Ο τελευταίος Έλληνας ροκ σταρ
Ο δρόμος από τη Νίκαια στην κορυφή δεν ήταν εύκολος. Για τον Γιώργο Μαζωνάκη οι όποιες δυσκολίες που συνάντησε και τα εμπόδια που ξεπέρασε έγιναν απλά μέρος μιας πλούσιας διαδρομής που είχε έντονη λάμψη γοητεία πλούτο δημοσιότητα πολλά φώτα πλατιά αναγνώριση απίθανα τραγούδια και μία τραγική κατάληξη.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που απλώς περνούν από τη μουσική και υπάρχουν εκείνοι που, κάποια στιγμή, ξεπερνούν τα τραγούδια τους και γίνονται σύμβολο μιας εποχής. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1972 στη Νίκαια του Πειραιά, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου το λαϊκό τραγούδι συνυπήρχε με την αγάπη του για την ξένη μουσική και ιδιαίτερα το ροκ. Τα ακούσματα της οικογένειάς του — από τον Στράτο Διονυσίου και τη Μαρινέλλα μέχρι τον Γιάννη Πάριο και τη Χάρις Αλεξίου — έγιναν μέρος της μουσικής του παιδείας, την ίδια στιγμή που ο ίδιος αναζητούσε άλλους ήχους και διαφορετικές επιρροές.
Μόλις στα 15 του χρόνια αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Τα πρώτα του βήματα γίνονται στη Νίκαια και σύντομα πάει στην Πάτρα, όπου τραγουδά σε νυχτερινά κέντρα και αποκτά την εμπειρία που θα αποδειχθεί καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία του. Εκεί γίνεται χαμός με το όνομα του. Όλοι ψάχνονται. Ποιος είναι ο πιτσιρικάς με την ξεχωριστή φωνή.
Το καλοκαίρι του 1992, σε νυχτερινό κέντρο της Πάτρας, τον ανακαλύπτουν άνθρωποι της δισκογραφικής εταιρείας PolyGram. Η συνάντηση αυτή ανοίγει τον δρόμο προς τη δισκογραφία.
Το 1993 κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ, "Μεσάνυχτα και κάτι". Έναν χρόνο αργότερα έρχεται το "Με τα μάτια να το λες", ο δίσκος που τον βάζει οριστικά στον χάρτη του ελληνικού τραγουδιού σαν απόλυτο πρωταγωνιστή. Τραγούδια όπως "Ανήκω σ’ εμένα", "Τρεις το πρωί" και "Μη μου ζητάς" αρχίζουν να τον καθιερώνουν σε κοινό που δεν ακούει απαραίτητα μόνο λαϊκά ή αποκλειστικά ελληνική μουσική.
Το 1996 έρχεται το "Μου λείπεις" και μαζί του μια σειρά από επιτυχίες που θα γίνουν σημείο αναφοράς. Από που να αρχίσω και οου να σταματήσω… "Τελειώσαμε εδώ", "Φεύγω για μένα", "Καταστροφή μου".
Ο Μαζωνάκης έχει πλέον αποκτήσει το δικό του κοινό, τη δική του ταυτότητα και, κυρίως, μια παρουσία που δεν περνά με τίποτα απαρατήρητη. Ακολουθούν πολλοί δίσκοι όπως "Παιδί της νύχτας", "Μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο", "Αλλάξανε τα πλάνα μου", "Κοίτα με" πού τον απογειώνουν. Μια σειρά από συνεργασίες και εμφανίσεις τον μετατρέπουν από επιτυχημένο τραγουδιστή σε προικισμένο πρωταγωνιστή της ελληνικής νύχτας. Κι όμως, το σημαντικότερο στοιχείο της διαδρομής του δεν βρίσκεται μόνο στη δισκογραφία. Από την αρχή, ο Μαζωνάκης έμοιαζε να αντιλαμβάνεται τη σκηνή διαφορετικά. Δεν ήθελε απλώς να τραγουδά. Ήθελε να δημιουργεί εικόνα.
Ο άνθρωπος που έγινε "Μαζωνάκης"
Η δεκαετία του 2000 βρίσκει τον Γιώργο Μαζωνάκη ήδη καθιερωμένο, αλλά τον ίδιο κάθε άλλο παρά επαναπαυμένο. Το "Σάββατο", το live "μαζωLIVEνάκης" και οι επόμενες δισκογραφικές δουλειές του αποδεικνύουν ότι η πορεία του δεν θα περιοριζόταν σε μια επιτυχημένη συνταγή. Ακολουθούν συνεργασίες και εμφανίσεις που τον φέρνουν ακόμη πιο κοντά στην ποπ κουλτούρα, στη μόδα και στους νεότερους καλλιτέχνες. Η παρουσία του στα μουσικά βραβεία και οι συνεργασίες του με διαφορετικές γενιές δημιουργών δείχνουν έναν καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε ποτέ να αλλάξει. Το 2013 συμπληρώνει είκοσι ολόκληρα χρόνια στη δισκογραφία. Δύο δεκαετίες μετά το πρώτο του άλμπουμ, ο Μαζωνάκης έχει ήδη περάσει από διαφορετικές εποχές της ελληνικής μουσικής, έχοντας καταφέρει να παραμένει επίκαιρος. Και αυτό ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του.
Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν υπήρξε ποτέ μόνο τραγουδιστής. Υπήρξε φαινόμενο σκηνής. Οι εμφανίσεις του, τα ρούχα του, οι επιλογές του, η θεατρικότητα, η εκκεντρικότητα και η διάθεσή του να προκαλεί έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η σύνδεσή του με την έννοια του rock star. Όχι επειδή υπήρξε ένας αμιγώς ροκ τραγουδιστής, αλλά επειδή διέθετε εκείνο το σπάνιο χαρακτηριστικό των μεγάλων σταρ: την απόλυτη προσωπικότητα.
Ο Μαζωνάκης δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει "ο επόμενος" κάποιου άλλου. Έγινε ο ίδιος.
Θα σου πω κάτι που έχω εισπράξει απο τη γνωριμία μαζί του την καριέρα του και το στυλ του. Ο Μαζωνάκης δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει "ο επόμενος" κάποιου άλλου. Έγινε ο ίδιος. Από τη Νίκαια των παιδικών του χρόνων μέχρι τις μεγάλες πίστες, από τα πρώτα μεροκάματα στα νυχτερινά κέντρα μέχρι τις μεγάλες επιτυχίες, από το λαϊκό τραγούδι μέχρι τις συνεργασίες με τη νέα γενιά, η διαδρομή του είναι μια διαδρομή συνεχούς αναζήτησης.
Πιστεύω λοιπόν ότι γι’ αυτό ο τίτλος "Ο τελευταίος Έλληνας ροκ σταρ" να του ταιριάζει τόσο. Δεν αφορά μόνο τη μουσική. Αφορά τη στάση. Την ανάγκη να ξεχωρίζεις. Να ρισκάρεις. Να προκαλείς. Να μην απολογείσαι για το διαφορετικό. Να μπαίνεις στη σκηνή και, πριν ακόμη ακουστεί η πρώτη νότα, να έχεις ήδη κερδίσει την προσοχή όλων. Στην ελληνική μουσική υπάρχουν πολλοί μεγάλοι τραγουδιστές. Λίγοι, όμως, έγιναν εικόνα μιας ολόκληρης εποχής.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ένας από αυτούς. Και η μεγαλύτερη απόδειξη είναι ίσως η πιο απλή: δεν χρειάζεται να ακούσεις το όνομά του για να αναγνωρίσεις την παρουσία του. Αρκεί να τον δεις ή να ακούσεις μια στροφή απο ένα τραγούδι του.
