Η Τζώρτζια Κεφαλά γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1992 συμμετείχε στη ροκ όπερα Δαίμονες. Έξη χρόνια αργότερα έγινε η τραγουδίστρια του συγκροτήματος "Μπλέ". Μάλιστα πολλά από τα τραγούδια τους που ακούγονται ακόμη και σήμερα είναι σα να γράφτηκαν τώρα. Η Τζώρτζια είχε και πολιτικές ανησυχίες. Έτσι στις εκλογές του 2023 εξελέγη βουλευτής. Αν την έχεις δει στη σκηνή θα καταλάβεις αμέσως ότι απέχει αρκετά από την ήρεμη παρουσία που κάθεται δίπλα σου και συζητάτε. Εκεί, στη σκηνή, μεταμορφώνεται. Γιατί είναι μια ροκ προσωπικότητα. Εκρηκτική. Με χαρακτηριστική φωνή. Έχουμε μιλήσει αρκετές φορές. Στην τηλεόραση αλλά και στο ραδιόφωνο.
Αυτή τη φορά η Τζώρτζια, ως πολιτικός πλέον, αλλά και ως ροκ ερμηνεύτρια, δίνει τα διαπιστευτήρια της εδώ με αφορμή την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ της. Ήταν ένα πολύ ζεστό μεσημέρι στου Παπάγου και υπήρχε πολύ κέφι για κουβέντες. Δεν συνάντησα την πολιτικό Τζώρτζια Κεφαλά αλλά τη Τζώρτζια που μιλάμε εδώ και χρόνια άμεσα λέγοντας και πολλά από τα μυστικά μας. Οι απαντήσεις της άμεσες και ειλικρινείς νομίζω ότι δίνουν το σημερινό στίγμα της.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος – Μαρία Τσιπούρα
-Χρειάζεται ακόμα περισσότερο για μένα η συμμετοχή πολιτών μέσα στο κοινοβούλιο στη φάση που βρίσκεται το κοινοβούλιο αυτή τη στιγμή. Αυτό που επιδίωκα εγώ ήταν να δω το παλιό πολιτικό σύστημα να αποσύρεται. Γιατί πιστεύω ότι όχι μόνο εφόσον έχεις δοκιμαστεί, εφόσον έχεις αποτύχει, εφόσον ακόμα και πετυχημένος να είσαι, πρέπει να τα παρατάς κάποια στιγμή. Μετά από δύο τετραετίες σου σπάζω ένα ταβάνι.
Πρέπει να αποσύρεσαι γιατί το σύστημα σου προσφέρει μια φθορά η οποία πολλές φορές δεν γίνεται και αντιληπτή. Δεν θέλω να κατηγορήσω τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό πολλά χρόνια, σαφώς χρειάζεται και εμπειρία, ούτε την εμπειρία θέλω να κατηγορήσω, ούτε τις γνώσεις ούτε τίποτα. Όλα χρειάζονται, χρειάζεται όμως πάνω από όλα εντιμότητα και μία ίσως φρέσκια ματιά και επίσης μια ευθυγράμμιση. Αυτό που λείπει νομίζω τόσα χρόνια στο κοινωνικό σύστημα είναι η ευθυγράμμιση σκέψεων, πράξεων και λόγων.
- Γενικά εγώ είμαι ένα παιδί που έχω μεγαλώσει πάντα σε περιβάλλοντα στα οποία φαινομενικά δεν ταίριαζα. Δηλαδή ήμουν ένα φτωχό παιδί μεγαλωμένο στο Κολωνάκι που πήγαινα στο Μαράσλειο. Αντίθεση… Μετά ασχολήθηκα με το χορό σε μεγάλη ηλικία που σημαίνει ότι το πίεσα πολύ περισσότερο από τις συμμαθήτριές μου. Πάλι δεν ταίριαζα στο περιβάλλον. Το κέρδιζα όπου πήγαινα το κέρδιζα αλλά χωρίς αγωνία να αποδείξω κάτι. Απλά το έκανα επειδή πίστευα ότι μπορώ να το κάνω. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να έχουν μια ευκαιρία ανεξάρτητα άμα τους τη δίνει το κοινωνικό πλαίσιο ή την παίρνουν μόνοι τους. Στη συνέχεια λοιπόν μπαίνοντας σε ένα χώρο ροκ ή έστω ποπ ροκ, όπως θέλει μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς αυτό που έχουμε στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να διεκδικήσω μια θέση μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον.
Δηλαδή πάλι είχαμε μια συνεχή προσπάθεια να αποδείξουμε ότι κάτι καλό συμβαίνει και κάτι γνήσιο συμβαίνει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη Βουλή. Εμένα με ικανοποιεί το ότι δεν χάνω τον εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά. Είμαι πάντα ο ίδιος άνθρωπος. Αυτό δεν έχει κανείς να μου το προσάψει ότι ξαφνικά έγινα κάποια άλλη. Σε οποιαδήποτε συνθήκη. Δουλεύω πραγματικά όσο περισσότερο μπορώ. Δεν κοροϊδεύω. Είμαι εκεί και υπερασπίζομαι αυτό που πρέπει να υπερασπιστώ. Σύμφωνα βέβαια με την ιδεολογία μου και τα πιστεύω μου. Και από εκεί και πέρα υπάρχουν φορές που κοιμάμαι ήσυχα γιατί σκέφτομαι ότι κάνω ό,τι μπορώ. Και υπάρχουν και φορές που λέω... Ε δεν μου δεν φτιάχνει τίποτα!
-Έχουμε τη χαρά να τα ακούμε στο ραδιόφωνο. Τελείως διαφορετικές εποχές που γράφτηκαν. Είναι φοβερό.; Η διαχρονικότητα. Στέκομαι σε ένα κομμάτι που κυκλοφόρησε το 1996. 30 χρόνια πίσω. Το πρώτο που κυκλοφόρησαν οι Μπλέ. ΄Ένα τραγούδι που με το στίχο του φιλοδοξούσε να αλλάξει τον κόσμο. Μιλούσε για μια ομάδα νέων παιδιών γιατί τότε ήταν νέοι άνθρωποι, δεν ήμουν εγώ μέσα, ήταν η Θεοδοσία Τσάτσου, νέοι άνθρωποι που βλέπανε με ενοχή όλο αυτό που γίνεται στον κόσμο και λέγανε πώς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Θέλανε να αλλάξουν τον κόσμο όπως θέλουν όλοι οι νέοι. Αυτό το τραγούδι ήταν οι "ενοχές". Όπως τα λέει μέσα λοιπόν το 1996 έτσι απαράλλαχτα ισχύουν ακριβώς 30 χρόνια μετά. Γι' αυτό είναι διαχρονικά τα κομμάτια.
-Το μυστικό της επιτυχίας των κομματιών αυτών ποιο είναι;
-Η αλήθεια.
-Ε Ρεαλίστρια ε; Κοίταξε να δεις. Δεν θα πω προσγειωμένη, θα πω ρεαλίστρια. Πιο ανθρώπινη και σίγουρη ίσως. Έχω ακολουθήσει τη συμβουλή ενός Κρητικού ταξιτζή που μου την είπε πριν από πολλά χρόνια. Να σου πω μου λέει. Τα σκουπίδια τα πετάς; Λέω κάθε μέρα. Ειδικά αν είναι καλοκαίρι… Μου λέει από το μυαλό σου τα πετάς κάθε βράδυ; Και λέω κοίτα να δεις τι γλυκά που μου τα λέει. Υπάρχουν πράγματα που δεν μας εξυπηρετούν σαν πρακτικές σαν οτιδήποτε και παρόλα αυτά τα κρατάμε για λόγους ασφάλειας για λόγους ανασφάλειας ή γιατί έτσι έκαναν και οι παλιοί…
Από φόβο από οτιδήποτε… Ε αν αυτή την πρακτική αν ξεκινήσεις πιστεύω θα λυτρωθείς από ότι σου είναι άχρηστο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε ένα κομμάτι του σύμπαντος. Είναι ένα κομμάτι της φύσης, είναι ένα κομμάτι από τη θάλασσα, από την άμμο, από το χώμα. Αλλά, εάν χάνεις αυτή την υπεραξία, γιατί πλέον και υπεραξία είναι, λογίζεται, γιατί νομίζω ότι δεν έχουμε καμία σχέση πια με αυτό νομίζω ότι η μεγαλύτερη θεραπεία και η μεγαλύτερη αίσθηση του μέτρου έρχεται μόνο άμα βιώνεις τη φύση το θάνατο, τη ζωή, όλα.
-Δεν ξέρω, κανείς δεν ξέρει. Ποιος το ξέρει.
-Καλλιτεχνικά, τι γίνεται, τι στόχοι υπάρχουν. Θα βγεις πάλι στις συναυλίες;
-Καλλιτεχνικά, τώρα, κοίτα, ήρθε το "οχτώ", το οποίο "οχτώ" είναι ένα απαύγασμα ουσιαστικά των εμπειριών μου. Δηλαδή, είναι σαν να κλείνω μια πορτούλα, η οποία έχασκε τόσο καιρό και μου βγαίνανε πρόσωπα και πράγματα, που είναι η παλιά μου ζωή, οι παλιές μου εμπειρίες, οι άνθρωποι που με σημάδεψαν, το συγγενικό μου περιβάλλον και απ' έξω από το συγγενικό μου περιβάλλον. Και ουσιαστικά, λοιπόν, κλείνω αυτό το κεφάλαιο. Το κύκλο, ναι.
-Και που πάω. Ααα, αυτό είναι κάτι που θα το ανακαλύψω κάθε μέρα. Δεν βάζω μακρινό στόχο. Αλλά αισθάνομαι απελευθερωμένη μετά το "οχτώ". Δηλαδή, αισθάνομαι ότι έπρεπε να καταθέσω κάποια πράγματα, όχι απαραίτητα για τον κόσμο, δηλαδή ο κόσμος δεν έχει ανάγκη να ακούσει τη δική σου εμπειρία αυτό. Έχει ίσως ανάγκη να κάνει και ο ίδιος μια ανάλογη διαδρομή. Να κάνεις ένα deal με τον παρελθόν σου. Γιατί πρέπει να τακτοποιούνται τα πράγματα. Δεν πρέπει να είναι ανοιχτά. Δηλαδή, αν μπορώ εγώ να εμπνεύσω έναν άνθρωπο, είναι η καλύτερη χαρά μου. Δεν θέλω τίποτα άλλο.
-Αν μπορούσες να συμβουλέψεις ένα παιδί που ξεκινάει και θέλει να μπει στο χώρο, να μπει στην ηλεκτρική σκηνή της Ελλάδας, τι να κάνει. Να το κάνει ή να φύγει;
-Να το κάνει φουλ. Να σου πω ένα παράπονο γιατί τα παιδιά μου ασχολούνται με τη μουσική και οι δύο. Και θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη μουσική. 21 ο ένας 18 ο άλλος. Λοιπόν, ο μεγάλος είναι φοιτητής μουσικολογίας. Στη μουσικολογία λοιπόν, τους λένε οι καθηγητές, οι καθηγητές που έπρεπε να δίνουν όνειρα, που έπρεπε να δίνουν εφόδια, λένε παιδιά κοιτάξτε να κάνετε μια άλλη δουλειά, το οποίο μπορεί να είναι η εμπειρία σου αυτή, μπορεί να είναι η αλήθεια σε αυτή τη χώρα, αλλά δεν μπορεί να λες ένα παιδί που ξεκινάει, κάνε μια άλλη δουλειά. Προσπάθησε να του δώσεις ό,τι δεν δώσανε σε εσένα. Μία αισιοδοξία. Όχι μόνο αισιοδοξία αλλά και γνώση, γιατί από τη στιγμή που τον βάζεις να μάθει ηχοληψία και τον βάζεις μέσα σε ένα στούντιο και του λες πως κουμπώνουν τα ακουστικά, και του λες εντάξει τώρα τελειώσαμε, βάλε τον να παρακολουθήσει πως γίνεται η παραγωγή ενός δίσκου. Γλύτωσε τον από 7 χρόνια φαγούρας που θα ψάχνεται και δεν θα ξέρει τι να κάνει. Μπορείς να το κάνεις και δεν το κάνεις. Και δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι στον εαυτό τους, δεν έχουν πιστέψει ποτέ, δεν έχουν πιστέψει στο σύστημα που υπάρχει γύρω γύρω, ούτε έχουν προσπαθήσει να το αλλάξουν.
-Εννοείται. Πρέπει να το κάνει με όλη του την καρδιά, με όλα τα ρίσκα που έχει κάθε δουλειά, γιατί πρέπει να αφοσιωθεί σε κάτι για να έχει καρπούς. Ρισκάρεις τη ζωή σου, δεν μπορεί να είναι και το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί. Λοιπόν, το κάνεις, φουλ. Η δική μου άποψη είναι ότι αποκλείεται να αποτύχεις αν το κάνεις φουλ, κι αν επιμείνεις. Κι εμείς έχουμε πεινάσει και για δύο χρόνια και τρία και τέσσερα. Το ξέρουν όλοι οι μουσικοί αυτό. Αλλά αν δεν το κάνεις, δεν πρόκειται να βρεις ξέφωτο. Και δεύτερον, δεν βιάζεσαι. Τα σημερινά παιδιά, με την ψηφιακή ευκολία θέλουν άμεσα αποτέλεσμα. Θέλει υπομονή και επιμονή.
-Άνθρωπος ε.
-Ξέρω εγώ. Εξωγήϊνη είσαι;
-Μπορεί… (γελώντας) Τι άνθρωπος ε… Κοίταξε αυτό που πάντα σε καθορίζει είναι ένας συνδυασμός. Ας το πούμε, ένα φορτίο που έχει ο άνθρωπος τη στιγμή που γεννιέται. Έχεις κάποια πληροφορίες στο DNA δε παιδί μου. Και υπάρχει ένας συνδυασμός επίκτητων ερεθισμάτων. Οπότε κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω τι είναι δικό μου και τι είναι ξένο. Και φυσικά νομίζω ότι αυτό που με χαρακτηρίζει είναι ότι δεν βάζω ταμπέλες. Και το κάνω αυτό ακόμα και στους ανθρώπους με τους οποίους κοντράρομαι. Ποτέ δεν βάζω τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι. Ακόμα και αυτούς που φαινομενικά ανήκουν σε μια αντίπερα όχθη από τη δική μου. Και το κάνω πάρα πολύ συχνά. Γιατί για μένα αυτό είναι δημοκρατία, αυτό είναι ελευθερία. Αυτό είναι η συμπερίληψη. Γιατί είμαστε πολύ επιλεκτικοί στη συμπερίληψη. Και κάποια στιγμή θα τα βάλουμε τα πράγματα κάτω και να δούμε πόσα φάουλ κάνουμε. Γιατί κάνουμε πάρα πολλά. Οπότε ορμώμενη από εκεί νομίζω ότι είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύω στο ολόκληρο, στο ένα. Δηλαδή ακόμα εγώ με το δέντρο που είναι πίσω μας αισθάνομαι ότι έχω απόλυτη επαφή. Και όχι μόνο. Έχω και απόλυτα σεβασμό στο δέντρο που είναι πίσω μου. Το θεωρώ οντότητα. Οπότε αυτό με χαρακτηρίζει. Αυτό είναι ο μπουσουλάς μου. Ο σεβασμός μου απέναντι σε όποια οντότητα υπάρχει. Είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι μυρμήγκι. Νομίζω ότι αυτό ξεκαθαρίζει κάποια απόφαση που θα πάρεις στη ζωή σου.
-Το άλμπουμ είναι έτοιμο. Λέγεται "οχτώ". Έχει οχτώ τραγούδια μέσα. Θα σου πω. Είναι μια σύμπτωση αριθμών ας πούμε. Το 2008 ξεκίνησαν να το γράφω. Και επίσης ήμουν οχτώ όταν έχασα έναν πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο που ήταν ο παππούς μου που έφυγε με την θέλησή του από αυτήν τη ζωή. Αυτοκτόνησε. Και επειδή ήταν πολύ αγαπημένος και αυτό ήταν μια κατάσταση την οποία ως εγώ δεν μπορούσα να τη διαχειριστώ. Εγώ δεν μπορούσα να τον αποχαιρετήσω. Δεν μπορούσα να καταπιώ το ότι έφυγε. Ουσιαστικά είναι το αντίο μου σε έναν άνθρωπο και είναι σαν να του λέω ότι δεν έφυγες ποτέ.
