Το "The Idol” κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα, όμως μας προβλημάτισε από πολύ νωρίτερα. Σύλληψη του Σαμ Λέβινσον ("Euphoria”) και του Έιμπελ Τεσφάγιε (The Weeknd), ο οποίος εκτελεί καθήκοντα παραγωγού, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή, το "The Idol” ξεκίνησε γυρίσματα το 2022, με την Έιμι Σάιμετζ να σκηνοθετεί το 80% της σειράς προτού παραιτηθεί. Ο λόγος; Δημιουργικές διαφωνίες και ένας Τεσφάγιε δυσαρεστημένος βλέποντας το πρότζεκτ του να "επικεντρώνεται υπερβολικά στη γυναικεία οπτική" (ναι, το είπε). Tη σειρά συν-υπογράφει και σκηνοθετεί, τελικά, ο Λέβινσον. Μέλη του συνεργείου και του καστ κάνουν λόγο για τοξικότητα, για "φαντασιώσεις βιασμού" και για αμφίβολες σκηνοθετικές τακτικές. Την Κυριακή κυκλοφόρησε από το ΗΒΟ το φινάλε της 1ης σεζόν, με το κοινό να δηλώνει σύσσωμο στα social media την ανακούφιση του που επιτέλους τελείωσε, λες και ήταν αναγκασμένο να την υποστεί.
Μετά από όλον αυτόν τον ντόρο, βάλαμε διστακτικά το πρώτο επεισόδιο και είδαμε το male gaze στα χειρότερά του. Και αυτό σε μία εποχή που το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι άνδρες σε θέσεις εξουσίας να αναλαμβάνουν την αφήγηση μίας ιστορίας για τη γυναικεία εμπειρία. Κάπως έτσι, δε δόθηκε ευκαιρία στα επόμενα 4 επεισόδια, αρχικά επειδή το πιλοτικό δεν παρουσίασε κάποιο hook που να μας κάνει να αγωνιούμε για τη συνέχεια, αλλά κυρίως λόγω μίας διακαούς επιθυμίας να αποφευχθεί το αίσθημα συνενοχής και δυσαρέσκειας που προέκυψε κατά τη θέασή του. Επομένως, δεν είμαστε σε θέση να συντάξουμε ολοκληρωμένη κριτική για τη σειρά, όμως με αφορμή το υλικό που μας έδωσε το πρώτο επεισόδιο και τη συνειδητή απόφαση να είναι και το τελευταίο που θα δούμε, προκύπτει μία επίκαιρη συζήτηση για την επιβλητική δύναμη της ποπ κουλτούρας και τη στάση μας απέναντι σε αυτήν.
Το "The Idol” αφορά τις αθέατες σκοτεινές πτυχές της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, για τις οποίες ο Τεσφάγιε έχει πιθανώς πολλά να πει καθώς αποτελούν μέρος του βιώματος του. Παρ’ όλα αυτά, η σειρά δεν αφορά έναν άνδρα μουσικό αλλά μία γυναίκα, και αυτός ο έμφυλος διαχωρισμός φέρει σε αυτήν την περίπτωση καθοριστική σημασία. Η Λίλι Ρόουζ Ντεπ πρωταγωνιστεί ως Τζόσελιν, μία νεαρή τραγουδίστρια που προσπαθεί να ανακάμψει μετά το θάνατο της μητέρας της και μία επικείμενη κρίση νευρικού κλονισμού. Τη συναντάμε αποφασισμένη να επανέλθει στην κορυφή της ποπ μουσικής σκηνής, με την "υποστήριξη" μίας ομάδας που εργαλειοποιεί τόσο την ψυχική της υγεία όσο και το sex appeal της.
Μέχρι το τέλος του επεισοδίου, έχουμε δει μία φωτογραφία της Τζόσελιν με σπέρμα στο πρόσωπο της η οποία έχει διαρρεύσει στο ίντερνετ, ένα κοντινό πλάνο του πίσω μέρους της με την κάμερα να έχει μπει σχεδόν κάτω από τη φούστα της, μία σκηνή με εκείνη να αυνανίζεται μέσα από το κατά κόρον voyeuristic βλέμμα του σκηνοθέτη και μία σκηνή σεξ κατά την οποία ο χαρακτήρας του Τεσφάγιε, Τέντρος, της έχει τυλίξει το κεφάλι με τη ρόμπα της ενώ εκείνη πασχίζει να πάρει ανάσα.
Καμία από αυτές τις σκηνές δεν συνέβαλε με κάποιον τρόπο στην εξέλιξη της πλοκής, ενώ σίγουρα η σκηνοθετική προσέγγιση θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική αντί επεμβατικής, ηδονιστικής και άβολης. Δεν ήταν για παράδειγμα ανάγκη να δούμε τη εν λόγω φωτογραφία εφόσον είχαμε ήδη καταλάβει περί τίνος πρόκειται, ενώ η απεικόνιση του αυνανισμού δεν παραπέμπει τόσο σε μία στιγμή γυναικείας σεξουαλικής απελευθέρωσης όσο σε μία φαντασίωση του ετερόφυλου ανδρικού βλέμματος. Αρκεί μία σύγκριση με το "Fleabag” της Φίμπι Γουόλερ Μπριτζ και το "Girls” της Λίνα Ντάναμ, που προσεγγίζουν το ίδιο θέμα χωρίς να ωραιοποιούν τη διαδικασία προς απόλαυση οποιοδήποτε άλλου και επισφραγίζοντας τη σημαντικότητα του female gaze.
Αχρείαστο ήταν επίσης το casting του Τεσφάγιε, ο οποίος δυσκολεύεται ερμηνευτικά ακόμα και στα πιο απλά, ενώ η Λίλι Ρόουζ Ντεπ κάνει ό,τι μπορεί με έναν συμπρωταγωνιστή που την τραβάει προς τα κάτω και ένα αποπροσανατολιστικό σενάριο ερασιτεχνικού επιπέδου. Η ίδια βέβαια, αναφέρεται στη σειρά ως "την καλύτερη δημιουργική εμπειρία της ζωής [της]" κι εμείς αναρωτιόμαστε πώς δεν έφυγε μαζί με την Σάιμετζ - αν όχι προσβεβλημένη από την αλλεργία που προκάλεσε στους δημιουργούς η πιθανότητα μιας φεμινιστικής προσέγγισης, τουλάχιστον ως ένδειξη γυναικείας αλληλεγγύης στο πλαίσιο μιας βιομηχανίας που υποφέρει δεκαετίες από μισογυνιστικές συμπεριφορές ευρείας γκάμας.
Αντίστοιχα, προκύπτει το εξής ερώτημα: γιατί είδε τόσος κόσμος το "The Idol”; Αν αφήσουμε στην άκρη τα μεγάλα ονόματα και τα παραπολιτικά, αυτό που μένει είναι μία κακογυρισμένη σειρά με ασθενές σενάριο και μία αποκρουστική πρωταγωνιστική ερμηνεία από τον Τεσφάγιε. Το "The Idol” κέρδισε ένα κοινό που βλέπει τις αστοχίες του (είναι άλλωστε πασιφανείς) αλλά αγαπάει να το μισεί και γι’ αυτό επιστρέφει - ακριβώς όπως γίνεται και με τα ριάλιτι ή άλλα είδη trash TV. Ως κοινό, βρισκόμαστε συνεχώς εκτεθειμένοι σε περιεχόμενο που μπορεί να μην προσφέρει τίποτα παρά καύσιμο για κράξιμο, αλλά η εγγενής ανάγκη μας να είμαστε "μες τα πράγματα" υπερνικά τη διάθεση μας αντισταθούμε.
Ακόμα κι όσοι δεν είδαμε το "The Idol”, θέλουμε να πάρουμε μέρος στη συζήτηση γύρω από την πιο αμφιλεγόμενη σειρά της χρονιάς. Όσο για το αν είμαστε σε θέση να εκφέρουμε άποψη χωρίς να έχουμε πλήρη εικόνα, απαντάμε: Αν δύο άνδρες μπορούν να σατιρίσουν τη γυναικεία σεξουαλικοποίηση σεξουαλικοποιώντας την πρωταγωνίστρια τους, με πλήρη άγνοια και περίσσια αυτοπεποίθηση, τότε τολμούμε -και οφείλουμε- κι εμείς να ασκήσουμε σε αυτούς την κριτική μας.
Διαβάστε Επίσης
