To Slow Horses είναι, απλά, η καλύτερη σειρά του Apple TV

Ξεκινάω εντελώς biased: Έξι σεζόν μετά, ο Jackson Lamb του Γκάρι Όλντμαν εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο απολαυστικούς χαρακτήρες στην ιστορία της τηλεόρασης. Ο ατημέλητος, αγενής και μονίμως εκνευρισμένος επικεφαλής του Slough House, τον οποίο ο βετεράνος ηθοποιός υποδύεται με μια σχεδόν προκλητική άνεση, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από τότε που τον γνωρίσαμε. Καπνίζει ασταμάτητα, προσβάλλει τους πάντες και δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για το επόμενο ποτό του παρά για την εθνική ασφάλεια. Μόνο που, όπως έχουμε μάθει πλέον, πίσω από αυτή την μάλλον αντικοινωνική συμπεριφορά κρύβεται ένα μυαλό που βρίσκεται μονίμως δύο βήματα μπροστά από όλους.

Η έκτη σεζόν του Slow Horses επιστρέφει με μια ιστορία που αυτή τη φορά αφορά άμεσα τους ίδιους τους πράκτορες. Κάποιος αρχίζει να δολοφονεί πρώην μέλη του Slough House και σύντομα γίνεται σαφές ότι ολόκληρη η ομάδα βρίσκεται στο στόχαστρο. Δύο αδίστακτοι εκτελεστές αναλαμβάνουν να τελειώσουν τη δουλειά, ενώ μια σειρά από παλιούς λογαριασμούς και σκοτεινά μυστικά των βρετανικών υπηρεσιών έρχονται ξανά στην επιφάνεια.

Τι μας σερβίρει η S06 του Slow Horses λοιπόν; Έναν κύκλο 6 επεισοδίων που κινούνται σε (σχεδόν, είναι η αλήθεια) καταιγιστικούς ρυθμούς, αφήνει περισσότερο χώρο για καταδιώξεις και ανατροπές όπως και για πιστολίδι. 

Η αλλαγή δεν είναι τυχαία. Για πρώτη φορά, ο Γουίλ Σμιθ, ο σεναριογράφος που είχε καθορίσει το ύφος της σειράς με το χαρακτηριστικό, δηλητηριώδες βρετανικό χιούμορ του, απουσιάζει από τη δημιουργική καθοδήγηση. Τη θέση του παίρνει η Γκάμπι Τσάπι, η οποία στρέφει τα Αργά Άλογα προς ένα πιο συμβατικό κατασκοπικό θρίλερ.

Και παρότι κάποιες στιγμές λείπει εκείνη η ακαταμάχητη ειρωνεία των προηγούμενων κύκλων, η νέα προσέγγιση λειτουργεί. Η αίσθηση κινδύνου είναι μεγαλύτερη, οι χαρακτήρες βρίσκονται διαρκώς υπό πίεση και η ιστορία δύσκολα σου επιτρέπει να σταματήσεις στο ένα επεισόδιο. Υπάρχουν, βέβαια, και ορισμένες σεναριακές ευκολίες, κυρίως όταν επαγγελματίες δολοφόνοι αποδεικνύονται ανεξήγητα αναποτελεσματικοί. Αλλά σε μια σειρά όπου οι πρωταγωνιστές επιβιώνουν συχνά περισσότερο από τύχη παρά από ικανότητα, μπορείς να συγχωρήσεις μερικές υπερβολές.

Εκεί που η σειρά παραμένει πραγματικά εξαιρετική είναι στις σχέσεις των χαρακτήρων του. Ο Τζακ Λόουντεν συνεχίζει να δίνει στον River Cartwright εκείνο το μείγμα αυτοπεποίθησης και αμηχανίας που τον κάνει συμπαθή, ενώ η επιστροφή του Ούγκο Ουίβινγκ ως Frank Harkness, του αδίστακτου πατέρα του, προσθέτει μια απροσδόκητα ανθρώπινη διάσταση στην ιστορία. Οι σκηνές τους έχουν κάτι από οικογενειακό δράμα, μόνο που εδώ οι πατρικές συμβουλές δίνονται ανάμεσα σε δολοφονίες και επιχειρήσεις κατασκοπείας. Όχι και τόσο εύκολο. 

Εξίσου απολαυστική παραμένει η Κριστίν Σκοτ Τόμας ως Diana Taverner, η γυναίκα που μπορεί να επιβιώσει από οποιοδήποτε πολιτικό σκάνδαλο, αρκεί απλά να βρει κάποιον άλλον για να του φορτώσει την ευθύνη - οποιαδήποτε ομοιότητα με την ελληνική πραγματικότητα είναι συμπτωματική, μπορεί και όχι. Οι λεκτικές της μονομαχίες με τον Lamb εξακολουθούν να είναι πιο συναρπαστικές από τις περισσότερες σκηνές δράσης, υπενθυμίζοντας ότι το μεγαλύτερο όπλο αυτής της σειράς ήταν ανέκαθεν οι διάλογοί της.

Το φινάλε, με μια μεγάλη, χαοτική σύγκρουση και ένα απροσδόκητο cliffhanger που λεν' και στο χωριό μου, μπορεί να αφήνει περισσότερα ερωτήματα απ' όσα απαντά. Αλλά θα μπορούσες να σκεφτείς κάτι πιο ταιριαστό με τη φιλοσοφία του Slow Horses; Εδώ κανείς δεν δικαιούται εύκολα ένα happy ending και κάθε μικρή νίκη συνοδεύεται σχεδόν πάντα από μια καινούρια καταστροφή.

Αξίζει, λοιπόν, η έκτη σεζόν; Χωρίς δεύτερη σκέψη, απολύτως ναι - απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις δει όλες τις προηγούμενες. Μπορεί να είναι διαφορετική από αυτές σαν κύκλος, αλλά παραμένει εξαιρετικά καλοφτιαγμένη, γεμάτη ένταση και με ένα καστ που δείχνει να παίρνει και να δίνει το μάξιμουμ ακόμη και από/στην πιο μικρή σκηνή. Αποδεικνύει δε, πως ίσως και να μην χρειάζεται ένας αλάνθαστος Τζέιμς Μποντ (no pun intended Τζακ Λόουντεν) για να πετύχει η συνταγή μιας γαμάτης κατασκοπικής σειράς. Μας φτάνει ο αντισυμβατικός θεός που λέγεται Γκάρι Όλντμαν στο ρόλο του Jackson Lamb και οι ατζαμήδες πράκτορές του.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.