Κάπου στην Α' Γυμνασίου, ένα καλοκαίρι στη Χαλκιδική, άφησα όλο το χαρτζιλίκι μιας εβδομάδας σε ένα μηχάνημα με δαγκάνα. Στόχος ήταν ένα λούτρινο σκυλάκι με στραβό αυτί. Η δαγκάνα κατέβαινε, το ακουμπούσε απαλά, σαν να του χάιδευε το κεφάλι, και τελικά ανέβαινε ξανά χωρίς να κερδίσω τίποτα.
Από τότε κουβαλάω μια βεβαιότητα που δεν διαπραγματευόμουν με κανέναν: σε αυτά τα μέρη δίνεις και ΔΕΝ παίρνεις. Αυτή τη βεβαιότητα την κράτησα είκοσι χρόνια, μέχρι που πήγα στη Νέα Ερυθραία και ανακάλυψα κάτι που με έκανε να αλλάξω γνώμη.
Πήγα με 5 άτομα που δεν συμφωνούμε σε τίποτα
Η παρέα ήταν ό,τι πιο ετερόκλητο μπορείς να μαζέψεις μια Παρασκευή βράδυ. Η Μαρίνα ήρθε με τον Άρη, γιατί είχαν πει να βγουν ούτως ή άλλως και σκέφτηκαν ότι είναι πιο ενδιαφέρον από τον καφέ. Ο αδερφός μου έφερε τον δεκατριάχρονο γιο του, με τη διευκρίνιση ότι εκείνος "θα κάτσει σε μια γωνία με το κινητό". Και ο Στέλιος, που μαζεύει κάρτες Pokémon από το Δημοτικό και τις φυλάει σε binder με τον σεβασμό που άλλοι κρατούν για τους παλιούς τους δίσκους, ήρθε γιατί είχε ακούσει κάτι για ένα κατάστημα μέσα στον χώρο.
Το κτίριο το προσέξαμε από το απέναντι πεζοδρόμιο. Είχε σουρουπώσει και, ανάμεσα στα μαγαζάκια της Ερυθραίας, μια τζαμαρία έβγαζε τόσο χρώμα που δεν γινόταν να την προσπεράσεις: neon, οθόνες σε ροζ, μπλε και κίτρινο, λαμπάκια που αναβόσβηναν. Για ένα δευτερόλεπτο ένιωσα ότι κάποιος είχε ξεκολλήσει ένα κομμάτι από το Akihabara του Τόκιο και το είχε ακουμπήσει στα βόρεια προάστια.
Λέγεται YAMATO και ναι, το πρώτο που σκέφτεσαι όταν το ακούς είναι "γαμάτο". Όλοι αυτό σκέφτονται. Στα ιαπωνικά γράφεται 大和 και είναι ένα από τα παλαιότερα ονόματα της ίδιας της Ιαπωνίας, με σημασία κοντά στη "μεγάλη αρμονία". Μέσα, η αρμονία έχει τη μορφή ενός πολύ ωραίου θορύβου: τρεις όροφοι γεμάτοι μηχανήματα, industrial design και φως παντού. Δεν πληρώνεις είσοδο, δεν κλείνεις θέση. Παίρνεις μια κάρτα από το μηχάνημα στην είσοδο, τη φορτίζεις ανέπαφα και από εκεί και πέρα κάθε μηχάνημα σού λέει μόνο του τι θέλει.
Αυτό που δεν περίμενα ήταν πόσο φωτεινό είναι. Στο μυαλό μου τέτοιοι χώροι ήταν πάντα σκοτεινές αίθουσες με μοκέτα και παλιό αέρα. Εδώ βλέπεις από τη μια άκρη ως την άλλη.
Έτσι φαίνεται ο χώρος μια Παρασκευή στις δέκα. Βρες τη διαδρομή εδώ
Η παρέα διαλύεται και ο καθένας βρίσκει το δικό του αγαπημένο game
Κάπου στη δεύτερη ώρα η παρέα έπαψε να είναι παρέα. Η Μαρίνα με τον Άρη είχαν κατέβει στο Skee-Ball και έπαιζαν οι δυο τους, με εκείνη να τον πειράζει σε κάθε αστοχία. Δεν χρειάστηκε να βρουν θέμα συζήτησης όλο το βράδυ, το έβρισκε το μηχάνημα για λογαριασμό τους. Αν θες να δεις πώς είναι ο άλλος όταν χάνει και αν ξέρει να γελάει με τον εαυτό του, δεν ξέρω καλύτερο τεστ για πρώτο ραντεβού.
Η γωνία με το κινητό, στο μεταξύ, δεν χρειάστηκε ποτέ. Ο αδερφός μου και ο ανιψιός μου είχαν στήσει πρωτάθλημα στα σουτ του Kick και μάλωναν για το ποιος έχει καλύτερο σημάδι στο Tower Ball. Δεν ήταν οι μόνοι: στο διπλανό μηχάνημα ένας μπαμπάς έχανε από την κόρη του και το είχε πάρει σαφώς προσωπικά, ενώ λίγο πιο πέρα δύο αδέρφια διαπραγματεύονταν με τη μητέρα τους ποιο παιχνίδι θα παίξουν μετά, σαν να έκλειναν συμφωνία. Στον δρόμο της επιστροφής, ο αδερφός μου, που δουλεύει ως τις οκτώ κάθε μέρα και σπάνια λέει τέτοια πράγματα, μου είπε: "Για δυο ώρες ξέχασα τι μέρα είναι".
Το claw, χωρίς υποσχέσεις
Στα claw στάθηκα τελευταία, με τη διάθεση κάποιου που πάει να επιβεβαιώσει την κακή του γνώμη. Δεν θα σου πω ότι πιάνονται εύκολα, δεν πιάνονται. Θα σου πω μόνο τι έγινε εκείνο το βράδυ: ακούμπησα την κάρτα, κατέβηκε η δαγκάνα και ανέβηκε με έναν Stitch. Έμεινα λίγο σαν χαζή, περιμένοντας κάποιον να μου πει ότι έγινε λάθος.
Το επιχείρημα, όμως, δεν είναι πόσο εύκολα πιάνεις. Είναι τι πιάνεις. Τα δώρα μέσα στα μηχανήματα είναι επίσημα, αυθεντικά προϊόντα, Stitch, Pokémon, Hello Kitty, Marvel, Tom & Jerry, Winnie, από αυτά που θα κρατούσες ακόμα κι αν τα έβρισκες στο ράφι ενός καταστήματος, όχι από εκείνα που ξηλώνονται πριν φτάσεις σπίτι. Ο Στέλιος με ρώτησε τρεις φορές αν είναι αληθινό, γυρνώντας το από κάθε πλευρά.
Αυτά είναι μέσα στα μηχανήματα. Δες τι άλλο σε περιμένει στους τρεις ορόφους εδώ
Και μετά ανακάλυψα τον λόγο που ήρθε πραγματικά ο Στέλιος
Νόμιζα ότι είχε έρθει για το pinball του Pokémon, που το έπαιξε με τη σοβαρότητα χειρουργού. Είχε έρθει για το κατάστημα.
Γιατί μέσα στον χώρο υπάρχει ένα κανονικό pop culture corner. Ολόκληρος τοίχος με λούτρινα Pokémon, από Pikachu, Eevee και Squirtle μέχρι και Snorlax. Δίπλα, το ράφι με τα One Piece, που ήταν και το σημείο όπου χάσαμε οριστικά τον Στέλιο: plush του Luffy, Funko Pop, LEGO set και μια λάμπα σε σχήμα ψάθινου καπέλου που κόντεψε να αγοράσει επιτόπου. Πιο πέρα, κάρτες Pokémon TCG, Yu-Gi-Oh! και Magic, φιγούρες από Jujutsu Kaisen, Chainsaw Man, My Hero Academia και Spy×Family. Τη μέρα που πήγαμε, ο Στέλιος άνοιξε ένα booster μπροστά μου με την τελετουργία κάποιου που ξέρει ακριβώς τι ψάχνει. Δεν θα σου πω τι βγήκε. Θα σου πω μόνο ότι το είχε ανεβάσει πριν βγούμε από την πόρτα.
Τα tickets που έμειναν στην κάρτα
Το τελευταίο μισάωρο το περάσαμε σε παιχνίδια που δίνουν tickets: Skee-Ball, Quik Drop, Tower Ball, ένα Ferris Fantasy που κρατούσε τον ανιψιό μου καθηλωμένο. Όσο κερδίζεις, τα tickets μαζεύονται στην κάρτα σου και στο τέλος πηγαίνεις στο ταμείο και τα εξαργυρώνεις σε δώρο.
Πήγαμε στο ταμείο με τη σιγουριά ανθρώπων που είχαν παίξει τρεις ώρες. Είδα αυτό που ήθελα. Δεν μου έφταναν.
Και εδώ είναι που το μέρος σε κερδίζει, γιατί δεν χάνεται τίποτα. Ό,τι μάζεψες μένει στην κάρτα και σε περιμένει. Οπότε δεν έφυγα με το δώρο, έφυγα με μια εκκρεμότητα. Την επόμενη φορά ξεκινάω από εκεί που σταμάτησα.
Ο τοίχος που κοιτάς όσο υπολογίζεις πόσα tickets σου λείπουν. Δες τι παίζει στο Instagram του YAMATO εδώ
Το ωραίο με την κάρτα που κρατάει τα tickets είναι ότι δεν κρατάει και την παρέα. Την επόμενη φορά θα πάω πάλι, αλλά μάλλον όχι με τους ίδιους: ο Στέλιος θέλει να επιστρέψει για το κατάστημα, ο αδερφός μου το υποσχέθηκε ήδη στον γιο του και η Μαρίνα με τον Άρη το έχουν ήδη βαφτίσει "δικό τους". Είναι το ίδιο μέρος, αλλά αλλάζει ανάλογα με το ποιος στέκεται δίπλα σου, και αυτό είναι σπάνιο για μια πόλη όπου συνήθως διαλέγεις πρώτα την παρέα και μετά το πού χωράει.
Το σκυλάκι της Χαλκιδικής δεν το έπιασα ποτέ. Τώρα πια υποψιάζομαι ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα να κερδίσω.
More info
YAMATO · Ελ. Βενιζέλου 59, Νέα Ερυθραία
Ανοιχτό κάθε μέρα, μέχρι αργά · Χωρίς είσοδο, χωρίς κράτηση · Παιχνίδια για 12+
Βρες το στον χάρτη εδώ · yamato.gr · Instagram/TikTok [TBC]
