Τον τελευταίο καιρό, το ίντερνετ έχει κατακλυστεί από την "old money" αισθητική. Από βιβλία έως ταινίες και σειρές, η φαντασίωση του παλιού, σχεδόν μυθικού πλούτου επιστρέφει ντυμένη με λεπτεπίλεπτη πολυτέλεια που δεν είναι κραυγαλέα, κομψότητα και ποιότητα που υπονοεί προνόμιο "από γενιά σε γενιά". Σε αυτή ακριβώς την κατηγορία ανήκει η οικογένεια των Σινκλαίρ στο "We Were Liars": προκλητικά πλούσιοι, ιδιοκτήτες ενός ιδιωτικού νησιού και βαθιά δυσλειτουργικοί.
Βασισμένη στο ομώνυμο νεανικό μυθιστόρημα της Ε. Λόκχαρτ, η σειρά παρακολουθεί τα μεγαλύτερα ξαδέρφια της οικογένειας (Κάντανς, Μίρεν, Τζόνι) και τον ινδικής καταγωγής οικογενειακό τους φίλο (Γκατ), καθώς περνούν τα καλοκαίρια τους στο νησί Μπίτσγουντ. Μετά από ένα τραυματικό περιστατικό που της έχει προκαλέσει αμνησία, η Κάντανς επιστρέφει στο νησί για πρώτη φορά. Κανείς όμως δεν της λέει τι συνέβη το Καλοκαίρι 16 και όλοι μοιάζουν να κρύβουν ένα μεγάλο μυστικό.
Το μυστήριο χτίζεται μέσα από τη σύγχυση της πρωταγωνίστριας, καθώς το παρελθόν και το παρόν μπλέκονται και ψήγματα της χαμένης μνήμης επιστρέφουν σταδιακά. Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα το καλοκαίρι του ατυχήματος αποκαλύπτονται, αλλάζοντας τη συνολική εικόνα. Μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνεται η ταραχώδης σχέση της Κάντανς με τον Γκατ, ενώ η οικογένειά της να προσπαθεί με διακριτικό (και μη) τρόπο να τους απομακρύνει, με την καταγωγή του να μοιάζει το ανείπωτο αλλά προφανές πρόβλημα.
Η σειρά πασχίζει να χτίσει την ταυτότητα της οικογένειας με συνεχείς δηλώσεις για τους Σινκλαίρ, οι οποίοι, σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές, "δεν κλαίνε”, "δεν φωνάζουν”, "δεν μιλούν για τα συναισθήματά τους”. Η δυσλειτουργικότητά τους εκφέρεται ρητά προκειμένου να μην υπάρχει καμία αμφιβολία από την πλευρά του θεατή, να μη χρειάζεται καμία απολύτως φαντασία ή σκέψη για να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζονται όλα τα ζητήματα που επιχειρεί να αναδείξει η σειρά: ο ρατσισμός και η προκατάληψη, η γονεϊκή απόρριψη, οι αγώνες εξουσίας μέσα από την κληρονομιά: όλα αποδίδονται σαν τίτλοι κεφαλαίων, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία.
Η απλοϊκή προσέγγιση κορυφώνεται στο κλισέ φιλελεύθερο συμπέρασμα στο οποίο φτάνει σχεδόν αναπόφευκτα: η Κάντανς, έχοντας αποκτήσει πολιτική και ταξική συνείδηση και έχοντας δει τη σκοτεινή πλευρά της αποικιοκρατίας, καταλαβαίνει ότι ο πλούτος είναι μία φυλακή που μπορεί να είναι όμορφη, άνετη και χρυσαφένια, αλλά είναι φυλακή.
Δεν είναι σαφές αν αυτή η σχηματικότητα προέρχεται από το ίδιο το βιβλίο ή αν προστέθηκε για χάρη της τηλεοπτικής απλοποίησης. Σε κάθε περίπτωση, το "We Were Liars" μοιάζει σχεδιασμένο για multitasking: μία σειρά που την ακούς ενώ χαζεύεις στο "μικρό" ίντερνετ του κινητού σου.
Δείτε το trailer του "We Were Liars":
