"Αδελφή Βεατρίκη": Δυναμικό ξεκίνημα για το Ολύμπια

Με την "Αδελφή Βεατρίκη", τη μοναδική όπερα που ο Δημήτρης Μητρόπουλος συνέθεσε στα νιάτα του, εγκαινιάζεται στις 14 Οκτωβρίου η νέα καλλιτεχνική σεζόν που ετοίμασε –με γνώση, άποψη και εξυπνάδα!– ο Ολιβιέ Ντεκότ για το Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας". 

Παρότι σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αρχιμουσικούς του 20ού αιώνα, η αξία του Μητρόπουλου άργησε πολύ να αναγνωρισθεί, επειδή υπηρέτησε συνειδητά ένα ρεπερτόριο που παραμένει μέχρι σήμερα λιγότερο δημοφιλές, όπως αυτό του μουσικού μοντερνισμού. Για τον ίδιο λόγο παραμένει άγνωστο και το συνθετικό του έργο. Μαζί με τον Σκαλκώτα, ο Μητρόπουλος διδάχθηκε τη γλώσσα του μοντερνισμού στο Βερολίνο και ανήκε διεθνώς στους πρώτους που πειραματίστηκαν με τη δωδεκαφωνία, όπως τη διατύπωσε ο Σαίνμπεργκ τη δεκαετία του 1920. Όταν όμως επιχείρησε να την εισαγάγει στην Ελλάδα, συνάντησε τη σθεναρότατη αντίσταση του μουσικού κατεστημένου. Καθώς οι προχωρημένες προτάσεις του δεν είχαν απήχηση ούτε συνέχεια, αφοσιώθηκε στην καριέρα του αρχιμουσικού.

Η "Αδελφή Βεατρίκη" δεν έχει, πάντως, σχέση με το μοντερνισμό. Πρόκειται για ένα τρίπρακτο θρησκευτικό δράμα, σε κείμενο του Βέλγου συμβολιστή ποιητή Μορίς Μέτερλινκ. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα μοναστήρι κατά τον 14ο αιώνα και εστιάζει στο δίλημμα της Αδελφής Βεατρίκης ανάμεσα στον έρωτά της για τον πρίγκιπα Μπελιντόρ και τις δεσμεύσεις της μοναστικής ζωής. 

Η σύνθεσή της άρχισε το 1916 και ολοκληρώθηκε, τουλάχιστον τμηματικά, το 1918, οπότε παρουσιάστηκε συναυλιακά μόνο η Α’ Πράξη. Το έργο ανέβηκε ολοκληρωμένο σκηνικά το 1920 στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, με πρωταγωνίστρια, στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση, την –τότε ακόμα δραματική υψίφωνο– Κατίνα Παξινού (η οικογένεια της οποίας στήριξε οικονομικά την παραγωγή), παρουσία του διάσημου Γάλλου συνθέτη Σαιν-Σανς, ο οποίος έγραψε επαινετικά γι’ αυτό. 

Έκτοτε, ακούστηκε για τελευταία φορά στη Θεσσαλονίκη το 1996 από ελληνοβουλγαρικές δυνάμεις υπό τον αρχιμουσικό Βύρωνα Φιδετζή και ηχογραφήθηκε. Καθώς η κριτική έκδοση της παρτιτούρας (που υλοποιείται από το Κέντρο Ελληνικής Μουσικής) δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, εν προκειμένω θα χρησιμοποιηθεί το μουσικό κείμενο, όπως αποκαταστάθηκε με την επιμέλεια του Φιδετζή.

Την όπερα διαποτίζει ιδιαίτερη θρησκευτικότητα, αποτέλεσμα της βαθιάς πίστης του συνθέτη. Σε μουσικό/αρμονικό και φωνητικό επίπεδο είναι ορατή η επιρροή του γαλλικού ιμπρεσιονισμού αλλά και της γαλλικής πρόσληψης των βαγκνερικών προτύπων. Τη συναυλιακή εκτέλεση από τη Συμφωνική Ορχήστρα και τη Χορωδία του Δήμου Αθηναίων θα διευθύνει ο ικανότατος νεαρός Γάλλος αρχιμουσικός Πιέρ Ντυμουσσώ. Λόγω της ανάγκης για άριστη άρθρωση και νοηματοδότηση του αδόμενου λόγου, τρεις Γάλλοι μονωδοί μετακλήθηκαν για τους βασικούς ρόλους: η σημαντική δραματική υψίφωνος Κατρίν Υνόλντ (Βεατρίκη), ο τενόρος Βαλαντέν Τιλ (Μπελλιντόρ) και η μεσόφωνος Ελοΐζ Μας (Ηγουμένη). Τους πλαισιώνουν σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους γνωστοί Έλληνες μονωδοί. Ιδανικές συνθήκες για μια αναγκαία επαναγνωριμία!