Το "ξεχασμένο" Θέατρο "Δόρα Στράτου" στο Λόφο Φιλοπάππου έχει εξελιχθεί από πέρυσι χάρη στο καλοκουρδισμένο φεστιβάλ Φ Hill Sessions σε ένα από τα ομορφότερα και πιο ζωντανά συναυλιακά venues της πόλης και η πιο sold-out δεν παίρνει προχθεσινή (14 Σεπτεμβρίου) συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα και Νίκου Βελιώτη μας βρήκε ανάμεσα στα πεύκα να απολαμβάνουμε μια ηλεκτρονική μυσταγωγία εγχόρδων. "Είναι οι ανάσες των λύκων" που τριγυρνούσαν μες στο σώμα μας από την αρχή του "ΛΥΚΟΙ ΛΑΪΒ" και όσο περνούσε η ώρα άνοιγαν ρεπερτοριακά σε πολλές κατευθύνσεις, πάντα με την ιδιαίτερη ματιά των δυο δημιουργών που έχει ζυμωθεί μες στα χρόνια σε κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Γύρω μας κοινό όλων των ηλικιών που ανακάλυπτε (ίσως) τους Εν Πλω μέσα από μια δυναμιτισμένη εκτέλεση του "Χωρίς κανόνα", ξαναάκουγε αλλιώς τον Χατζιδάκι, τον Ζαμπέτα, τον Βαμβακάρη, τον Άκη Πάνου, ταξίδευε με τους Χειμερινούς Κολυμβητές στου Αιγαίου τα νησιά και στου πελάγου τις ατέλειωτες αμμούδες ψάχνοντας μια άκρη στο δρόμο που γλιστράει μες στους λόφους φορτωμένος με ναπάλμ, κάνοντας προθέρμανση για το δικό τους live στο Φ hill Sessions 2026 στις 26 Σεπτεμβρίου. Ακόμη και νήπια που στην πρώτη τους πιθανόν συναυλία άκουγαν τον ίδιο άνθρωπο που άκουγα εγώ στην πρώτη μου συναυλία (Τρύπες στο Ρόδον) πριν 25 χρόνια.
"Γιάννη μας έχεις λείψει”, "Δώσε ήχο”, ακούγονταν ανάμεσα στα χειροκροτήματα από το κοινό με τον Αγγελάκα να παραδέχεται ότι κι εμείς του έχουμε λείψει όπως και η ζεστή ατμόσφαιρα της χθεσινής βραδιάς. Οι πρώτες ψιχάλες δεν φάνηκε να πτοούν σχεδόν κανέναν αφού, όπως φάνηκε, οι περισσότεροι απ’ όσους σηκώθηκαν επέστρεψαν από το μπαρ με μπίρες, και τελικά τα θλιμμένα σύννεφα παρέμειναν απλά ως μέρος του ατμοσφαιρικού ντεκόρ.
Όσο προχωρούσαμε προς το φινάλε ο Αγγελάκας ζήτησε να σηκωθεί και να βγουν από τις προστατευτικές τέντες που είχαν τοποθετηθεί προληπτικά πάνω από τους μουσικούς. Και κάπως έτσι η βροχή έπεφτε μόνο μέσα μας, με τους εντυποτικούς, απόκοσμους ήχους του Βελιώτη να μεταμορφώνουν ευφυώς διαφορετικά τραγούδια της εγχώριας κληρονομιάς ειδικά, θα έλεγε κανείς, για τη χθεσινή βραδιά, την Καλλιόπη Μητροπούλου να σολάρει και τον Αγγελάκα να μας βάζει όλο και πιο βαθιά μες στις μουσικές και τους στίχους.
"Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου
σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου
να γίνω αέρας και να ’ρθω να κλαίω στην αυλή σου
σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου.”
Και στα επόμενα!
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
