Η ανακοίνωση της νέας εμφάνισης της Μαρινέλλας υπήρξε αθόρυβη. Στηριγμένη σε λίγα λόγια, με έμφαση στο ότι θα πει "τραγούδια που μας σημάδεψαν" και με μια λεζάντα που τη θέλει παντοτινό Μύθο – ναι, με το "Μ" κεφαλαίο.
Με τους συνήθεις όρους προώθησης ίσως κρίνεται φτωχή. Αποδείχτηκε όμως ότι δεν χρειάζονταν περισσότερα: παρά την "παραδοσιακή" ραθυμία του Αυγούστου, την έξοδο των Αθηναίων, τον γενικό προσανατολισμό προς τα παραθαλάσσια τοπία, την ανησυχία για το χειμώνα που έρχεται, παρά τον πρόσφατο χαμό με τις συναυλίες (που για τμήμα του πληθυσμού οπωσδήποτε βάρυνε τα ήδη στριμωγμένα οικονομικά), έχουν πουληθεί πολλά εισιτήρια για τη Δευτέρα 29/8 στο Ηρώδειο, όσο γράφονταν αυτές οι γραμμές. Με τέτοιους ρυθμούς, δηλαδή, δεν αποκλείεται να βρεθούμε ενώπιον του πρώτου εγχώριου sold-out της καινούργιας σεζόν.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, όλα αυτά έρχονται να υπενθυμίσουν ότι ενώ είμαστε σε εποχές στις οποίες το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ αρέσκεται στις υπερβολές και στην αλόγιστη χρήση των επιθέτων, η λέξη "Μύθος" αποτυπώνει με ακρίβεια το στάτους της Μαρινέλλας στα εγχώρια μουσικά πράγματα: όχι μόνο δικαιούται να τη χαρακτηρίζουμε έτσι, αλλά είναι λογικό να το γράφουμε και με κεφαλαίο χάριν περαιτέρω έμφασης.
Αναπόσπαστο κομμάτι του μύθου φυσικά είναι η φωνή της Θεσσαλονικιάς ερμηνεύτριας. Μια φωνή θρυλική, άμεσα αναγνωρίσιμη, η οποία κατόρθωσε να θεωρείται κλασική για τα δεδομένα του ελληνικού πενταγράμμου αλλά και να αντέξει θαυμαστά στο διάβα του χρόνου. Ασφαλώς και υπήρξαν φθορές – θα ήταν ψεύτης όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο. Όχι όμως τέτοιας εμβέλειας ώστε να θαμπώσουν το μέταλλο και την έκτασή της. Γι’ αυτό και έγινε τόσος λόγος για το "φαινόμενο Μαρινέλλα", άλλωστε: στα 84 της πλέον παραμένει μια απρόσμενα θαλερή τραγουδίστρια.
Από εκεί και πέρα, κάθε μύθος θέλει και τις ξεχωριστές του ιστορίες για να χτιστεί. Και η Μαρινέλλα διαθέτει πολλές τέτοιες. Για τον Τόλη Χάρμα που τη βάφτισε έτσι το 1956 (το πραγματικό της όνομα είναι Κυριακή Παπαδοπούλου), για τις δοξασμένες της διφωνίες με τον Στέλιο Καζαντζίδη, για τον γάμο με τον Τόλη Βοσκόπουλο, για την Αλίκη Βουγιουκλάκη που αρνήθηκε να πει το "Σταλιά Σταλιά" –με αποτέλεσμα να καταλήξει σε εκείνη, γενόμενο θεμέλιο μιας πολύ πετυχημένης σόλο καριέρας–, για τις εμφανίσεις της στη μπουάτ "Σκορπιός" από κοινού με τον Κώστα Χατζή (Μάρτιος 1976). Ακόμα και το πολυσυζητημένο κάποτε διαζύγιο με τον Καζαντζίδη είναι κομμάτι αυτής της μυθολογίας, αφού έχει άμεση σχέση με τον καλλιτεχνικό της απογαλακτισμό από τη (βαριά, ομολογουμένως) σκιά του: με κάθε σεβασμό στις τραγουδίστριες που διέπρεψαν στη δύσκολη τέχνη του σεγόντου και του τέρτσου, η Μαρινέλλα ήταν φτιαγμένη για πρωταγωνίστρια.
Ορισμένες φορές, βέβαια, όλα αυτά τα γύρω γύρω επικάλυψαν επιλογές καριέρας που δεν στάθηκαν και οι καλύτερες δυνατές, στις οποίες εδραζόταν παλιότερα και μια "αντιπαλότητα" με τη Βίκυ Μοσχολιού, ανάμεσα στους ακολούθους των λαϊκών πραγμάτων. Ενώ δηλαδή η τελευταία έδειχνε να έχει μια σταθερά ποιοτική πορεία, η Μαρινέλλα δεν ευτύχησε πάντα σε συνεργάτες, ενώ υπήρξαν και δισκογραφικές στιγμές στις οποίες φάνηκε να εγκλωβίζεται σε ένα ελαφρό ρεπερτόριο, υπέρ το δέον γλυκερό. Όμως, η καταπληκτική της φωνή την έβγαζε πάντα ασπροπρόσωπη. Το παλιό κλισέ που θέλει έναν μεγάλο ερμηνευτή να σαγηνεύει ακόμα και τραγουδώντας τον τηλεφωνικό κατάλογο ίσχυε πλήρως στην περίπτωσή της.
Άλλωστε, τα ωραία τραγούδια, αν και πράγματι μπορούσαν να είναι περισσότερα, δεν τα λες και λίγα. Και στις 29/8 στο Ηρώδειο περιμένουμε να λάμψουν ξανά τόσο πάνω στη σκηνή όσο και στα χείλη του ακροατηρίου. Σε μια παράσταση που έχει σχεδιαστεί ως σύμπραξη με τη Συμφωνική Ορχήστρα "Φιλαρμόνια", την οποία θα διευθύνει ο Αλέξιος Πρίφτης. Είναι κάτι που η Μαρινέλλα είχε ξανακάνει και το 2016, τότε που συνεργάστηκε με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα "Ομόνοια Γαστουρίου", "υποχρεώνοντας" το Θέατρο Παλλάς να τη χειροκροτήσει όρθιο αλαλάζοντας από ενθουσιασμό. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και τώρα.
Διαβάστε Επίσης
