίφωνος Μαριλένα Στριφτόμπολα και ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας) ή σε επίπεδο υπόκρισης (όπως αυτό, μπουφόνικο των ακολούθων του Φάλσταφ Μπαρντόλφο και Πιστόλα, που απέδωσαν ο τενόρος Γιάννης Καλύβας και ο βαθύφωνος Γιάννης Γιαννίσης), ενώ επαρκέστατα σκιαγράφησε τον αφελή Δρα Κάιους ο τενόρος Νίκος Στεφάνου.
Λεζάντα κεντρικής φωτογραφίας: Ο Φάλσταφ (Δημήτρης Πλατανιάς, αριστερά) και ο -μεταμφιεσμένος σε Φοντάνα- Φορντ (Τάσης Χριστογιαννόπουλος) κονταροχτυπιούνται για την επικείμενη …πολιορκία της συζύγου του δεύτερου Αλίτσε: σκηνή από την Α’ Πράξη του "Φάλσταφ" του Βέρντι, που παρουσιάζει μέχρι τις 10/2 η Εθνική Λυρική Σκηνή στην "Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος" του ΚΠΙΣΝ
