Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, με τα ολοδικά του κριτήρια, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Ιούνιο.
Για τη Λένα Γκόβαρη η συναυλία του David Byrne στο ΚΠΙΣΝ
"Who Is The Sky?" αναρωτιέται με το τελευταίο του άλμπουμ ο David Byrne, ο οποίος έφτασε στα μέρη μας στα πλαίσια της ομώνυμης περιοδείας του. Μια εξαιρετικά δροσερή βραδιά στο Ξέφωτο του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, πάνω στο γκαζόν με το πλέον μη συναυλιακό drink στο χέρι (όχι μπίρα) και με καμία απολύτως προσδοκία. Πέρα από κάποια τραγούδια των Talking Heads, δεν ήμουν και φοβερά καταρτισμένη στην προσωπική δουλειά του Byrne. Ίσως να ήξερα καλύτερα την μουσική του αμερικανικού indie pop συγκρότηματος Nation of language που άνοιξε την συναυλία. Ωστόσο όταν βγήκε στην σκηνή ο 73χρονος καλλιτέχνης με την αεικίνητη 12μελή μπάντα του απλά σταμάτησα να σκέφτομαι ή να αναλύω. Οριακά έπιασα το κινητό μου για να τραβήξω ένα βίντεο. Πράγμα που έπραξαν και πολλοί άλλοι καθιερώνοντας το live ως αυτό με τις λιγότερες φωτεινές οθόνες στον ορίζοντα...εδώ και καιρό. Σχεδόν δύο ώρες ενός εμβυθιστικού σόου όπου σύσσωμη η μπάντα με τα μουσικά όργανά τους ανα χείρας (ή κρεμασμένα από τον κορμό τους) σε μια συνεχή, απόλυτα μελετημένη και τελετουργική κίνηση όργωναν την σκηνή σιγοντάροντας τον Byrne. Εικαστικά με λεπτή ειρωνεία, ντοκιμαντερίστικα βίντεο, προσωπικές εξομολογήσεις για την πανδημία- όλα απόλυτα χορογραφημένα σε μια οπτικοακουστική σύνθεση που σε τραβούσε μέσα της χωρίς καν να το καταλάβεις. Άρτιο τεχνικά αλλά και βαθιά ψυχωμένο, το live του David Byrne υπάγεται σε μια άλλη κατηγορία από αυτή της συναυλίας. Μια πρόσκληση στο προσωπικό και ανυπέρβλητα ουμανιστικό του σύμπαν. Το αγαπημένο τραγούδι "Everybody’s Coming to My House", το έκανε πράξη. Απλά το λοφτ του στην Νέα Υόρκη ξεφύτρωσε ανάμεσα στα λιόδεντρα του ΚΠΙΣΝ.
Για τη Σέβη Σαλαγιάννη το Books and Beers Festival
Η βόλτα σε έκθεση βιβλίου είναι πάντα μια καλή ιδέα. Πόσο μάλλον όταν αυτή συνοδεύεται από δροσερές μπύρες. Αν και μετρά λίγα χρόνια ζωής, το Books and Beers Festival, πίσω από το οποίο κρύβεται η ομάδα του βιβλιοκαφέ Red n’ Noir, έχει γίνει θεσμός τα πρώτα ΣΚ του Ιουνίου. Έτσι, δεν έχασα την ευκαιρία να το επισκεφθώ τόσο το Σάββατο όσο και την Κυριακή. Φέτος επέστρεψε στην Πλατεία Πρωτομαγιάς, εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, φιλοξενώντας ξανά ενδιαφέρουσες συζητήσεις, αλλά και μικρούς και μεγάλους εκδοτικούς οίκους. Στα τραπεζάκια τους βρέθηκαν αγαπημένοι έλληνες συγγραφείς για book signing, ενώ άκουσα και ξεχώρισα τη συζήτηση της Κυριακής με τον Maurizio Lazzarato, με αφορμή το βιβλίο του τα "Αδιέξοδα της δυτικής κριτικής σκέψης", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πότλατς. Μάλιστα, αυτή τη φορά το φεστιβάλ συνέπεσε με ένα ακόμα αγαπημένο μπαζάρ-θεσμό: αυτό των εκδόσεων Άγρα στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης. Φυσικά περάσαμε και από εκεί με την παρέα μου, αναζητώντας τίτλους για τον νέο μας αναγνωστικό στόχο, την ιαπωνική λογοτεχνία. Και κάπως έτσι πολλαπλασιάστηκαν σε ένα ΣΚ του Ιουνίου τα αδιάβαστα βιβλία στα ράφια των βιβλιοθηκών μας!
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, δύο events χωρίς εισιτήριο
Highlight του μήνα αυτού ήταν ένα θεατρικό θέαμα με ελεύθερη είσοδο. Από ηθοποιούς που δεν ήταν ακόμα επαγγελματίες -ή που, ορθότερα, μόλις θα γίνονταν. Μπορεί να μην το έχετε στα ραντάρ σας, αλλά αυτή ήταν η περίοδος που οι δραματικές σχολές παρουσίαζαν στο κοινό τη δουλειά του κάθε έτους. Λόγω μιας καλής μου φίλης, παρακολούθησα λοιπόν στη δραματική σχολή "Αρχή” τον "Βυσσινόκηπο” του Τσέχοφ. Και εξεπλάγην και συγκινήθηκα από το συναισθηματικό δόσιμο και το βάθος που πρόσδωσαν αυτοί οι "νεοσσοί” της υποκριτικής στο αριστούργημα του Ρώσου συγγραφέα. Και συνεχίζοντας στο κλίμα με τα δωρεάν διαμάντια, θα πρόσθετα στην αναδρομή αυτή και το balkan πάρτι στην ταράτσα του ΕΜΣΤ με την αφορμή των εγκαινίων της νέας του (ενδιαφέρουσας πλην όχι τόσο τολμηρής όσο θα περίμενα) έκθεσης. Με DJ μάς μάλιστα τον κύριο "Disco partizani!” Στέφαν Χάντελ. Χαμός (και τι θέα).
Για την Κωνσταντίνα Ηροδότου το Toy Story 5 σε θερινό
Πόσοι ενήλικες, τέλος πάντων, πάνε σινεμά για να δουν παιδικές ταινίες; Εγώ και οι φίλοι μου σίγουρα — μάλλον και πολλοί άλλοι, αν κρίνεις από τα εισιτήρια που έκοψε το Toy Story 5 τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του. Κάτω από τον αττικό ουρανό, σε μια ανθισμένη αυλή που κρύβεται στο κέντρο του Παγκρατίου (ναι, κι όμως υπάρχει, το θερινό σινεμά Όασις είναι ακριβώς αυτό), δώσαμε ραντεβού με το παιδί που κουβαλάμε μέσα μας. Εξοπλιστήκαμε με τα απαραίτητα, δηλαδή μπίρες και ποπ κορν, και κάναμε βουτιά στον κόσμο του Γούντι, της Τζέσι και του Μπαζ που τόσο μας είχαν λείψει. Με χιούμορ και συγκίνηση, η ταινία θέτει εύστοχους προβληματισμούς για τη χρήση της τεχνολογίας από μικρές ηλικίες, χωρίς όμως να χάνει το πνεύμα που αγαπήσαμε στο franchise. Ωραία ήταν, ευχάριστα, μέχρι που… κάπου προς το τέλος του φιλμ, ένα σκουπιδάκι έιχε μπει στα μάτια μας …Όπως και να 'χει, αν νοσταλγείς κι εσύ τα ανέμελα παιδικά καλοκαίρια σου ή αν θες να ξεχάσεις για λίγο ότι ζεις σε μια τσιμεντούπολη, η "απόδραση" σε ένα θερινό είναι η τέλεια πρόταση για τον Ιούλιο.
Για τον Μπάμπη Δούκα το Byzantino και τα ποτά του
Η Γαλλική Πινελιά και Το Ελληνικό Τραπέζι αποτελούν το γευστικό δίπολο στο αν μη τι άλλο εντυπωσιακό εστιατόριο του The Ilisian, που όσο να πεις συζητιέται όσο λίγα αυτό το διάστημα στην πόλη. Πέρα όμως από όσα καταφθάνουν στο πιάτο εδώ, υπάρχει ενδιαφέρον και για εκείνα που μπαίνουν στο ποτήρι. Βλέπεις, η πολύ δυνατή ομάδα του μπαρ έχει δομήσει ένα εξαιρετικό μενού με μπόλικες προτάσεις που δεν έχουν τίποτα απολύτως να ζηλέψουν από κορυφαία μπαρ της πρωτεύουσας. Και κάπως έτσι, έχεις μια ακόμη αφορμή για να γνωρίσεις το σχετικά φρέσκο ρεστοράν στην μάλλον πιο χοτ γειτονιά της Αθήνας αυτή τη στιγμή και στο νέο τοπόσημό της.
Για την Στέλλα Διακουμάκου η συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα
"Λένε οι ψυχολόγοι και οι φίλοι μου οι λόγιοι "απλά τα πράγματα να λες και στα τραγούδια να μην κλαις, να μην κλαις". Μα πώς να μη συγκινηθείς σε μια μουσική γιορτή που αποτελεί συναισθηματικό καταφύγιο και παράλληλα κάθαρση της ψυχής; Μετά από τρία χρόνια αλλεπάλληλης γκαντεμιάς, που ενώ είχα το εισιτήριο στο χέρι και δεν κατάφερνα να πάω, το σερί ατυχίας έσπασε και απόλαυσα από κοντά τον Σωκράτη Μάλαμα, σε μια συναυλία που θα ήθελα να ζω κάθε καλοκαίρι. Κάθε συναυλία των έντεχνων τραγουδιστών, όπως ο Παπακωνσταντίνου και ο Πασχαλίδης, είναι ένα μεγάλο αντάμωμα, μια πίστα που όλοι γίνονται ένα και χορεύουν κουνώντας σημαίες και πετώντας νερά. Στον Μάλαμα όμως, ο ρυθμός που έδινε αυτός μαζί με τον γιο του και την Ιουλία Καραπατάκη γεννούσε κάθε φορά και ένα άλλο συναίσθημα, που από την χαρά σε πήγαινε στη λύπη και από εκεί σε ταξίδευε στη λησμονιά και σε γνώριμες μυρωδιές καλοκαιριού και αγάπης. Και έφυγες από εκεί πιο ανάλαφρος μα συνάμα και πιο "καθαρός", αφήνοντας κομμάτια σου να τα ταξιδέψει ο αέρας, έτσι όπως πήρε και τις ανάσες μας σε κάθε στίχο που τραγουδήσαμε νιώθοντάς τον στο πετσί μας. Γιατί αυτό είναι ο Μάλαμας, ένα ταξίδι σε αναμνήσεις που δεν έσβησαν ποτέ.
Για τη Χρύσα Πασιαλούδη η συναυλία των Πυξ Λαξ στον Λυκαβηττό
Η φετινή συναυλία των Πυξ Λαξ στον Λυκαβηττό, το Σάββατο 6 Ιουνίου, αποδείχθηκε ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα για το καλοκαίρι του 2026. Με πολύ νοσταλγία, παρεΐστικη ατμόσφαιρα, αγαπημένους στίχους και μελωδίες καθώς και νέο υλικό από το τελευταίο τους άλμπουμ "Λίγο Χρώμα Για Τα Σκούρα", η μπάντα απέδειξε σε μια βραδιά όχι απλά ότι δεν ανήκει στο παρελθόν (όπως ακούστηκε από έκπληκτη παρέα που ανέβαινε στο λόφο μετά τη συναυλία), αλλά αντιθέτως ότι διαθέτει φανατικούς από πολλές και διαφορετικές γενιές, όχι μόνο millennials ή μεγαλύτερους. Φυσικά, όλοι ανυπομονούσαμε για τη στιγμή που θα "πετάξουμε τα ρούχα μας ψηλά", ακολουθώντας την προτροπή ενός από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του συγκροτήματος από το 1998 ("Μια συνουσία μυστική").
Για την Εβίτα Αναγνώστου η έκθεση του Θεόδωρου Στάμου και μια συναυλία χορωδιών
Υπάρχουν μέρες που στο τέλος τους νιώθεις ότι ήταν πραγματικά γεμάτες, και αυτή ήταν σίγουρα μία από αυτές. Το πρωί ξεκίνησα με την έκθεση εξπρεσιονισμού του Θεόδωρου Στάμου. Ήταν πολύ ενδιαφέρον να δω από κοντά τα έργα του και να παρατηρήσω τις λεπτομέρειες, τα χρώματα και τα συναισθήματα που αποτύπωνε στους πίνακες του. Μου άρεσε που κάθε έργο έδινε μια διαφορετική αίσθηση και με έκανε να στέκομαι λίγο περισσότερο μπροστά του. Το απόγευμα η μέρα συνεχίστηκε με μια συναυλία χορωδιών, με ελεύθερη είσοδο, οπού συμμετείχαν χορωδίες από όλη την Αθήνα, Ανάμεσα τους ήταν και η χορωδία του Παντείου Πανεπιστημίου, στην οποία τραγούδησε ο αδελφός μου, οπότε ήταν ακόμα πιο όμορφο να τον βλέπω στη σκηνή. Η μουσική και η ατμόσφαιρα έκαναν την εμπειρία πραγματικά ξεχωριστή. Για το τέλος, πήγα στη Μαρίνα Φλοίσβου, οπού απόλαυσα ένα δροσερό spritz με θέα την θάλασσα, τα σκάφη και το ηλιοβασίλεμα. Ήταν η ιδανική στιγμή για να κλείσει μια τόσο όμορφη ημέρα, χαλαρώνοντας δίπλα στο νερό και απολαμβάνοντας όσα είχα ζήσει από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
