Είναι μεγάλο προσόν να ακούς τη φωνή ενός τραγουδιστή και να τον αναγνωρίζεις αμέσως. Ειδικά στην εποχή της μουσικής υπερπροσφοράς και υπερκατανάλωσης, είναι σχεδόν προαπαιτούμενο, αν ο στόχος του είναι μία μακροπρόθεσμη, διαχρονική καριέρα. Ο Θοδωρής Βουτσικάκης ανήκει στους "τυχερούς" από αυτήν και μόνο την άποψη, γιατί έχει δουλέψει άπειρες ώρες ώστε πια να θεωρείται μία πραγματικά υπολογίσιμη δύναμη στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Του ζήτησα να μου δώσει μερικά επίθετα που να τον περιγράφουν, περισσότερο για να επισπεύσω τη γνωριμία μας, τουλάχιστον στο πλαίσιο της συνέντευξης αυτής πριν από το live του στο Φ Hill Sessions στο θέατρο Δόρα Στράτου, όπου και θα εμφανιστεί στις 07/09 υπό την επιμέλεια της Λίνας Νικολακοπούλου.
Πέρα από το ότι είναι περίεργος και ανήσυχος με την έννοια της δίψας για νέες "ανακαλύψεις" και εμπειρίες, απαιτητικός κυρίως με τον εαυτό του και τις προσδοκίες εξέλιξης που έχει αυτο-θέσει, μου εκμυστηρεύθηκε πως είναι αρκετά ευάλωτος και πως τελευταία έμαθε πώς να διαχειρίζεται αυτό του το χαρακτηριστικό χωρίς να το θεωρεί αδυναμία. Εξαιτίας της αισιοδοξίας του βέβαια, οι εργοστασιακές του ρυθμίσεις είναι τέτοιες που αργά ή γρήγορα, σχεδόν αυτόματα, τον βοηθούν πάντα να βρίσκει τρόπο για να προχωρήσει από ό,τι του ασκεί επιρροή. "Θα χρειαστώ μαθήματα", σκέφτηκα.
>Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, στο "Πρώτο μου τριαντάφυλλο" η Λίνα Νικολακοπούλου έχει γράψει έναν "πιο γήινο στίχο". Πώς επηρέασε αυτό την ερμηνεία σου επί σκηνής;
Νομίζω πως ο πιο γήινος και άμεσος λόγος της Λίνας σε ολόκληρο τον δίσκο με οδήγησε κι εμένα σε μια διαφορετική ερμηνευτική στάση. Είναι τραγούδια που σου ζητούν να σταθείς απέναντι στον άλλον και να τον κοιτάξεις, σα να του λες την ιστορία σου, χωρίς απόσταση. Αυτό με προχώρησε ως ερμηνευτή. Είχε ξεκινήσει ίσως να συμβαίνει νωρίτερα αλλά εδώ τα βήματα ήταν πιο μεγάλα. Με έκανε να εμπιστευτώ πιο πολύ τη δύναμη της απλότητας και της άμεσης επικοινωνίας. Βασικά να εμπιστευτώ πιο πολύ τον εαυτό μου. Να μην ψάχνω πάντα την ένταση ή τη μεγάλη, ας πούμε, ερμηνευτική χειρονομία, αλλά να αφήνω τα ίδια τα λόγια και τη μουσική να δημιουργούν τη συγκίνηση. Νομίζω πως αυτά τα τραγούδια μου έμαθαν έναν πιο άμεσο τρόπο να επικοινωνώ με το κοινό.
>Πόσο κοντά αισθάνεσαι σήμερα στο παλιό ελληνικό τραγούδι, στο ρεπερτόριο που κουβαλά δεκαετίες πριν από το ξεκίνημά σου στη μουσική;
Αισθάνομαι κοντά, γιατί με πολλά από αυτά τα τραγούδια μεγάλωσα. Έχω πολύ ζωντανό μέσα μου το βίωμα του να τα ακούμε στο σπίτι μας, να μου προκαλούν χαρά, ηρεμία, συγκίνηση, αλλά και μια βαθύτερη ανάγκη για αναζήτηση. Να θέλω να μάθω πώς είναι φτιαγμένα, να προσπαθώ να τα τραγουδήσω, να τα ξανακούω και κάθε φορά να ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο. Ίσως για αυτό και όταν επιστρέφω σε αυτά, δεν αισθάνομαι ότι κοιτάζω προς τα πίσω. Αισθάνομαι ότι επιστρέφω σε κάτι δικό μου, που έχει διαμορφώσει, με έναν τρόπο, και το αυτί μου και την ευαισθησία μου. Όταν τα τραγουδάω ζωντανά και βλέπω ότι η συγκίνηση που προκάλεσαν σε μένα μπορεί να περάσει και σε έναν άλλον άνθρωπο, ειδικά στους συνομήλικούς μου ή ακόμα και σε νεότερα παιδιά, εκεί νιώθω πως το παλιό τραγούδι δεν είναι καθόλου "παλιό". Είναι ζωντανό, γιατί συνεχίζει να δημιουργεί το ίδιο πολύτιμο συναίσθημα και την ίδια αληθινή σχέση.
>Έχεις λύσει μήπως το μυστήριο της διαχρονικότητας στη μουσική;
Σε καμία περίπτωση. Αν το είχαμε λύσει, ίσως να είχαμε χάσει και κάτι από τη μαγεία του. Αισθάνομαι όμως ότι τα μεγάλα τραγούδια, όπως και οι μεγάλες συναντήσεις των καλλιτεχνών, εκπέμπουν μια ενέργεια που μοιάζει με την ενέργεια του ήλιου. Είναι πολύ δυνατή. Έχεις ανάγκη να τα ακούς ξανά, να τα κοιτάς ξανά, γιατί κάτι μέσα σου αναγνωρίζει την ίδια αίσθηση. Δε σε προδίδουν ποτέ. Σα να είναι, με έναν τρόπο, άφθαρτα. Και κάπως έτσι περνούν από γενιά σε γενιά. Δε χρειάζεται να ανήκεις στην εποχή που γεννήθηκε ένα τραγούδι για να αναγνωρίσεις την αλήθεια του. Αν κάτι έχει ειπωθεί με αλήθεια, μπορεί να συναντήσει έναν άνθρωπο οποιασδήποτε εποχής. Πιστεύω πολύ σε αυτό. Όταν ένας καλλιτέχνης δεν προσπαθεί να κατασκευάσει κάτι για να αντέξει στον χρόνο, αλλά δημιουργεί με ειλικρίνεια, με ανάγκη και με πίστη σε αυτό που έχει να πει, τότε ίσως συμβαίνει αυτό που δεν μπορείς να προβλέψεις ή να σχεδιάσεις. Το έργο αποκτά τη δική του ζωή. Και τότε μπορεί να γίνει διαχρονικό.
>Ο τίτλος "Τυχερό αστέρι" φέρει μέσα του κάτι από ευχή ή και manifesting. Πόσο σημαντική έχει υπάρξει η τύχη στη δική σου πορεία;
Νιώθω τυχερός για τη διαδρομή που έχω διανύσει και για τους ανθρώπους που συνάντησα μέσα σε αυτήν. Η τύχη είναι ένα δώρο, δε μπορείς να την προγραμματίσεις. Δε θα έλεγα όμως ότι βασίστηκα στην τύχη. Περισσότερο νομίζω βασίστηκα στο να οραματίζομαι αυτό που θέλω και, στη συνέχεια, να προετοιμάζομαι όσο καλύτερα μπορώ, ώστε όταν έρθει μια ευκαιρία να είμαι έτοιμος να τη διεκδικήσω. Για μένα, εκεί είναι το κλειδί. Δεν ελέγχεις πάντα το πότε θα εμφανιστεί μια ευκαιρία, μπορείς όμως να φροντίσεις να είσαι ανοιχτός και όσο πιο έτοιμος γίνεται, για να ακολουθήσεις τον δρόμο όταν αυτός ανοιχτεί μπροστά σου.
>Ας πούμε ότι έπρεπε να διαλέξεις ένα μόνο τραγούδι σου για να συστηθείς σε κάποιον που δε σε έχει ξανακούσει ποτέ. Ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
Το "πρώτο μου τριαντάφυλλο". Πιστεύω είναι πολύ κοντά στον πυρήνα μου και στις δυνατότητές μου. Είναι ένα τραγούδι που κουβαλά κάτι από τη διαδρομή των ανθρώπων και των πολιτισμών και μιλάει για την αγάπη με έναν τρόπο βαθύ. Είναι η προσφορά, αλλά είναι και το αγκάθι.
>Αλήθεια, πώς διαφέρει ο Θοδωρής ως ακροατής από τον ερμηνευτή Θοδωρή;
Ως ακροατής δεν ψάχνω ένα συγκεκριμένο είδος. Ψάχνω κάτι που θα με κάνει να σταματήσω για να ακούσω. Εάν αυτό είναι μια μουσική ή ένα τραγούδι που μπορώ να το υποστηρίξω και ερμηνευτικά τότε σίγουρα βουτάω πιο βαθιά και σχετίζομαι και ως ερμηνευτής. Με συγκινεί η μουσική που κρύβει έναν κόσμο μέσα της. Μπορεί να είναι Billie Eilish, μπορεί να είναι Carminho, μπορεί να είναι Einaudi, μπορεί να είναι Stromae, μπορεί να είναι Diodato ή Tosca, Χατζιδάκις ή Μαχαιρίτσας, και πολλά άλλα διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Ίσως κάποιος θα φανταζόταν ότι ακούω πιο πολύ ελληνική μουσική. Παρακολουθώ στενά καινούργιες παραγωγές και καλλιτέχνες που βγαίνουν, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Έχω την ανάγκη να εκπλήσσομαι και να μη μένω μόνο σε αυτά που ξέρω. Θα μπορούσα να πω ότι δεν είμαι απλά ένας Έλληνας τραγουδιστής που ακούει αρκετή ξένη μουσική, αλλά ένας ακροατής που έλκεται από τη μελωδία, την ατμόσφαιρα, το κινηματογραφικό στοιχείο, και τις ιστορίες που ταξιδεύουν ανάμεσα σε πολιτισμούς.
>Και τον ελεύθερο χρόνο σου, πώς τον περνάς;
Βλέπω δικαστικές και κατασκοπικές σειρές και ταινίες, πηγαίνω για φαγητό με τους φίλους μου, βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και όσο μπορώ ταξιδεύω. Όλα αυτά βέβαια μαζί δεν ξέρω αν ανταγωνίζονται τον χρόνο που αφιερώνω στη μουσική. (γέλια)
>Παρακολουθώντας όπως λες στενά τους συναδέλφους σου, έχει αλλάξει καθόλου στο μυαλό σου ο όρος "ταλέντο" από όταν ξεκίνησες μέχρι σήμερα;
Θα σου πω ναι, γιατί στην αρχή έδινα περισσότερο βάση στο πρωτογενές ταλέντο, αυτό με το οποίο γεννιέσαι, που εξ ορισμού ίσως είναι και πιο σωστό. Περνώντας όμως τα χρόνια διαπίστωσα ότι με συγκινεί πιο πολύ ο τρόπος που εκφράζεται ένας καλλιτέχνης και πόσο αληθινά το κάνει. Και συγκεκριμένα για έναν τραγουδιστή, ο τρόπος που χρησιμοποιεί τον λαιμό του για να πει μια ιστορία και που κάποιες φορές, έχει τη δύναμη αυτός ο τρόπος, να σε κάνει να ξεχνάς τυχόν ατέλειες ή λάθη, και να σε οδηγεί κατευθείαν στο κέντρο σου.
>Και η σχέση σου με τη σιωπή, ως μουσικός, ποια είναι; Τη φοβάσαι ή τη χρειάζεσαι;
Αγαπάω τη σιωπή. Τη θεωρώ απαραίτητη, όχι μόνο για έναν καλλιτέχνη, αλλά για τον άνθρωπο γενικότερα. Είναι μέσα στη σιωπή που μπορείς να παρατηρήσεις πιο καθαρά τον εαυτό σου, να καταλάβεις τι πραγματικά χρειάζεσαι. Για μένα η σιωπή δεν είναι απουσία ήχου. Είναι ένας άλλος τρόπος να ακούω. Μέσα της μπορώ να συναντήσω την επόμενη μουσική.
>Στο setlist της εμφάνισής σου στο Φ hill Sessions συνυπάρχουν "Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας", το "Amado mio" και "Τα πιο ωραία λαϊκά". Αναρωτιέμαι πώς χτίζεται ένα live που κουβαλά τόσο διαφορετικά ιδιώματα χωρίς να χάνει τη συνοχή του...
Νομίζω σε αυτό το πρόγραμμα συνυπάρχουν με έναν πολύ φυσικό τρόπο τα διαφορετικά ιδιώματα, που λες κι εσύ. Γιατί, όσο διαφορετικά κι αν μοιάζουν μεταξύ τους, έχουν τη δύναμη να ενώνουν, να συγκινούν και να δημιουργούν κοινές αναφορές. Συναισθηματικές αλλά και αισθητικές εννοώ. Σε αυτό βέβαια βοηθά πολύ και η ομάδα των μουσικών μας, που αποτελείται από σημαντικούς σολίστες. Το ακορντεόν, το πιάνο, το τσέλο, τα νυκτά όργανα, το μπάσο και τα κρουστά, δημιουργούν ένα κοινό "σώμα" και δίνουν στο πρόγραμμα την ενορχηστρωτική συνοχή και την ίδια ώρα τις διαφορετικές αποχρώσεις του.
>Υπάρχει κάποιο τραγούδι σε αυτό το σετ που η Λίνα Νικολακοπούλου σου πρότεινε και σε ξάφνιασε, που ίσως μόνος σου να μην επέλεγες, αλλά με κάποιο τρόπο βγάζει νόημα;
Με έναν τρόπο πάντα βγάζει νόημα όταν κάτι μου προτείνει η Λίνα (γέλια). Νομίζω το "Ξενιτεμένο μου πουλί" είναι η έκπληξη που μου φύλαγε φέτος και όντως ήταν υπέροχη ιδέα. Επίσης ξεχωρίζω στο φετινό μας πρόγραμμα το "Il mondo”. Αν και σίγουρα θα το διάλεγα κι εγώ αυτό το τραγούδι. Είναι λίγες οι φορές που δε συναντιούνται οι ιδέες μας να σου πω την αλήθεια, σε αυτή την ανταλλαγή που κάνουμε όταν στήνουμε ένα setlist. Αν όμως επιμείνει σε κάτι, ξέρω ότι αν μη τι άλλο πρέπει να το δοκιμάσω.
>Αν το φθινόπωρο του 2026 είχε έναν στίχο της Λίνας για τίτλο, ποιος θα ήταν;
Πρέπει μάλλον να το ζήσω πρώτα για να σου το απαντήσω. Η πρόθεσή μου για αυτό σίγουρα παραπέμπει σε έναν στίχο από "Το ρούχο του λύκου":
"Στο στήθος μου χτυπά σαν βροχή
του κόσμου η ομορφιά κι η ψυχή, του φθινοπώρου η βροχή…"
Θα ήθελα να είναι ένα φθινόπωρο που να φέρει πάνω μας τα ωραία, χωρίς να χρειάζεται να τα κυνηγήσουμε τόσο. Όπως η βροχή πέφτει και αφήνει παντού τη μυρωδιά της γης. Αυτό θα ήθελα.
*Για το live του Θοδωρή Βουτσικάκη στο Φ hill Sessions στις 7 Σεπτεμβρίου βρίσκεις εισιτήρια, εδώ.
