Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, με τα ολοδικά του κριτήρια, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Ιούλιο.
Για την Στέλλα Διακουμάκου το ψητοπωλείο "Στον Μπουλούκο"
Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το όνομα "Μπουλούκος", με κέρδισε. Μια στοργική, πειρακτική λέξη που θυμίζει χωριό και ζεστασιά. Και πράγματι, μόλις μπήκα στην αυλή, κατάλαβα γιατί αυτό το μέρος ξεχωρίζει. Βυθισμένη λίγο κάτω από τον δρόμο, κρυμμένη ανάμεσα σε δέντρα και γαρμπίλια, η αυλή σε μεταφέρει αμέσως μακριά από την πόλη. Δεν βλέπεις αυτοκίνητα, δεν ακούς θόρυβο – μόνο την ευωδιά από τα κάρβουνα και μια ηρεμία που σπάνια συναντάς στην πόλη. Το φαγητό είναι αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε, ιδιαίτερα η προβατίνα. Επειδή ως άνθρωπος είμαι picky eater, τολμώ να πω πως ήταν η καλύτερη προβατίνα που έχω φάει. Αυτό που την έκανε να ξεχωρίσει ήταν ότι παρέμενε ζουμερή και νόστιμη ακόμα και αν περνούσε η ώρα και έχανε τη θερμοκρασία της. Ίσως να φταίει και ο συνδυασμός της μεγάλης αυλής, που μου έβγαλε κάτι από χωριό, με έκανε να χαλαρώσω και να ξεχάσω για λίγο που βρίσκομαι. Και είναι δύσκολο σήμερα στη φασαρία της πόλης να βρίσκεις μέρη - και καλή παρέα - να παγώνουν τον χρόνο και να σου προσφέρουν ποιοτικό φαγητό.
Για τη Δέσποινα Ζευκιλή η παράσταση "Four Walls and a Roof" στην Πειραιώς 260
Συνδυάζοντας έρευνα, πολιτικό σχόλιο και δραματουργία με τον δικό του επιδραστικό τρόπο που τον έχει καθιερώσει διεθνώς σε εικαστικό και θεατρικό πλαίσιο, ο Λιβανέζος Ραμπί Μρουέ επέστρεψε στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τη νέα lecture performance "Four Walls and a Roof”, συμπράττοντας αυτήν τη φορά στη σκηνοθεσία αλλά και την ερμηνεία με τη σταθερή του συνεργάτριά του Λίνα Ματζνταλανί. Τι σημαίνει πατρίδα και κατά πόσο μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας έξω από τους τέσσερις τοίχους της; Πώς συνδέονται οι μετακομίσεις του Μπέρτολτ Μπρεχτ με τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων σήμερα; Με άξονα ένα ιστορικό ντοκουμέντο, την ανάκριση του Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1947 από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων (HUAC) στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο πλαίσιο της αντικομμουνιστικής εκστρατείας, και με πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Χανς Άισλερ σε κείμενα του Μπρεχτ και πιάνο επί σκηνής, η παράσταση είχε ευρηματικές σκηνές θυμίζοντάς μας την εμβρίθεια και τις απρόσμενες συνδέσεις, στα όρια του παραλόγου, που πετυχαίνει στις καλές τις στιγμές του το έργο του Μρουέ. Χωρίς να ξεφεύγει από τον διδακτισμό και την υπεραπλούστευση σε σημεία, ήταν παρόλα αυτά μια παράσταση που έχει σημασία σε μια σκοτεινή εποχή όπως η σημερινή, όπου η λογοκρισία σε ό,τι ενοχλεί γίνεται δυστυχώς αισθητή και στα καθ' ημάς και τα όρια λογικού και παραλόγου θολώνουν ακόμη και στους θεσμούς - προπύργια της δημοκρατίας.
Για τη Λένα Γκόβαρη η συναυλία των Ημισκουμπρίων στο Release Athens
Ποτέ δεν περίμενα ότι η πιο επική συναυλία του φετινού καλοκαιριού θα ανήκε στα Ημισκούμπρια και όχι σε κάποιο από τα μεγάλα διεθνή ονόματα που πέρασαν φέτος από τη χώρα μας. Κι όμως, στο δεύτερο sold out live τους στο Release Athens, κατάφεραν το αδιανόητο: να ξεθάψουν από τα βάθη των συνάψεων του εγκεφάλου μας όλους εκείνους τους στίχους που κάποτε στα 90’s είχαμε μάθει απέξω και σήμερα τραγουδήσαμε ξανά, λέξη προς λέξη, μαζί με τον Μεντζέλο, τον Μιθριδάτη, τον Πρύτανη. Μάλλον, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, είχαμε όλοι ασπαστεί τον... ημισκουμπρισμό. Για περίπου δύο ώρες, η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα ατελείωτο πάρτι νοσταλγίας, χιούμορ και ατόφιας ενέργειας. Όσο τα διαχρονικά hits διαδέχονταν το ένα το άλλο, το κοινό δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να τραγουδά, ενώ το crowdsurfing του Μιθριδάτη με φουσκωτή βαρκούλα "στα ανοιχτά" της πλατείας Νερού συμπυκνώνει την τρέλα της ίδιας της μπάντας. Και επειδή 30 χρόνια επιτυχίες δεν είναι λίγα, ο Μεντζέλος απευθύνθηκε αστειευόμενος στους OG fans από το 1996, λέγοντας ότι πλέον μοιράζονται "τα ίδια χάπια”. Δεν θα διαφωνήσουμε ΔΜ! Και επειδή η ατάκα "Μπάσκετ με τον Γκάλη" έχει ακουστεί αμέτρητες φορές στα τραγούδια των Ημισκουμπρίων, αποδόθηκε επιτέλους ένας φόρος τιμής στον θρύλο του ελληνικού μπάσκετ, ο οποίος, σε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της βραδιάς, εμφανίστηκε μέσω βιντεοσκοπημένου μηνύματος στη γιγαντοοθόνη για να ευχηθεί καλή επιτυχία στο συγκρότημα. Η αντίδραση του κοινού ήταν εκκωφαντική, σε ένα πραγματικό full circle moment, που έδωσε σάρκα και οστά σε ένα από τα πιο εμβληματικά running gags της ελληνικής ποπ κουλτούρας. Στο τέλος η πρόσκληση -όπως όφειλε- απευθύνθηκε σε όλους και σύσσωμο το κοινό των 20 χιλιάδων έδωσε το σύνθημα. "Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία".
Για τον Μπάμπη Δούκα το Zolotas Beach
Το νέο pop-up γαστρονομικό concept του Four Seasons Astir Palace Hotel Athens, μετατρέπει μία από τις πιο exclusive παραλίες της Αθηναϊκής Ριβιέρας σε έναν από τους πιο ξεχωριστούς καλοκαιρινούς προορισμούς για φαγητό. Με μόλις έξι τραπέζια ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα σε μια α λα Θαλασσάκι της Τήνου σεκάνς, ανοιχτή κουζίνα και αισθητική επιμέλεια από το fashion brand Rianna + Nina, η εμπειρία συνδυάζει διακριτική πολυτέλεια και μοναδική ατμόσφαιρα. Την κουζίνα υπογράφει ο Θοδωρής Παπανικολάου, παρουσιάζοντας ένα δημιουργικό μενού με έντονες ελληνικές αναφορές. Ξεχωρίζουν τα N-Tacos με μυζήθρα και ντάκο, το φρέσκο ταλιολίνι με Carabinero, ο ψητός μπακαλιάρος με φάβα, αλμύρα και στρείδι, αλλά και το αρνίσιο "κοντοσούβλι" με καπνιστή τυροκαυτερή. Πίνεις και ωραία ποτά από την προσεγμένη λίστα cocktails του Νίκου Ταχμαζή.
Για την Κωνσταντίνα Ηροδότου η "Αλκηστις" στην Επίδαυρο
Τι πλάσματα του πολιτισμού θα ήμασταν αν δεν μας έβρισκε ένα Σαββατοκύριακο του Ιουλίου στην Επίδαυρο; Ένα αυτοκίνητο φορτωμένο με πράγματα, το ραδιόφωνο στη διαπασών και μερικοί καλοί φίλοι που μοιράζονται μαζί σου την ίδια τρέλα για εκδρομές με αφορμή το θέατρο. Αφήσαμε για λίγο τις βουτιές στις καταγάλανες παραλίες της Πελοποννήσου, φορέσαμε τα καλά μας και βρεθήκαμε στο ίσως ομορφότερο αρχαίο θέατρο του κόσμου την ώρα ακριβώς που ο ήλιος έδυε πίσω από τα βουνά της Επιδαύρου. Κάτω από τον έναστρο ουρανό, ο Δημήτρης Καρατζάς έστησε ένα εντυπωσιακό σκηνικό για να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή για την "Άλκηστις", την παλαιότερη σωζόμενη τραγωδία του Ευριπίδη. Η Ηρώ Μπέζου, στον ομώνυμο ρόλο, χάρισε αναμφίβολα τη συγκλονιστικότερη ερμηνεία της βραδιάς, υποδυόμενη τη γυναίκα που θυσιάζεται για να σωθεί ο σύζυγός της. Ήταν μια παράσταση που μας δίχασε όσον αφορά την απόδοσή της, αλλά μας έκανε να συζητάμε για ώρες —ή μάλλον μέρες— για τον θάνατο, την αξία της ζωής, τη φιλοξενία, τη θέση της γυναίκας και τόσα ακόμη. Αυτό, άλλωστε, δεν οφείλει να κάνει το θέατρο; Τέλος πάντων, όσο κι αν το παίζουμε "κουλτουριάρηδες", υπάρχουν βίντεο που μας εκθέτουν ανεπανόρθωτα τα ξημερώματα στη Disco Capaki, αμέσως μετά την παράσταση. Οπότε, ας μην το παίζουμε και τόσο ψαγμένοι!
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, το "Baraki” στον Άτταλο
Αν το κέντρο της Αθήνας βιώνει έναν ορυμαγδό από νέες αφίξεις που προσπαθούν να προλάβουν τα trends (και να κάνουν την πόλη ένα θεματικό πάρκο για τουρίστες), η δυτική Αττική εν πολλοίς δεν έχει μπει σε αυτό το γαϊτανάκι. Τουλάχιστον σίγουρα όχι το Καματερό, αυτή η απομακρυσμένη κουκκίδα στον χάρτη που όχι δεν είναι το Τροκαντερό, αλλά συνορεύει με Άνω Λιόσια, Πετρούπολη, Αγίους Αναργύρους, Ίλιον. Εκεί λοιπόν βρίσκεται ένα "Baraki” που ίσως είναι από τα λίγα που μπορούν όντως να έχουν τον τίτλο "κρυφό διαμάντι”. Μιλάμε για το bar του πολυχώρου Άτταλος, πάνω στον ομώνυμο λόφο, που έχει πιάτο όλο το λεκανοπέδιο όπου κι αν κάτσεις, ανεμπόδιστα: από τον Πύργο του Πειραιά ως την Ακρόπολη και μέχρι το ΟΑΚΑ. Βάλτε σε αυτό το μιξ τα πολύ ωραία ποτά, το νησιώτικο vibe με την κυριαρχία του "κυκλαδίτικου” λευκού και μπλε και τη φαν μουσική που δεν το παίζει ψαγμένη κι έχετε ένα φοβερό καλοκαιρινό προορισμό.
Εύφημη μνεία του μήνα, τα πολύ ωραία παγωτά χωρίς ζάχαρη (έφαγα για πρώτη φορά μάνγκο και πραγματικά με αποζημίωσε) στο Sugar Killer του Πειραιά.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
