Όπως έχουμε (κατ' επανάληψη) πει είναι άδικο –και άσχετο!– να μιλάμε για μουσική με όρους που δεν έχουν νόημα. Φέρ' ειπείν, η λέξη «μέινστριμ» δεν καθορίζει τίποτα –πέρα από αυτό που «φοριέται» συνήθως– και η έννοια «αβανγκάρντ» έχει, προ πολλού, χάσει κάθε περιεχόμενο. Καθώς τα πάντα έχουν παιχτεί –και ξαναπαιχτεί–, το κριτήριο στη μουσική είναι, συνήθως, ένα και απλό: η καλή, ουσιαστική μελωδία, η γραμμή με περιεχόμενο και το αρμονικό της συνταίριασμα με άλλες γραμμές. Δηλαδή η σύνθεση! Κι αν αυτό είναι που αξίζει –και έτσι μετριέται η ποιότητα της μουσικής–, τότε το «άλλο», το «αυθόρμητο» και απροσχεδίαστο, το «αυτοσχέδιο», σαφώς δεν πρέπει να (μας) λέει και πολλά! Πάλι όμως πέφτουμε σε συμπεράσματα «χοντρικά» – και πάλι πρέπει να στραφούμε αλλού: πρέπει δηλαδή να εξετάζουμε τον individual καλλιτέχνη. Φέρ' ειπείν, η Pink ξεχωρίζει – όσο κι αν προσπαθούμε να την εντάξουμε σε ένα γενικότερο «μέινστριμ». Το ίδιο ξεχωρίζει κι ο Αλκίνοος. Γιατί είναι η ποιότητα του περιεχομένου που καθοδηγεί τη φόρμα – ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο; Μπορεί, δεν αποκλείεται! Καλό είναι να διαλογιζόμαστε (και να συνδιαλεγόμαστε) πάνω σε τέτοια θέματα. Το πιο βασικό όμως είναι ν' ακούμε. Μουσική – ή κάτι ανάλογο…
