Ο Παντελής Αμπαζής γιορτάζει 30 χρόνια δισκογραφίας και ετοιμάζει μαζί με τον Πάνο Μουζουράκη, τον Ρένο Χαραλαμπίδη και τον θρυλικό θηλυκό θίασο "Ζήτω τα Λαϊκά Κορίτσια". Το ραντεβού είναι την Τρίτη 21 Ιουλίου, στη ΣΤΟΑ culture, στο Αίθριο Στοάς Αρσακείου Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα, σε μια βραδιά γεμάτη εκπλήξεις, τραγούδια, χιούμορ, συγκίνηση και απρόβλεπτες μουσικές συναντήσεις.
Ο "μαντάμ" τραγουδοποιός Παντελής Αμπαζής γιορτάζει 30 χρόνια δισκογραφίας με μια μοναδική επετειακή συναυλία. Τριάντα χρόνια τραγούδια, συνεργασίες, παρέες, γέλια και μουσικές ιστορίες συναντιούνται σε μια βραδιά που υπόσχεται να είναι γιορτινή, συγκινητική και παντελώς... αμπαζική!
Φωτογραφίες: Μαρία Τσιπούρα
-Παντελής Αμπαζής, απροσδιορίστου ηλικίας, καλλιτέχνης, τι άλλο εκτός από καλλιτέχνης είσαι ; Παρακαλώ πες μου.
-Τραγουδοποιός είμαι. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια παρακαλώ. Εκλεισα τα 30 χρόνια σε δισκογραφία, ξεκίνησα το 1996. Στις 21 Ιουλίου και θα είμαι μαζί με τους δύο καλούς μου φίλους, τον Πάνο Μουζουράκη και τον Ρένο Χαραλαμπίδη. Θα είναι μια πολύ ωραία συναυλία, γιορταστική για τα 30 χρόνια δισκογραφίας μου. Μάλιστα στην αφίσα είχα βάλει 30 χρόνια αποτυχίες και μου λέει ο Πάνος, όχι μην το βάλεις μου λέει αυτό. Του λέω εσύ δεν έχεις χιουμόρ, τουλάχιστον να βάλω 30 χρόνια ημιεπιτυχίες.
-Τι άλλαξε από τότε που ξεκίνησες μέχρι τώρα εκτός από το ότι έχεις αδυνατίσει κάπως από ότι βλέπω.
-Ναι, πηγαίνω κολυμβητήριο 4 φορές τη βδομάδα και πιστεύω ότι όταν το γήρας νεάζει είναι ανώτερο της νεότητας.
-Μένω Λυκαβηττό. Κέντρο, κέντρο.
-Δεν μου λες και πόσο άλλαξες από τότε; 30 χρόνια είναι σαν να λέμε μια ζωή.
-Καθόλου δεν άλλαξα, ούτε εσύ ούτε εγώ ούτε κανένας μας . Απλά καταπιέζουμε λίγο με την πάροδο του χρόνου το παιδί που έχουμε μέσα μας. Αλλά αυτό το άτιμο δεν λέει να σωπάσει. Υπάρχει εκεί. Δεν δουλεύει. Παίζει. Το αισθάνομαι κάθε μέρα. Δεν με ρωτάει κανείς που δουλεύεις. Μου λένε που παίζεις εφέτος, που είσαι.
-Ναι γιατί δεν φεύγει. Το ένα είναι αυτό. Και δεύτερον ότι πιστεύω ακράδαντα Βασίλη ότι το χιούμορ και η ελαφρότητα είναι τα βαρίδια που μας πάνε στο βάθος των πραγμάτων. Τους σοβαροφανές δεν τους μπορώ ρε παιδί μου. Λες και κάνουν κάτι πολύ σπουδαίο. Εγώ δεν κάνω τίποτα πολύ σπουδαίο. Κάνω κάτι που με κάνει και αισθάνομαι πολύ ωραία. Αυτή είναι η ευλογία. Ζω απ' το χόμπι μου. 30 χρόνια τώρα ζω κι εγώ κι η οικογένειά μου απ' το χόμπι μου. Είναι επίτευγμα. Ευλογία. Παράλληλα μέσα σε αυτά τα τόσο δύσκολα χρόνια που έχουν προηγηθεί κι επειδή είμαι ένας άνθρωπος που χορταίνω εύκολα, βαριέμαι εύκολα, μπουχτίζω εύκολα, ξεκίνησα και την ενασχόλησή μου με το θέατρο κάνοντας μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Με τον Γεράσιμο Γεννατά τόσα χρόνια, με τον Ρένο Χαραλαμπίδη, με τον Αντώνη Λουδάρο με την Ματθίλδη Μαγκύρα.
-Είναι επειδή βαρέθηκα πια να βάζω μια playlist μπροστά μου και να λέω 20-30 τραγούδια. Μια παράθεση ρεπερτορίου. Τραγουδοποιός είμαι το τραγούδι αγαπάω και ξέρω, δεν είπα ποτέ ότι είμαι ούτε ηθοποιός, ούτε σκηνοθέτης. Αλλά μου άρεσε ρε παιδί μου να προλογίζω και να αποφωνώ τα τραγουδάκια μου με δύο ατάκες. Έχω κάνει και βιβλία. Το τελευταίο είναι πολύ ωραίο γιατί λέγεται "Μετασοφίες". Έχει μέσα αποφθέγματά, ρητά, ατάκες, χαϊκού τέτοια. Είναι αυτά που έλεγα όλα αυτά τα χρόνια στις παραστάσεις. Η δουλειά είναι η υγεία και η τεμπελιά μαγεία.
-Η τριπλή ιδιότητα σου ερμηνευτής ηθοποιός και συγγραφέας πώς συνδυάζεται; Τραγούδι, θέατρο, συγγραφή. Σίγουρα έχεις κι άλλα πράγματα που κάνεις. Είσαι πατέρας.
-Ασφαλώς. Και πλήρως και αποκλειστικής απασχόλησης. Τα κορίτσια μου τα τρέχω στο μπαλέτο, τα τρέχω στο βόλει, βολεμπολίστρια του Παναθηναϊκού η μικρή, και γενικά στις δραστηριότητες που κάνουν. Και το κάνω και με χαρά. Δηλαδή την ώρα που την περιμένω στην αναμονή μπορώ να γράψω και ένα τραγουδάκι. Με ένα παπί τα προλαβαίνω όλα Βασίλη. Δεν υπάρχει άλλη λύση στην Αθήνα και πραγματικά απορώ και θαυμάζω τους ανθρώπους που μετακινούνται με άλλο τρόπο στην Αθήνα εκτός από δίκυκλο.
- Αυτό που σίγουρα είμαι και δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, είναι ότι είμαι πολύ ενθουσιώδης. Θυμάμαι σαν τώρα, το 1997, στα πρώτα μου βήματα, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση , παίζαμε στη Ρεματιά στο Χαλάνδρι, αν δεν κάνω λάθος. Παίζω στις 24 Αυγούστου στη Ρεματιά στο Χαλάνδρι, φέτος. Και θυμάμαι τον Γρηγόρη Μπιθικώτση να κουνάει το κεφάλι του και μα με φωνάζει μέσα στο καμαρίνι, μόλις είχα τραγουδήσει. Μου λέει : "έλα δω εσύ να σου πω κάτι". Πάω μέσα, "τι είναι κύριε Γρηγόρη". Και μου λέει : "εσύ, παιδί ξεκινάς τώρα, να σου δώσω μια συμβουλή. Και μου λέει, όταν τραγουδάς, να μην δείχνεις τόσο πολύ ότι χαίρεσαι, γιατί δεν θα σε πληρώνει κανένας".
-Πολύ καλό.
-Η αλήθεια είναι ότι τον έχω ακούσει σε όλα το δάσκαλό μου, σε αυτό δεν μπορώ να τον ακούσω. Δηλαδή, ξέρεις αυτό που λέμε, ότι η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του. Δυστυχώς, δεν μπορώ να κρύψω αν σε συμπαθώ. Επίσης, δεν μπορώ να κρύψω αν σε αντιπαθώ. Η ειλικρίνεια μου έχει στοιχίσει πολύ. Στη δουλειά, στη ζωή. Αλλά αυτός είμαι, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και πράγματι πάλι, βλέπω μερικούς ανθρώπους που είναι αυτό το πράγμα. Που χειρίζονται την δημόσια εικόνα τους. Ναι, μπορούν και το κάνουν. Είμαι παρορμητικός. Είμαι ένας εύθυμος νησιώτης. Μπορεί να είμαι στην Αθήνα 50 χρόνια, αλλά είμαι γέννημα επαρχιώτης και στη συνέχεια Κυψελιώτης. Πλέον μένω στο Λυκαβηττό κι έχω τα ποδηλατάκια μου εκεί. Έχω πέντε ποδήλατα. Κάνω σβούρα το Λυκαβηττό ή κατεβαίνω στο Ζάππειο. Επίσης να σου πω ότι ο Πάνος ήρθε και αγόρασε σπίτι, τριάντα μέτρα από το σπίτι μου.
- Δεν έχω πετύχει τίποτα, Βασίλη. Τι θέλω να πω. Εντάξει, ανέβασα τον πήχη ψηλά με το Μαντάμ. Είναι ένα γκραν σουξέ. Παίζεται τώρα 12-13 χρόνια παντού. Τεράστια επιτυχία. Και είναι το τραγούδι που παντού όπου πάω το βάζω ραδιοφωνικό σπότ και γεμίζω. Έχω λοιπόν ανεβάσει τον πήχη αρκετά ψηλά. Δεν με χαλάει καθόλου να περνώ και από κάτω. Δηλαδή εγώ να πηδάω θέλω. Να κάνω άλματα. Να κάνω άλματα στο μέλλον. Πιστεύω ακράδαντα ότι στην επιτυχία πρέπει να πίνεις μια γουλιά, να την κάνεις γαργάρα και να τη φτύνεις. Ενώ την αποτυχία πρέπει να την πιείς μέχρι τελευταία σταγόνα γουλιά γουλιά. Οι αποτυχίες με έχουν φέρει εδώ που είμαι, όχι οι επιτυχίες. Γιατί διδάσκεσαι. Τη στιγμή που υπάρχει ο πήχης από τον Πολ Μακάρνεϊ, την στιγμή που υπάρχει ο πήχης από τον Μάνο Χατζηδάκη τι κάνουμε. Τραγουδάκια γράφουμε. Εγώ αυτό αισθάνομαι. Ότι γράφω τραγούδια που θα μου άρεσε να ακούω.Και δεν ξεχνάω ποτέ ότι εγώ μεγάλωσα με Pink Floyd με The Beatles. Δηλαδή ξαφνικά θα νομίζω ότι είμαι ο Μπετόβερν. Όχι, δεν είμαι. Είμαι μια γερή πένα. Δηλαδή ξέρω πολύ καλά ότι στιχουργικά το έχω κατακτήσει. Γράφω πια με ευκολία, με σιγουριά και με αυτοπεποίθηση.
-Άμα σου πω σε ποιους έχω δώσει…έχω δώσει σχεδόν σε όλους όσους θα ήθελα. Επανέρχομαι για λίγο στο θέμα του χαρακτήρα μου για να απαντήσω και σε αυτό. Δεν μπορώ να δώσω τραγούδια σε κάποιον που δεν το γουστάρω. Είτε καλλιτεχνικά είτε σαν άνθρωπο. Γι' αυτό και δεν κάνω αυτή τη δουλειά. Δεν είμαι καμαρινάκιας, να πάω σε ένα καμαρίνι, σε ένα παραγωγό. Αυτό που μπορώ και καμαρώνω και το περηφανεύομαι είναι ότι το λέω στα μούτρα αυτό που θέλω. Δεν υπάρχει Βασίλη ούτε ένα ντέμο μου σε ένα συρτάρι εταιρείας όλα αυτά τα τριάντα χρόνια. Δεν πάω να υποβάλλω τραγούδια προς κρίση, ίσως είμαι και λίγο ανασφαλής, φοβόμουν ότι θα απορριφθούν, δεν ξέρω. Ίσως και να είμαι λίγο παραπάνω περήφανος απ' ό,τι πρέπει.
-Από ονόματα τώρα…Είναι ο Παντελής Θαλασσινός ο Κώστας Μακεδόνας ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ο Δημήτρης Πουλικάκος ο Σάκης Μπουλάς ο Πάνος Μουζουράκης, ο Λάκης Παπαδόπουλος η Χριστιάνα ο Νίκος Δημητράτος ο Σταμάτης Κόκοτας. Έχω δώσει τραγούδια σε σχεδόν όλους όσους ήθελα.
-Είμαι πολύ χορτάτος από τις συνεργασίες, οι οποίες προέκυψαν όλες από ανθρώπινες σχέσεις. Δηλαδή, με τον Λάκη πρώτα πηγαίναμε για μπάνιο στο Σχινιά και μετά κάναμε τραγούδια. Με τον Παντελή Θαλασσινό είμαστε Χιώτες, είμαστε φίλοι. Με τον Λαυρέντη ήμασταν γείτονες. Ξέρεις, είναι πολύ σημαντικό. Δεν μπορώ τους αχάριστους ανθρώπους. δάσκαλος μου ήταν και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και ο Λογο. Προσωπικότητα μεγάλη. Ο Γκάτσος του σατυρικού.
-Επόμενα και ελαφρώς άμεσα σχέδια υπάρχουν;
-Έχω βρει μια υπέροχη ταράτσα απέναντι από την Βαρβάκειο Αγορά στον έκτο όροφο με θέα Παρθενώνα είναι ένα παλιό ξενοδοχείο αρχοντικό το Ολυμπιάς και στον έκτο όροφο λοιπόν πάνω έστησα το όνειρό μου, δηλαδή μια θερινή μπουάτ με θέα Παρθενώνα πίνεις το ποτάκι σου και ακούς μουσική. Αυτό σε συνδυασμό με κάποιες άλλες επιλεγμένες εμφανίσεις που ετοιμάζω.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
