Τι δουλειά έχει μια έκθεση για το σκάκι μέσα σε μια μουσική βιβλιοθήκη; Καθώς το σκάκι είναι το πιο πιο δημοφιλές πνευματικό παιχνίδι στον κόσμο, έχει επηρεάσει πολλά καλλιτεχνικά ρεύματα και διάσημοι δημιουργοί έχουν απαθανατίσει σετ σκακιού μέσα από την τέχνη τους. Έτσι, η Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη" του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής παρουσιάζει μία μοναδική έκθεση με σκακιέρες και σκακιστικά κομμάτια από όλο τον κόσμο, και μας προσκαλεί σ’ ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο με αντικείμενα που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα έως σήμερα.
Την ερχόμενη εβδομάδα θα έχουμε την ευκαιρία να χαλαρώσουμε, καθώς η φετινή 25η Μαρτίου πέφτει καθημερινή. Αν αναρωτιέστε πώς να τη γιορτάσετε, τη λύση δίνουν αγαπημένα αθηναϊκά μουσεία, που ανοίγουν με ελεύθερη είσοδο τις πόρτες τους για το κοινό και μας περιμένουν να ανακαλύψουμε τις συλλογές τους. Συγκεκριμένα, ανοιχτά χωρίς εισιτήριο, την ημέρα της Εθνικής Επετείου, θα είναι το Μουσείο Ακρόπολης, το Πολεμικό Μουσείο και το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Πριν την 25η Μαρτίου, όμως, δίνουμε ραντεβού στο Άστορ, την Κυριακή 23 Μαρτίου, για να δούμε τις προβολές του Athens International Monthly Art Film Festival 2025. Μπορείτε να τσεκάρετε εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ.
Στο τέλος της επόμενης βδομάδας, την Παρασκευή 28/3, επισκεπτόμαστε την έκθεση "Αστερίσκοι στο στόμα" της Μυρτώς Ξανθοπούλου για να παρακολουθήσουμε την ομότιτλη περφόρμανς από την εικαστικό, στη Citronne Gallery (7 μ.μ.). Η αναγνωστική πειραματική performance ερευνά τη δυναμική της γλώσσας, την ανεπάρκεια και την υπερβατικότητά της. Η καλλιτέχνιδα αναζητά μια διάλεκτο πλοήγησης στην καθημερινή εμπειρία, ένα εργαλείο για την φροντίδα και την επούλωση του τραύματος, και χρησιμοποιεί τη φωνή ως την πλέον ενσώματη και ακατέργαστη έκφραση του εσωτερικού κόσμου.
Περισσότερες πληροφορίες
Μυρτώ Ξανθοπούλου. Αστερίσκοι στο στόμα
Ο όρος “αστερίσκοι”, καθοριστικός του τίτλου, υποσημειώνει όσα δεν γίνονται αντιληπτά, όσα αγνοούνται ή όσα παραλείπονται. Ταυτοχρόνως, ο τίτλος παραπέμπει στο στόμα—τον ορατό και αναγνωρίσιμο εκφωνητή της γλώσσας. Για την Ξανθοπούλου, το στόμα σωματοποιεί τις λέξεις και τις φράσεις- όχι όμως προσδίδοντας αναγκαστικά ένα συνεχές νόημα. Η έκθεση τοποθετεί τον θεατή σε έναν χώρο και χρόνο όπου διαφαίνεται με έναν απροσδόκητο αλλά οικείο τρόπο η σύνθεση λήθης και μνήμης- έννοιες καθημερινές και διακριτές στην ροή της ανθρώπινης ύπαρξης.
