@releaseathens
Είναι τόσο ανακουφιστικό να έχεις υψηλές προσδοκίες από το live ενός καλλιτέχνη και να μην πέφτουν στο κενό όταν εμφανίζεται επιτέλους στη σκηνή. Μπορεί και να θεωρηθεί υπερβολικό, αλλά το what you see is what you get, δύσκολα εφαρμόζεται όταν το ρήμα που πρωταγωνιστεί είναι το ακούω. Για την ακρίβεια, αρκετά δυσκολότερα, ειδικά στη συνθήκη μίας συναυλίας που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το setlist που επιλέγει ο ίδιος ο καλλιτέχνης και τον σκοπό που αυτό εξυπηρετεί. Εκτός κι αν είναι ο Moby.
Εκείνος, βγαίνει σε περιοδεία όχι για να προωθήσει τα νέα του κομμάτια -είναι από τους πιο δραστήριους καλλιτέχνες δισκογραφικά, και ναι, κάνει ακόμα επιτυχία- ούτε για να βγάλει λεφτά. Τελευταία, περιοδεύει ανά την Ευρώπη, α. επειδή μπορεί, και έχει ζήτηση, β. για να ενισχύσει με τα έσοδα μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς με φιλοζωική δράση. Αυτός ο τύπος, πριν κανέναν μήνα, έκανε βίντεο στο Instagram για να ρωτήσει το κοινό του, ποιο τραγούδι μπορεί να έχει ξεχάσει από το setlist που έχει δημιουργήσει ώστε να ευχαριστήσει ει δυνατόν, τους περισσότερους.
Προσωπικά, μόνιμό μου παράπονο είναι πως η πλειοψηφία των καλλιτεχνών δε δημιουργεί ένα πρόγραμμα βάσει των επιθυμιών του κοινού· συνήθως είναι ελλιπές αναφορικά με τα βασικά hits -δε γίνεται οι Gorillaz να μη λένε το Dare κι ας το έχουν σιχαθεί- επίσης, σπάνια είναι σωστά χτισμένο ώστε να εξυπηρετεί την απαραίτητη κλιμάκωση και να μην κάνει κοιλιά, ενώ άλλοι πέφτουν στην παγίδα της υπερβολικής αυτοαναφορικότητας με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον υπερταλαντούχο κατά τ' άλλα, John Legend.
Ο Moby, τα έκανε όλα σωστά: Είχε εξαιρετικούς μουσικούς στο πλευρό του, τις καταπληκτικές India Carney και Nadia Duggin στα φωνητικά, τέλειες μεταβάσεις παύλα μείξεις ανάμεσα στα κομμάτια, ενώ δεν παρέλειψε να περάσει όσα μηνύματα ήθελε, αποφεύγοντας να γίνει κουραστικός.
Μέσα στον απόλυτο χαμό των back to back επιτυχιών, πρόλαβε να μας πει για τον δωδεκάχρονο εαυτό του που μάζευε μπάλες γκολφ για να πάρει δίσκους του David Bowie, αλλά και για το πώς κατέληξε να παίζει έπειτα από μερικά χρόνια μαζί του το Heroes -το αγαπημένο του κομμάτι όλων των εποχών- στον καναπέ του. Μας μετέδωσε το όραμα του ινστιτούτου της Jane Goodall για την προστασία των ζώων, ενώ λίγο πριν κλείσει, απολογήθηκε και για την τρέλα που βιώνουν οι ΗΠΑ εξαιτίας του "μακράν χειρότερου προέδρου" Donald Trump, σύμφωνα με τα λεγόμενά του.
Haters gonna hate, αλλά ο Moby χθες, δίδαξε setlist. Έδωσε δωρεάν οδηγίες προς απανταχού μουσικούς ναυτιλομένους για το πώς διαμορφώνεται σωστά μία συναυλία, για το πώς αφήνεις τους πάντες ευχαριστημένους, ακόμα και αυτούς που παιδεύονται από επαγγελματική διαστροφή- καλή ώρα. Σίγουρα, είχε ένα ευρύ πεδίο επιτυχιών στη φαρέτρα του, από εκείνες που άλλοι δε θα δουν ούτε με το κιάλι (ίσως και λόγω εποχής), όμως, απέδειξε πως όλα είναι θέμα διαχείρισης και πως στη δική του περίπτωση δε χωρούν οπαδικά.
Τώρα που -μετά από καιρό- "κακομάθαμε" και ξαναείδαμε ένα τόσο σοφά άρτιο αποτέλεσμα, πολύ αμφιβάλλουμε αν φέτος τουλάχιστον, θα μπορέσει κάποιος να συγκριθεί μαζί του. Το πιο πιθανό είναι να κονταροχτυπηθεί με τους Cure, παρότι η σύγκριση θα είναι άνιση λόγω διαφοράς στο μουσικό είδος. Σε περίπτωση πάντως, που ισχύουν οι έρευνες που θέλουν όσους πηγαίνουν σε συναυλίες να κερδίζουν περίπου μία δεκαετία σε χρόνια, χθες, οπωσδήποτε ξανανιώσαμε.
Thank you, Thank you, Thank you (όπως επαναλάμβανε κι εκείνος) Moby!
Πάρε μία γεύση από το live του:
