Το θέμα που πραγματεύεται το κείμενο είναι δύσκολο να συζητηθεί χωρίς spoilers. Συζητιούνται θάνατοι από τα "Game of Thrones", "The Walking Dead" και "The Last of Us" (τη σειρά και το βιντεοπαιχνίδι).
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν τη συλλογική κραυγή έκπληξης που βγήκε από τα στόματα των φίλων μου όταν είδαμε τον Νεντ Σταρκ να αποκεφαλίζεται στο ένατο επεισόδιο της πρώτης σεζόν του "Game of Thrones". Ήταν ο πρώτος σε μια αλυσίδα απρόσμενων θανάτων που θα μας αποδείκνυαν πως ο Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν δεν έχει ούτε ιερό, ούτε όσιο. Λίγα χρόνια αργότερα, στο "Walking Dead", ο θάνατος του Γκλεν Ρι ήρθε μετά από μερικούς μήνες teasing. Γνωρίζαμε ότι κάποιος θα πεθάνει στην αρχή του επόμενου κύκλου, αλλά όχι ποιος. Παρά τη φύση της σειράς, ήταν σοκαριστικό να βλέπεις έναν ακόμη από τους χαρακτήρες που κατάφεραν να φτάσουν τόσο μακριά να πεθαίνει. Ωστόσο, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν είχε τον ίδιο αντίκτυπο.
Γιατί οι σεναριογράφοι επιμένουν να σκοτώνουν τους χαρακτήρες που αγαπάμε; Όταν στο "Game of Thrones" ο Τζόφρι αποφάσισε να εκτελέσει τον άντρα που μέχρι τότε αντιλαμβανόμασταν ως πρωταγωνιστή της σειράς, το ίντερνετ τρελάθηκε. Αλλά, πέρα από την προσέλκυση της διαδικτυακής προσοχής του κοινού, έβγαζε απόλυτο νόημα: καθόρισε το ύφος της σειράς και μας έδωσε να καταλάβουμε πως στον σκληρό κόσμο των Επτά Βασιλείων, όλοι είναι ίσοι μπροστά στα μάτια του θανάτου. Στην περίπτωση του "Walking Dead", ο στόχος δεν επιτεύχθηκε. Το κοινό καταλαβαίνει πότε μια σειρά προσπαθεί να εκβιάσει το συναίσθημα της έκπληξης, της στεναχώριας, της απώλειας ενός οικείου προσώπου, κάνοντας μέτρια δουλειά. Έτσι, οι βαθμολογίες της υπόλοιπης σεζόν (και των σεζόν που ακολούθησαν) άρχισαν να πέφτουν.
Αλλά υπάρχουν και πιο πρόσφατα παραδείγματα: όταν ο πατριάρχης Λόγκαν Ρόι του "Succession" έφυγε από τη ζωή εκτός κάδρου, ο θάνατός του έμοιαζε σοκαριστικός και ταυτόχρονα αναπόφευκτος. Όπως και να ’χει, όμως, έμοιαζε φυσικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, οι σεναριογράφοι αφήνουν το θάνατο ενός μεγάλου και αγαπημένου χαρακτήρα για το τέλος της σεζόν, κάτι σαν μια ύστατη προσπάθεια εντυπωσιασμού, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο το shock factor, ή προσαρμόζοντας το σενάριο στη λήξη του συμβολαίου ενός ηθοποιού. Μερικές φορές, η εξέλιξη του σεναρίου φαίνεται τόσο αυτονόητη που δεν καταφέρνουν να μας σοκάρουν. Ή, όταν τα καταφέρνουν, μοιάζει φθηνό και τεχνητό, σαν να τοποθετήθηκε εκεί για να μας αναγκάσει να νιώσουμε κάτι.
Πριν από λίγες εβδομάδες, στο "The Last of Us", είδαμε τον Τζόελ (Πέδρο Πασκάλ) να δολοφονείται βίαια από την Άμπι (Κέιτλιν Ντένβερ), την κόρη του γιατρού που απείλησε τη ζωή της Έλι (Μπέλα Ράμσι) στο φινάλε της πρώτης σεζόν, ακολουθώντας τα γεγονότα του βιντεοπαιχνιδιού που εξαγρίωσε τους φαν μερικά χρόνια πριν. Στο πλαίσιο της αφήγησης, ο πρωταγωνιστής του franchise έχει υπάρξει συχνά δολοφονικός, σκληρός και απάνθρωπος προκειμένου να προστατεύσει αυτά που αγαπάει. Επομένως, δεν μας φαίνεται παράλογο να αντιμετωπίζει την οργή ενός χαρακτήρα που θέλει να πάρει εκδίκηση.
Διαβάστε Επίσης
Αυτό που θα μπορούσε να είναι προβληματικό είναι οι συνθήκες του θανάτου του, οι οποίες ακροβατούν ανάμεσα στο δικαιολογημένο και το επιδεικτικό. Αλλά δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από το franchise που επέλεξε να μας σπάσει την καρδιά δέκα λεπτά μέσα στο πρώτο επεισόδιο, με την κόρη του πρωταγωνιστή να πεθαίνει ενώ την κρατά στα χέρια του. Στο βιντεοπαινχίδι, η δολοφονία του Τζόελ είναι εξίσου βίαιη με τη σειρά, με τη διαφορά πως οι παίκτες καλούνται να παίξουν το παιχνίδι με το χαρακτήρα της Άμπι για ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού. Σαδιστικό, δεν βρίσκετε;
Συνολικά, η τηλεόραση έχει εγκαταλείψει την κληρονομιά που μας άφησαν οι σειρές που σκότωναν χαρακτήρες χωρίς κανέναν δισταγμό. Στον κόσμο των IPs και της αιώνιας συνέχειας των συμπάντων, το να αποχωριστείς τον κεντρικό σου χαρακτήρα μπορεί (κυριολεκτικά) να κοστίσει ακριβά. Η σκληρή σκηνή με τον Τζόελ και την Άμπι αποτελεί μια σπάνια, πλέον, εξαίρεση στον κανόνα των αφηγήσεων που κυριαρχούν στις σημερινές μεγάλες παραγωγές. Όσο κι αν μοιάζει τοποθετημένος για να μας προκαλέσει, ο θάνατος του Τζόελ εκτελέστηκε με συνέπεια και θάρρος: μπορεί να μας ενόχλησε, αλλά τουλάχιστον είχε λόγο ύπαρξης.
