Πολλοί θα θυμούνται τον ενθουσιασμό που προκάλεσε το video game "The Last of Us", που κυκλοφόρησε αρχικά για το PlayStation το 2013. Ακόμα και όσοι δεν ασχολούνταν με κονσόλες, αναγνώριζαν μεμιάς ένα πανέμορφο τεχνικά και στιλιστικά, οριακά κινηματογραφικό δημιούργημα, όσοι όμως το έπαιξαν "μολύνθηκαν" εξαρχής. Η τρομερή δράση του, το ζοφερό, καλυμμένο με θανατηφόρα πλοκάμια μύκητα σύμπαν, αλλά κυρίως ο πρωτόγνωρα βαθύς συναισθηματισμός των ηρώων του "The Last οf Us", που παρουσιάστηκαν πιο ανθρώπινοι από ποτέ, παρέδωσαν ένα τόσο άρτιο video game, που κάθε πιθανή μεταφορά του στην οθόνη θα τρόμαζε πιο πολύ κι από τα ζόμπι που κυριεύουν τον κόσμο στο παιχνίδι.
Όμως το ΗΒΟ, ο Νιλ Ντράκμαν (δημιουργός του παιχνιδιού) και ο Γκρεγκ Μέιζιν (δημιουργός του σπουδαίου "Chernobyl", 2019) έφτιαξαν μια "αγία τριάδα" που διέλυσε κάθε φόβο και αμφιβολία: Το δικό τους "The Last of Us" (διαθέσιμο στο Vodafone TV) δεν είναι μόνο το καλύτερο remake videogame, αλλά και μία από τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρές που είδαμε ποτέ.
Σε μια μεταποκαλυπτική Αμερική, τοποθετημένη στο 2023, ένας θανατηφόρος παρασιτικός μύκητας μετατρέπει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε ζόμπι. Ο 55χρονος Τζόελ, που επέζησε από το ξέσπασμα του ιού το 2003, βρίσκεται πλέον σε μια πειθαναγκασμένη Βοστώνη, η οποία ελέγχεται από ένα αυταρχικό στρατιωτικό καθεστώς. Επαναστάτης και ενεργός στη "μαύρη αγορά" για να επιζήσει, ο Τζόελ θα δεχτεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην ομάδα ανταρτών Fireflies με αντάλλαγμα ένα πολύτιμο υλικό αγαθό που θα τον ενώσει με το παρελθόν του. Η αποστολή του είναι να μεταφέρει τη 14χρονη Έλι, η οποία για άγνωστο λόγο δεν μπορεί να μολυνθεί, σε μια μυστική τοποθεσία μακριά και εκτός ζώνης καραντίνας, μέσα από συντρίμμια, αιμοβόρα ζόμπι και απάνθρωπους συμπολίτες, καθώς το κορίτσι αυτό ίσως να αποτελεί το κλειδί της θεραπείας.
Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο δεν γίνεται να μην αναγνωρίσεις συγκεκριμένα πλάνα ως πιστή αντιγραφή σκηνών από το παιχνίδι (ο γκρεμισμένος ουρανοξύστης εντυπωσιάζει στην όλη εκπληκτική κινηματογράφηση), ακόμα και μερικές ίδιες ατάκες που κλείνουν το μάτι στους φαν. Όμως, όλη η ιστορία ξεδιπλώνεται ολόσωστα και δίκαια από την αρχή, χωρίς να παίρνει ως δεδομένο κανένα κομμάτι της και χωρίς να αφήνει "ριγμένους" τους μη gamers.
Αντιθέτως, αν κάποιοι θα έπρεπε να χαρακτηριστούν ως προνομιούχοι, είναι οι θεατές που δεν είχαν καμία προηγούμενη επαφή με την ιστορία πριν πατήσουν το play των επεισοδίων. Κι αυτό γιατί μπροστά τους θα σκάσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία: από την ιστορία, τη δράση και το συναισθηματισμό της μέχρι την άλλου επιπέδου κινηματογράφηση του body horror (βλέπε το "φιλί ζόμπι") και μιας ζοφερής αισθητικής που κόβει την ανάσα, θα δουν χωρίς υπερβολή την τηλεόραση στα καλύτερά της.
Για το τέλος, αφήνουμε τις ερμηνείες, το μεγάλο στοίχημα ενός zombie horror που πρωτότυπα χαρακτηρίζεται από ανθρώπινο πυρήνα, βάζοντας στο επίκεντρο τις δύσκολες επιλογές, τις αναπόφευκτες θυσίες και την αναζήτηση της ελπίδας όταν όλα μοιάζουν μάταια. Ο ψυχισμός των ηρώων είναι το παν και ο Πέδρο Πασκάλ ("The Mandalorian", "Narcos", "Game of Thrones") μοιάζει φτιαγμένος για το ρόλο του Τζόελ, μιας πονεμένης πατρικής φιγούρας. Μέσα σε ένα καταιγιστικό 20λεπτο στο πρώτο επεισόδιο, το πρόσωπό του γίνεται ο ιδανικός καμβάς για την ανατριχιαστική αποτύπωση της αγωνίας, του φόβου, της απόγνωσης και εντέλει του απόλυτου πόνου, που θα τον συνοδεύει πλέον σε κάθε πλάνο. Ο Πασκάλ βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του, ενώ η 19χρονη Μπέλα Ράμσεϊ ("Game of Thrones") κάνει με θάρρος δικό της το ρόλο της Έλι, προσεγγίζοντάς τη με κομβικές αλλά απόλυτα ταιριαστές διαφοροποιήσεις και κλείνοντας με κάθε της σκηνή ένα-ένα τα στόματα που βιάστηκαν να μιλήσουν για ατυχές casting.
