Ραφαέλλα Ράλλη
"Αυτό το πράγμα στην Πλατεία Νερού, δεν το έχω ξαναδεί", αναφώνησε η παρέα μου βλέποντας τις ορδές που κατέφθαναν, στην είσοδό της το περασμένο Σάββατο. Προσωπικά, το είχα ξαναδεί το 2019 στη συναυλία των Cure, όμως, πράγματι, για κάποιο λόγο όλοι δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι ο συγκεκριμένος χώρος, μπορεί να βγει sold out. Όσοι βλέπαμε γύρω μας, είχαν ένα κοινό: ήταν Millennials που μεγάλωσαν με τα Ημισκούμπρια και που, σχεδόν ψυχαναγκαστικά, αισθάνθηκαν πως επιβαλλόταν να βρίσκονται στο επετειακό live του συγκροτήματος στο Release Athens που συνδέθηκε τόσο άμεσα με την περίοδο κατά την οποία μοναδική πηγή άγχους για εκείνους ήταν το σχολείο - και αν. Βασικά, ήταν λες και είχαμε γυρίσει τον χρόνο πίσω 30 χρόνια και είχαμε πάει όλοι μαζί, από όλα τα σχολεία της χώρας, ομαδική εκδρομή στην Πλατεία Νερού.
Σύμφωνα με το Release Athens, στο πλαίσιο του οποίου εμφανίστηκαν για να γιορτάσουν τα 30 (!) τους χρόνια, συγκέντρωσαν 20.000 κόσμου, που δεν είδαν φως και μπήκαν, αλλά αντιθέτως, τραγουδούσαν απ' έξω τα κομμάτια τους. Υπάρχει σχετική έρευνα που υποστηρίζει ότι οι στίχοι που μαθαίνουμε μικροί καταγράφονται και δεν ξεχνιούνται ποτέ, όπως και άλλη μία σύμφωνα με την οποία, οι συναυλίες μας χαρίζουν χρόνια. Αυτό ίσως να είναι το μυστικό και για το ίδιο το συγκρότημα που, όχι μόνο δεν έχανε λέξη, αλλά έδειχνε το ίδιο μάχιμο, όπως παλιά. Ο δε Δημήτρης Μεντζέλος, μας θύμισε το καταπληκτικό -σε σφάζω με το γάντι αν θέλω- σπαρταριστό χιούμορ του.
Επιστρέφοντας από τον απόλυτο χαμό το βράδυ του Σαββάτου, προσπαθούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη· τότε, όταν μεγαλώναμε με τα κομμάτια τους, δε συνειδητοποιούσαμε με πόση μαστοριά και ευφυία γράφονταν. Τραγουδούσαμε, διασκεδάζαμε, κάναμε χάζι το ραπάρισμα, αλλά εκείνη την περίοδο, δεν αφουγκραζόμασταν πόση σημασία είχαν και θα είχαν, όπως αποδείχτηκε, με τα χρόνια. Προτού εφευρεθεί η "πολιτική ορθότητα" (και πόσο μάλλον η κατάχρηση αυτής) τα Ημισκούμπρια δημιουργούσαν μουσική σάτιρα που αντλούσε έμπνευση από τα διαχρονικά κακώς κείμενα -επικίνδυνα και μη- της ελληνικής κοινωνίας. Σκαρφίζονταν εύπεπτες, αλλά εύστοχες και βαθυστόχαστες ρίμες που, παρότι μας έτριβαν στη μούρη όλα τα στείρα κοινωνικά στερεότυπα, μας έκαναν να γελάμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι γελούσαμε με τα χάλια μας.
Την πιο ωραία σχετική ανάλυση, τη διάβασα σε ποστ του ηθοποιού Σωτήρη Μεντζέλου και την παραθέτω αυτούσια - αν και δε θεωρώ ότι τα Ημιζ είναι το (μόνο) καλύτερο ελληνικό συγκρότημα:
Πέρα από τα παραπάνω πάντως, και τι δεν είχε αυτή η συναυλία... Πρόταση γάμου του Βρασίδα στη Βαλεντίνη με προτροπή - "πάσα" του συγκροτήματος από τη σκηνή, γκεστ εμφανίσεις της Ευρυδίκης και του Φοίβου Δεληβοριά και κλείσιμο με την περίφημη "Ντισκοτέκ", που, μαζί με την "Παραλία", δε λείπουν από κανένα ελληνικό πάρτι που σέβεται τον εαυτό του. Είχε και λίγη συγκίνηση, καθώς τα Ημισκούμπρια φώναξαν στη σκηνή τον Μιχάλη Παπαθανασίου των Goin' Through με τη βοήθεια του οποίου έφτιαξαν τις επιτυχίες τους, ενώ αποκάλυψαν ότι το πρώτο τους κομμάτι ηχογραφήθηκε στον διάδρομο μπροστά από το μπάνιο (!) του. Τον τίμησαν με τη δική τους "χρυσή κασέτα", ενώ αμέσως μετά ανέβασαν και τον Νίκο Βουρλιώτη, ως "συνάδελφο" και καλό τους φίλο.
Η επετειακή συναυλία των Ημισκουμπρίων -η οποία θα επαναληφθεί για όσους την έχασαν ή δεν τη χόρτασαν, στις 3 Ιουλίου- λειτουργησε ως επιτομή της απόλυτης, oldschool ανεμελιάς, αλλά πέτυχε και κάτι ακόμη, πιο σπάνιο. Μας έκανε να αισθανθούμε ότι κάπου, κάπως ανήκουμε και πάλι. Και αυτό το πολύτιμο αίσθημα, καλύτερο από κάθε botox, δεν (εξ)αγοράζεται με κανένα ποσό.
Πάρε μία γεύση από όσα είδαμε:
