Μια μαραθώνια συναυλία που ξεκίνησε αργά και τελείωσε αργά, μια όπερα μάλλον απαιτητική για ένα κοινό μάλλον απροετοίμαστο, ένα δεύτερο σετ που κράτησε όσο μια συναυλία και όλα αυτά μέσα σε καλές μουσικές συνθήκες φτιάχνουν το σκηνικό που βίωσε - και απήλαυσε - ο Γιώργος Χαρωνίτης στο Ηρώδειο.
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου. Με την κορύφωση του «Athens Democracy Forum» – στο πλαίσιο του οποίου ήταν η συναυλία – το Ηρώδειο γύρω στις 9:30 άρχισε να τιγκάρει. Ως τις 10 και κάτι, το θέατρο είχε γεμίσει και η συναυλία, επιτέλους, θα άρχιζε. Από την αρχή πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι τον Rufus Wainwright, ως καλλιτέχνη, τον εκτιμώ – όπως και όλο του το σόι! Μάλιστα, πριν από κάποια χρόνια, όταν παντελώς άγνωστος ήταν να κάνει την πρώτη συναυλία του εδώ, σκόπευα να τον κάνω εξώφυλλο στο περιοδικό που είχα και διηύθυνα, το «Jazz & Τζαζ».
Δεν έγινε – και δεν θυμάμαι τον λόγο: ίσως δεν είχαμε το κατάλληλο υλικό ή ίσως να είχα πλακωθεί με τους συνεταίρους μου («δεν είναι τζαζ», «θα χάσουμε το κοινό μας» και άλλες τέτοιες χαζομάρες...) Ας είναι. Για μένα, ο Rufus Wainwright ως καλλιτέχνης και μουσικός είναι τοποθετημένος, εδώ και πολλά χρόνια, σε μια αρτίστικη (έντεχνη) πλευρά της ευρείας popular μουσικής που εφάπτεται τόσο με την τραγουδοποιία ενός Leonard Cohen όσο και με τη μουσική ενός Philip Glass (τα ονόματα δεν μπαίνουν τυχαία).
[Μια μεταμοντερνιστική κατάσταση για την οποία δεν μπορώ εδώ να πω περισσότερα]. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ο Wainwright, με όλες τις ιδιαιτερότητες, τα πάθη και τις εμμονές του, προσπαθεί να ορίσει τον δικό του κόσμο. Τον καλλιτεχνικό, εννοώ...
Η «Prima Donna» είναι μια κορύφωση στο καλλιτεχνικό του όνειρο. Μια ντίβα, μια πριμαντόνα που περνάει τα μύρια όσα αναζητώντας την ευτυχία που δεν θα έρθει ποτέ. Αυτή ίσως να είναι η μοίρα της ίδιας της τέχνης! Το γεγονός πάντως είναι ότι, σαν άκουσμα, αυτή η πρώτη όπερα του Rufus Wainwright είναι απαιτητική – και το εικαστικό / βιντεοσκοπικό μέρος του Francesco Vezzoli δεν απαλύνει τις όποιες δυσκολίες στην perception του πράγματος. Για μένα πάντως, η «Prima Donna» έχει ενδιαφέρουσα γραφή, σε μια γκάμα που πιάνει από την κλασική όπερα και φθάνει ως τα ανάλογα έργα του Philip Glass (τα οποία, πιστεύω, ο Wainwright έχει ως ισχυρές αναφορές). Η ερμηνεία, με την Βασιλική Καραγιάννη, την Cellia Costea, τον Antonio Figueroa, την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και τον Γιώργο Πέτρου, ήταν εξαιρετική και το γεγονός ότι υπήρχαν και βαρετές στιγμές σ’ αυτό το «οπτικό-συμφωνικό κοντσέρτο» είναι σύνηθες.
[Είναι πολύ λίγες οι όπερες που σε κρατάνε από την αρχή ως το τέλος στην τσίτα!]
[Το γεγονός ότι η «Prima Donna» είναι ένα πολύ ενδιαφέρον οπερατικό έργο το επιβεβαιώνω και από την ακρόαση του διπλού CD – στην Deutsche Grammophon – που, ως χρόνιος και συνεπής μουσικοκαταναλωτής, αγόρασα προς € 20 πριν να μπούμε στο ρωμαικό θέατρο. Η αγάπη μου μουρμούριζε «πάλι σπατάλες κάνεις», όμως εγώ πιστός στο δόγμα μου ότι «τη μουσική την πληρώνω, δεν με πληρώνει!», της σιγοτραγούδησα «αν δεν είχα και ‘σένανε, τι θα ήμουν στη γη...»]
Μέχρι το διάλειμμα, μεγάλο μέρος του κοινού – όχι το μισό, λιγότερο – την είχε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, και η διαρροή αυτή συνεχίστηκε και στο δεύτερο μέρος, το «τραγουδιστικό», που από μόνο του θα κρατούσε άλλα 80’ – δηλαδή ακόμα μια ολόκληρη συναυλία!
Με δεδομένο ότι το ρεπερτόριο του Wainwright δεν έχει τόσα πολλά σουξέ ώστε να κρατήσει το ενδιαφέρον με τραγούδια που «παίζονται από τα ραδιόφωνα», ούτε είχε βάλει πολλές διασκευές γνωστών κομματιών, όλο το πράγμα κρατήθηκε στην ενορχηστρωτική γραμμή και στο γεγονός ότι μπήκαν ξανά οι λυρικοί τραγουδιστές, η σπουδαία Νένα Βενετσάνου και, φυσικά, στην ίδια την παρουσία του Rufus Wainwright, ο οποίος έκανε και τις κόνξες του. Όλα αυτά υπό το βλέμμα της «Prima Donna», για την οποία έγιναν όλα.
Μια μεγάλη συναυλία που ξεκίνησε 10 (και) και τελείωσε 1 (παρά), που κούρασε ένα κατά βάση απροετοίμαστο κοινό αλλά που είχε το ενδιαφέρον της – για όσους είχαν ενδιαφέρον (μουσικό). Λίγους δηλαδή. Προσωπικά, τη στιγμή που γράφω αυτά τα λόγια, παίζει το δεύτερο CD της «Prima Donna» και αν με ρωτάτε αν θα πήγαινα ξανά σε μια συναυλία του Rufus Wainwright – ναι, θα πήγαινα!
