Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που πρέπει να προγραμματίσω το καλοκαίρι μου με βάση τις γαμήλιες υποχρεώσεις των φίλων μου και απ’ ό,τι φαίνεται κάπως έτσι θα κινηθούν οι θερινές σεζόν της επόμενης δεκαετίας, όχι μόνο επειδή φτάσαμε σε "ηλικία γάμου" (μα τι προβληματική έκφραση!) αλλά και επειδή όλοι και όλες –σχεδόν– οι φίλοι και οι φίλες μου μπορούν πλέον να παντρευτούν, χωρίς να διαπράττουν ποινικά κολάσιμο αδίκημα. Όποιες προσωπικές αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις κι αν έχουμε για το θεσμό καθ’ αυτόν δεν αναιρούν τη νίκη της Πέμπτης 15/2/2024, στο θέμα των ανθρώπινων και ειδικότερα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ δικαιωμάτων. Ή έστω των… ΛΟΑΚΑ, εφόσον το νέο νομοσχέδιο, με τη διατύπωση περί "ατόμων του ίδιου φύλου", εξακολουθεί να αποκλείει τα τρανς, ίντερσεξ, μη δυαδικά και γενικά gender non-conforming (GNC) άτομα από τις νόμιμες διαδικασίες. Ο αγώνας συνεχίζεται, λοιπόν, προς μια κοινωνία πραγματικής συμπερίληψης και ορατότητας προς όλα τα μέλη της, ανεξαρτήτως ταυτότητας φύλου και σεξουαλικότητας, αλλά και για επέκταση του νέου νόμου ώστε να επιτρέψει τη δημιουργία σύγχρονων πυρηνικών οικογενειών για οσ@ το επιθυμούν.
Η μεγάλη αυτή κατάκτηση είναι μια σπουδαία ευκαιρία να επιστρέψουμε στο ντοκιμαντέρ "Οι Γάμοι της Τήλου" του Παναγιώτη Ευαγγελίδη (2022, διαθέσιμο στο Cinobo), ο οποίος κατέγραψε τους πρώτους γάμους ομόφυλων ζευγαριών που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα και συγκεκριμένα στο εν πολλοίς άγνωστο νησί. Εκεί ο πρωτοπόρος (ή μήπως απλά λογικός;) δήμαρχος της Τήλου, Τάσος Αλιφέρης, πάντρεψε με κάθε επισημότητα τον Δημήτρη Τσαμπρούνη, τον Θέμη Κατσαγιάννη, την Ευαγγελία Βλάμη και την Όλγα-Μαρία Καποδίνη, μπροστά σε ένα κομβόι ακτιβιστών και δημοσιογράφων, σε μια προσπάθεια να τεθεί στη δημόσια ατζέντα το ζήτημα των ομόφυλων γάμων. Από το 2008, έπρεπε να περάσουν δεκαέξι χρόνια (σχεδόν όσο μια ενηλικίωση) και οι γάμοι τους φυσικά να κριθούν άκυροι, ώσπου να φτάσουμε στη νομιμοποίησή τους – λες και είναι ζήτημα νόμου ή δημόσιου διαλόγου οι προσωπικές σχέσεις συναινούντων ενηλίκων και η επισημοποίησή τους!
Τέλος καλό, όλα καλά, θα έλεγε κανείς, αλλά είναι σημαντικό να κρατάμε στην κοινή μας μνήμη τους ανθρώπους που πρωτοστάτησαν, δίνοντας μικρότερες ή μεγαλύτερες μάχες προκειμένου να εξηγήσουν πως η ζωή και οι συνήθειες αυτής δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα. Και όταν έρθει και επίσημα η ώρα να φάμε τα πρώτα πολύχρωμα κουφέτα, εγώ προσωπικά θα θυμάμαι τον Foufouto, περφόρμερ στο "Le Cabaret Extraordinaire, the Dark Cabaret" του Ministry of Tease στο κυψελιώτικο Red Jasper, ο οποίος στην αρχική παρουσίαση του επί σκηνής το Σάββατο 17/2, επέλεξε την εξής απλή αλλά σαρωτική φράση για να συστηθεί: "Είμαι ο Foufoutos και επιτέλους μου είπαν ότι μπορώ κι εγώ να παντρευτώ!".
