«Τίποτα στον κόσμο δεν έχει τη δύναμη μιας καλής ιστορίας», είπε ο Τίριον κάπου στα μέσα του τελευταίου (για πάντα) επεισοδίου, συνοψίζοντας έτσι το νόημα όλης της σειράς. Η δύναμη του «Game of Thrones» ήταν πάντα η ιστορία του, αυτή που ξέφευγε όσο καμία άλλη από τα τηλεοπτικά δεδομένα και αυτή που, δυστυχώς, άρχισε να ξεθωριάζει όταν η σειρά έπαψε να ακολουθεί τα βιβλία του George R.R. Martin, υπογραμμίζοντας έτσι την απόσταση που χωρίζει έναν συγγραφέα από έναν σεναριογράφο.
Δεν λέμε ότι οι τελευταίοι είναι ατάλαντοι, ίσα ίσα. Έχουν γραφτεί αριστουργήματα από τηλεοπτικούς σεναριογράφους και σίγουρα θα γραφτούν ακόμη πολλά. Όταν όμως μια σειρά σε κερδίζει και σε «καλομαθαίνει» με μια πρωτόγνωρη λογοτεχνική αφήγηση, κάθε αλλαγή κατά τη διάρκειά της γίνεται αντιληπτή με γυμνό μάτι. Κι όμως αυτή η ιστορία, «A song of ice and fire» αλλιώς, ακόμη κι αν έκλεισε βιαστικά και πρόχειρα, ακόμη κι αν απογοήτευσε, θα μείνει γνωστή ως ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στη μικρή οθόνη.
«Το “Game of Thrones” δεν άξιζε αυτό το φινάλε», είπαν πολλοί και με βρίσκουν εν μέρει σύμφωνη, με την προϋπόθεση ότι με τη λέξη «φινάλε» εννοούμε ολόκληρη την 8η σεζόν και όχι το τελευταίο επεισόδιο. Το «Iron Throne» (τίτλος τελευταίου επεισοδίου) ήταν ένα κλείσιμο-μονόδρομος σε μια ομολογουμένως ατυχή σεζόν, η οποία δυστυχώς δεν άφησε ούτε τα λιγοστά δυνατά της σημεία να λάμψουν. Το τρίτο επεισόδιο «Τhe long night», με την επική μάχη κόντρα στον Night King, ήταν μακράν το καλύτερό της, χωρίς όμως να καταφέρνει να ανταγωνιστεί τα «Blackwater» (2η σεζόν), «Hardhome» (5η σεζόν) και «Battle of the bastards» (6η σεζόν), ενώ το «Βells» ήταν αυτό που κατάφερε να μας βυθίσει στο χάος του αμυνόμενου Κινγκς Λάντινγκ χάρη στη μοναδική κινηματογράφηση της απόλυτης καταστροφής.
Ακόμη και αυτά τα μόλις δύο επεισόδια από τα συνολικά έξι της τελευταίας σεζόν που κατάφεραν να ξεχωρίσουν όμως κουβαλούν τις αστοχίες, τις προχειρότητες και τις βεβιασμένες κινήσεις που συνόδευσαν όλη την 8η σεζόν κι επηρέασαν τόσο την ιστορία όσο και τους χαρακτήρες. Πρωταγωνιστές έκαναν στροφή 180 μοιρών χωρίς το απαραίτητο build up (βλ. Ντάνι), ήρωες της πρώτης γραμμής αρκέστηκαν σε διακοσμητικούς ρόλους (βλ. Τζον Σνόου), σκληροπυρηνικοί και μέχρι στιγμής πάντα ένα βήμα μπροστά ηγέτες παρέδωσαν τα όπλα χωρίς στρατηγική (βλ. Σέρσεϊ), άλλοι φάνταζαν… διπολικοί αναγκαζόμενοι να εκπληρώσουν επιθυμίες των φαν της σειράς μόνο και μόνο για το hype (βλ. Τζέιμι και Μπριάν) και άλλοι ολοκλήρωσαν το σκοπό τους χωρίς να δώσουν πολλές απαντήσεις (βλ. Μπραν αλλά και Άρια, για την οποία δεν θα μάθουμε ποτέ ποια είναι αυτά τα «πράσινα μάτια» που έπρεπε να σκοτώσει βάσει της προφητείας). Απογοήτευσε το φινάλε; Σαφώς. Αξίζει όμως να μείνεις στην πικρή επίγευση; Σαφώς και όχι. Πάνω απ’ όλα είναι η ιστορία, που λέει και ο σοφός Τίριον, κι εμείς πριν από σχεδόν δέκα χρόνια παρακολουθήσαμε την ιστορία της τηλεόρασης να κάνει άλματα μπροστά στα μάτια μας χάρη στο «Game of Thrones».
Το πρωί της προηγούμενης Δευτέρας μια πενταμελής παρέα 20άρηδων σχολίαζε το τέλος του «Game of Thrones» δίπλα μου στο λεωφορείο: όλοι τους ήταν απόλυτα ξενερωμένοι που δεν πήραν το «μπαμ» το οποίο περίμεναν. Ακούγοντας τα σχόλιά τους, ένιωθα σαν να σκρολάρω στο Τwitter ή σαν να παρακολουθώ... «Αθλητική Κυριακή». «Οι “Σκορπιοί” δεν είναι Μέσι να τους έχεις μονάχους στην επίθεση, θέλουν και βοήθεια» άκουσα να λένε, ενώ λίγο αργότερα κάποιοι υποστήριξαν ότι θα άλλαζαν το σύστημα «Ντοθράκι-Άσπιλοι-φλεγόμενη τάφρος-τείχη» κόντρα στον Night King με ένα «πιο επιθετικογενές».
Ναι, το «Game of Thrones», εκτός από εκατομμύρια φαν, απέκτησε πλέον και «προπονητές του καναπέ» που υπογράφουν το (κατά τη γνώμη μου αστείο) αίτημα καινούργιων γυρισμάτων της 8ης σεζόν από διαφορετικούς δημιουργούς. Ας ηρεμήσουμε λίγο, οι ήρωες δικαιούνται και λάθη. Και ο Ζιντάν έκλεισε άσχημα, αλλά η φανέλα του ακόμα δοξάζεται…
