Ο Larry Gus είναι ένας από τους πλέον πρωτοποριακούς μουσικούς που «ξεπήδησαν» από το ελληνικό underground και σήμερα ανήκει στο roster της θρυλικής DFA Records για την οποία έχουν κυκλοφορήσει δίσκους μπάντες όπως οι LCD Soundsystem, οι Guerrilla Toss, και οι Hercules and Love Affair μεταξύ πολλών άλλων. Μάλιστα, πριν από ένα χρόνο το ντοκιμαντέρ «My Friend Larry Gus» σε σκηνοθεσία Βασίλη Κατσούπη είχε επίκεντρο τη ζωή του πολυταξιδεμένου μουσικού από τη Βέροια. Για τη μουσική του και την απρόβλεπτη σκηνική του παρουσία μίλησε στο «α» λίγο πριν την εμφάνισή του την πρώτη μέρα του Release Athens Festival.
Η μουσική σου είναι κατά βάση ηλεκτρονική, όμως το ethnic στοιχείο που είναι παρόν στα περισσότερα τραγούδια φτιάχνει τελικά μια ξεσηκωτική pop μελωδία. Εσύ πώς θα χαρακτήριζες τον ήχο σου;
Επαναληπτική pop μουσική, με συγκεκριμένες εμμονές, όπως ρυθμικές ιδιομορφίες και ασαφείς αρμονίες…
Τα κομμάτια σου είναι πολυεπίπεδα και αποτελούνται από διάφορα όργανα και samples που μπλέκονται μεταξύ τους. Με ποιον τρόπο τα ετοιμάζεις για τις συναυλίες;
Τα τελευταία χρόνια, από την στιγμή στην ουσία που ξεκίνησα να δουλεύω με την DFA, επειδή χρειαζόταν να παίζω αρκετά συχνά (για τα δεδομένα μου), έπρεπε να βρω έναν τρόπο παρουσίασης του υλικού που να είναι και κοντά στους δίσκους, αλλά και να είναι αρκετά ενδιαφέρων για μένα ώστε να μη μου γίνεται αφόρητος κόπος να τραγουδάω και να ξανατραγουδάω τα ίδια τραγούδια. Επίσης, εξαρχής με το project, η ιδέα ήταν πάντα ότι είναι ένας άνθρωπος που τα κάνει όλα, κάτι σαν καρπούζια σε μία μασχάλη που είναι πολλά περισσότερα από ότι είναι εφικτό. Οπότε, έχω το sampler μου (όπου αυτοσχεδιάζω στην ουσία με τα μέρη των τραγουδιών), ένα μικρό σετ με ντραμς, και την φωνή μου, και κάθε φορά εξερευνώ τις διαφορετικές διασυνδέσεις μεταξύ τους. Έχει τύχει να παίξω συναυλία 60 λεπτών όπου το setlist είχε 3 τραγούδια, και αντίστοιχα έχω παίξει 8 τραγούδια σε 30 λεπτά. Αναλόγως με πώς πάει κάθε φορά.
Το «I Need New Eyes» κλείνει με το «Nazgonya (Paper Spike)», κατά τη γνώμη μου ένα από τα ομορφότερα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια. Πώς εμπνεύστηκες το τραγούδι;
Εδώ υπάρχει μία συγκεκριμένη εικόνα στους στίχους. Είναι κάποιος ο οποίος τρέχει στο δρόμο, βλέπει μπροστά του μία κατάνα, βουτάει πάνω της, το ξίφος περνάει από την άλλη πλευρά του κορμιού του, οπότε έχουμε το εξής set-up: ο άνθρωπος είναι καρφωμένος στο μαχαίρι (το οποίο βρίσκεται τοποθετημένο κάθετα στο πεζοδρόμιο) και αργοπεθαίνει, το σώμα του είναι παράλληλο με το οδόστρωμα, και το κεφάλι του κοιτάει προς τα κάτω. Εκείνες τις στιγμές, αντί να έρθει κάποιος να τον βοηθήσει, περνάει ο κόσμος από δίπλα του, και καρφώνουν πάνω στο σπαθί τις αποδείξεις τους και τους λογαριασμούς τους, ακριβώς σαν ένα paper spike δηλαδή. και καθόλη την διάρκεια, αυτός ο κύριος σκέφτεται αυτή την λέξη (ναζγκόνια, κάτι σαν βεροιώτικο inside joke), μαζί με κενά που αναδύουν μέσα από ροζ τυφώνες.
Ετοιμάζεις καινούρια κυκλοφορία κάποια στιγμή σύντομα;
Τρέχουν 4-5 project αυτή την στιγμή που πρέπει να τελειώσουν, σε ένα μεγάλο φάσμα διαφορετικών τεχνοτροπιών ας πούμε, έχω ξεκινήσει να ανοίγομαι και να συνεργάζομαι και με άλλους ανθρώπους (και αυτό είναι πάντα παράξενο), και κυρίως προσπαθώ να τελειώσω τον επόμενο μου δίσκο για την DFA.
Οι ζωντανές εμφανίσεις σου είναι γεμάτες ένταση και ενέργεια. Τι να περιμένει ο κόσμος που θα σε δει στο Release ίσως και για πρώτη φορά;
Εύχομαι να υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα ανάμεσα στο stage και το υπόλοιπο φεστιβάλ, γιατί θα ήθελα πραγματικά να κάνω όλο τον γύρο της πλατείας νερού τρέχοντας την ώρα που παίζω. Επίσης, έχω ένα τραγούδι με τίτλο «Αλιάκμονας», και σκέφτομαι αν θα ταίριαζε.
Ακούστε τη μουσική του Larry Gus εδώ.
