© Γιάννης Νέγρης
Θα βρέξει; Δεν θα βρέξει; Κι αν βρέξει, για τι ώρα προβλέπεται; Δεν ήταν μόνο το εντυπωσιακό πλήθος το οποίο πήγε στην Άννα Βίσση που τσέκαρε διαρκώς το δελτίο καιρού για το λεκανοπέδιο, αλλά και όσοι αγωνιούσαν να παραβρεθούν στη γιορτή των The Gathering για τα 30 χρόνια του Mandylion (1995) –εκείνου του τόσο κομβικού δίσκου, που έμπασε το ολλανδικό συγκρότημα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη, δημιουργώντας μια δυνατή δεξαμενή αναμνήσεων για όσους έζησαν την ανάδυσή του. Ήταν, άλλωστε, και η πρώτη επαφή με τα φωνητικά χαρίσματα της Anneke van Giersbergen, τα οποία έκτοτε πολλοί ακολούθησαν, ακόμα κι όταν άφησε τους The Gathering για μια σόλο καριέρα (2007).
Τελικά η συναυλία εξασφαλίστηκε μετακομίζοντας από τον Λυκαβηττό στο "Floyd", παρά τις όποιες γκρίνιες 'δώθε-'κείθε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο τέλος, δηλαδή, όταν όλοι βγαίναμε στην ψιχαλισμένη Πειραιώς παραμιλώντας, νομίζω ότι η απόφαση έδειχνε πλήρως δικαιωμένη.
Κι ας χάθηκε το εγνωσμένης αξίας κάλλος του Λυκαβηττού κι εκείνη η υπέροχη θερινή/νυχτερινή αύρα που κουβαλά το υπαίθριο θέατρό του. Κι ας θάμπωσαν τα γραφικά τα οποία συνοδεύουν τους The Gathering στη συγκεκριμένη τουρνέ. Άλλωστε κέρδισαν εκπληκτικά φώτα, που συχνά τους έλουσαν σε μπλε, πρασινωπούς και κόκκινους χρωματισμούς, δένοντας άψογα με το πνεύμα της μουσικής, μα και με τις φιγούρες τους. Έγιναν μέρος κι αυτά των φοβερών επί σκηνής επιδόσεών τους, με τις οποίες σάρωσαν αισθήσεις και συναισθήματα κάνοντας τον κόσμο να παραληρεί όλο και περισσότερο, ενόσω κυλούσε η βραδιά.
Μια μικρογκρίνια, πάντως, έπαιξε και στην έναρξη, παρά τον ηλεκτρισμό που ήδη διέτρεχε όσους είχαν δώσει το παρών, ανυπομονώντας να ξαναδούν τους The Gathering με την Anneke στο μικρόφωνο (επέστρεψε το 2025). Κι αυτό γιατί κάτι ζητήματα παρουσίασε ο ήχος ενώ έπαιζαν το "Eléanor", ιδιαίτερα εμφανή για όσους στέκονταν κάπου στη μέση και προς τα πίσω στο "Floyd". Κανονικά, δηλαδή, μπαίνοντας μ' ένα τέτοιο κομμάτι, πας για γκολ από τα αποδυτήρια, όπως το λέει η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αλλά η εντύπωση που αποτυπώθηκε δεν ήταν τέτοιου βεληνεκούς.
Τα πράγματα, βέβαια, έσιαξαν πολύ γρήγορα. Κι από τότε και μετά πραγματικά δεν υπήρξε επιστροφή, αφού, κομμάτι-το-κομμάτι οι The Gathering φάνταζαν όλο και καλύτεροι. Ακόμα και επιλογές από δίσκους υποδεέστερους του τιμώμενου, οι οποίες είχαν δημιουργήσει μια εκ των προτέρων απογοήτευση σε όσους τσέκαραν τη setlist, δικαιώθηκαν πλήρως πάνω στο σανίδι. Δείχνοντας και την εξέλιξη της μπάντας σε καθαρά μουσικό/εκτελεστικό επίπεδο, αλλά και πείθοντας ως κλαδιά που ξεπήδησαν από τη Mandylion ρίζα.
Πιο λεπτομερώς, τα "Fear The Sea" και "In Motion #1" πέτυχαν να αναβαπτίσουν το κοινό σ' εκείνα τα παλιά 1990s νάματα, δημιουργώντας κύματα συναισθημάτων, τα οποία εκφράστηκαν και ηχηρά, είτε με όλο και πιο παλλόμενα χειροκροτήματα, είτε με τις πρώτες "Ga-the-ring, Ga-the-ring" ιαχές, που έμελλε στη συνέχεια να δυναμώσουν. Κι αν μέχρι τότε ήταν το φωνητικό κρύσταλλο της Anneke που πρωταγωνιστούσε, προξενώντας γενικό θαυμασμό για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, το "On Most Surfaces" μετατόπισε την προσοχή στις εξαιρετικές κιθάρες των René Rutten & Jelmer Wiersma, θυμίζοντας γιατί ήταν και η υπόλοιπη μπάντα που αναβαθμίστηκε θεαματικά όταν ήρθε η van Giersbergen στο σχήμα. Ωθώντας το ν' ανθίσει καβαλώντας στο τότε γκρέμισμα των τειχών μεταξύ των μουσικών ειδών, αντί να παραμείνει ως μια μετρίως μέτρια περίπτωση εγκιβωτισμένη στα ατμοσφαιρικά death metal στεγανά.
Οι Ολλανδοί, λοιπόν, δεν δίστασαν να κάνουν τον κύκλο τους, παίζοντας τα "Broken Glass", "Analog Park" ή "Probably Built In The Fifties", προτού ξαναγυρίσουν στον κόσμο του Mandylion. Ο τρόπος, δε, με τον οποίον τα παρουσίασαν δεν άφησε κανένα περιθώριο για παράπονα: ήχησαν καλύτερα από τις στούντιο εκτελέσεις, συμμετέχοντας έως και μεγαλοπρεπώς σ' εκείνη την ιδιαίτερη ισορροπία των The Gathering ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Ασφαλώς, η πηγή όλων τούτων εξακολουθούσε να βρίσκεται στο Mandylion. Γι' αυτό και το ζενίθ της συναυλίας ήρθε με τα "In Motion #2", "Leaves" και "Sand And Mercury", τα οποία στεφάνωσε θεαματικά το "Strange Machines", οδηγώντας το πλήθος σε έκσταση και σε ασταμάτητα παλαμάκια. Το encore, έπειτα, με το "Travel" και το "Saturnine", δεν ήταν παρά το γευστικό επιδόρπιο μιας ήδη βαθυπελαγικής εμπειρίας.
Βεβαίως, έχουμε ξαναδεί ωραίες συναυλίες με The Gathering και Anneke. Νομίζω, ωστόσο, ότι αυτό το στιγμιότυπο στο "Floyd" διέθετε ξεχωριστή αξία και σημασία. Όχι μόνο γιατί ήταν μια ωραία ή/και αναπάντεχα ωραία βραδιά. Αλλά κι επειδή έδειξε ότι, μετά 30 έτη, παρά τους τόσους και τόσους που χρησιμοποίησαν το Mandylion ως (σχεδόν) ιερό τσελεμεντέ για το πώς να φτιάχνεις ατμοσφαιρικές metal εμπειρίες με γυναικεία πρόσοψη, εμποτισμένες στο συναίσθημα, κανείς δεν άγγιξε τον πήχη αυτής της γλυκιάς μελαγχολίας που αποπνέουν οι ερμηνείες και οι στίχοι της van Giersbergen.
