Όταν μιλάς για τους Deep Purple τα πολλά λόγια είναι περιττά. Είναι δεδομένο ότι αποτελούν έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες του hard rock και είναι ξεκάθαρο το γεγονός ότι εχουν τεράστια συμβολή στην παγκόσμια μουσική ιστορία καθώς έβαλαν τις βάσεις για τον σκληρό ήχο της δεκαετίας του '70 αλλά και των χρόνων που ακολούθησαν.
Φωτογραφίες : Γιάννης Νέγρης
Είναι επίσης σίγουρο το οτι υπάρχουν συγκροτήματα που έρχονται στην Ελλάδα για μια συναυλία. Και υπάρχουν συγκροτήματα που, κάθε φορά που επιστρέφουν, μοιάζουν να ανοίγουν ένα ακόμη κεφάλαιο μιας ιστορίας που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες. Οι Deep Purple έχουν γράψει ιστορία από τη Λεωφόρο μέχρι τον Λυκαβηττό. Έχουν εμφανιστεί σε διάφορα σημεία στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά έφεραν μαζί τους στην Αθήνα αναμνήσεις απο μια ολόκληρη εποχή του rock.
Ξεκίνησαν το 1968 έχοντας πλέον πίσω τους σχεδόν έξι δεκαετίες ιστορίας. Έχουν αλλάξει μέλη, εποχές, δισκογραφικές κατευθύνσεις και γενιές ακροατών έχουν γνωρίσει τεράστια επιτυχία και παραμένουν κραταιοί. Η σχέση τους με το ελληνικό κοινό είναι ιδιαίτερη. Η διαχρονική αγάπη του Έλληνα φαν του σκληρού ήχου φάνηκε και επιβεβαιώθηκε στην εμφάνιση τους στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του ΟΑΚΑ το Telecom Center Athens.
Η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν στα 80΄s σε ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Στην Αθήνα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη λεωφόρο Αλεξάνδρας στις 26 Σεπτεμβρίου 1991 το απόγευμα τους γνώρισα καλύτερα. Εϊχα την ευτυχία να παίξω μπάλα, ναι όπως το διαβάζεις, με τους Deep Purple στη λεωφόρο Αλεξάνδρας έχοντας ως ποδοσφαιρικούς μου αντίπαλους μεταξύ άλλων τον τεράστιο Ritchie Blackmore και μέλη του σταφ της μπάντας. Για ιστορικούς λόγους αναφέρω οτι η αναμέτρηση είχε λήξει 2-1 με νίκη της ομάδας μου, των μιντιάδων, κόντρα στην ομάδα των Deep Purple, με το νικητήριο γκολ, δικό μου, λίγο πριν το τέλος. Στο live εκείνο συμμετείχε ο Ritchie Blackmore. Το σόου τότε εντυπωσιακό. Ο Ritchie είχε σπάσει και κιθάρα στη σκηνή στην κολώνα των φωτιστικών και είχε πετάξει τα κομμάτια της στο κοινό που ήταν σε κατάσταση υστερίας. Ο Jon Lord στο σόλο του πριν ξεκινήσει ο ύμνος Perfect Strangers είχε παίξει μέτρος απο τα "Παιδιά του Πειραιά". Το ίδιο έκανε και ο πληκτράς τους φέτος στο ΟΑΚΑ μαζί με τον Ζορμπά...
Επιστροφή στο σήμερα όμως όπου βέβαια αυτή τη φορά δεν υπήρχε Ritchie Blackmore στη σκηνή. Ήταν όμως ο αγέραστος Ian Gillan με φωνή απίστευτη για την ηλικία του.
O μοναδικός τεράστιος μουσικός, και 80χρονος παρακαλώ, Roger Glover στο μπάσο.
O αεικίνητος Ian Paice στα τύμπανα να δίνει τα ρέστα του στα 78 του χρόνια.
O συνομήλικος του, o Don Airey στα πλήκτρα, να κάνει τα μαγικά του με το Hammond.
Μαζί τους ο καινούριος της παρέας, ο 47χρονος Simon McBride στην κιθάρα, στη θέση του Steve Morse από το 2022.
Όλοι εκεί επι σκηνής να θυμίζουν παλιές και καλές για τους Deep Purple εποχές.
Τη συναυλία τους άνοιξαν οι υποσχόμενοι Jayler...
Τι αξίζει να τονίσω ιδιαίτερα. Το γεγονός ότι δεν μένουν στα κεκτημένα τους αλλά το πολεμάνε. Δεν είναι μόνο το ένδοξο παρελθόν που τους καλύπτει όπως φαίνεται μιας και το συγκρότημα συνεχίζει να παράγει. Η νέα δισκογραφική δουλειά τους είναι το άλμπουμ "Splat!" που κυκλοφορεί και χαρακτηρίζεται από την παρουσία και συμβολή του κιθαρίστα τους Simon McBride. Είναι φρέσκος στην ομάδα προσφέρει τη δική του ενέργεια και από ότι φαίνεται οι υπόλοιποι Deep Purple τον συμπαθούν ιδιαίτερα και τον ποντάρουν. Ειδικά ο σταρ της παρέας ο Ian Gillan .
Η συναυλία τους δτο γήπεδο μπάσκετ του Παναθηναϊκού είχε κλασικά hard rock στοιχεία και αρκετές θεατρικές πινελιές. Δεν είχε τρελό ενθουσιασμό. Όχι. Το κοινό δεν παραληρούσε. Τα κινητά δεν είχαν πάρει φωτιά όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις. Μόνο η αρένα ήταν απογειωμένη. Κι αυτό έγινε σε πολλές στιγμές αλλά όχι συνεχόμενα. Οι εξέδρες καθισμένες έβλεπαν και απολάμβαναν μια ροκ παράσταση. Τόσο απλά.
Η ερμηνεία του 81χρονου Ian Gillan καταλυτική. Εκπληκτικός. Η μπάντα άψογη. Ο ήχος σωστός. Το σόου καλοδουλεμένο. Το τελικό συμπέρασμα μετά την αποθέωση που γνώρισε το γκρουπ από την αρένα και μετά το χειροκρότημα που εισέπραξε από την κερκίδα είναι ένα. Οι Deep Purple παραμένουν μια ζωντανή, δημιουργική και σταθερή δύναμη στη ροκ σκηνή. Το ετερόκλητο κοινό τους είχε τα πάντα. Παιδιά , παππούδες, μεταλαδες, πολλά ψαγμένα πρόσωπα, αγόρια, κορίτσια, ορισμένες κυρίες ντυμένες στην πένα, τύποι που δύσκολα πιστεύεις ότι ακούνε Deep purple, όπως κάποιοι με καπαρντίνες και ομπρέλες στο χέρι…
Η μεγάλη χαρά της βραδιάς και η όποια αποθέωση συνδυάστηκε κυρίως με το "highway star", που ήταν το τραγούδι με το οποίο ξεκίνησαν, το "perfect strangers", και φυσικά το
"smoke on the water". Η ικανότητα τους να συγκινούν παλιές αλλά και νεότερες γενιές οπαδών του ροκ είναι δεδομένη. Η σχέση τους με τον Έλληνα ξεχωριστή. Το δικό μου ζητούμενο είναι ένα. Όσοι τους είδαν χθές στο ΟΑΚΑ θα πάνε αλήθεια να τους ξαναδούν σε περίπτωση που έρθουν για ένα ακόμη live; Αυτή είναι μια απορία που πήρα και κράτησα μαζί μου φεύγοντας από το γήπεδο…
Τρεις ημέρες μετά την εμφάνισή του στο ΟΑΚΑ στο πλαίσιο της περιοδείας του Don't Be Dump, ας μιλήσουν τα κομπιούτερς και οι αριθμοί. Και εμείς μαζί τους.
Μετά την περίφημη χρυσή αίθουσα του "Musikverein" της Βιέννης, η ΚΟΑ έγινε η πρώτη ελληνική ορχήστρα που εμφανίσθηκε, με μεγάλη επιτυχία, και στο θρυλικό "Κοντσέρτχεμπαου" του Άμστερνταμ.
