Οι Amnesia Pills κυκλοφορούν το νέο EP "Necessary Scars”. Ο Γιώργος Μπίλιος (φωνή), ο Σταύρος Πηλαδάκης (στίχοι, πλήκτρα) και η Κιάρα Σαφαρή (μπάσο) έχουν να πουν πολλά ειδικά μετά τη θερμή υποδοχή του κοινού στο single "It Would Be a Shame”, το οποίο έχει ξεπεράσει τις 200.000 προβολές στο YouTube, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική της επιστροφής της μπάντας δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ της "Ripples in a Linear World”. Ο τίτλος του EP, "Necessary Scars” (Απαραίτητες Πληγές), αποτυπώνει τη βαθύτερη φιλοσοφία της κυκλοφορίας όπου οι ματαιώσεις, οι αποτυχίες και οι συναισθηματικές "εγκαταλείψεις" δεν αντιμετωπίζονται ως τέλος, αλλά ως απαραίτητη αφετηρία για προσωπική εξέλιξη. Λέω να τους γνωρίσουμε καλύτερα μέσα απο τα δικά τους λόγια.
-Σταύρος Πηλαδάκης: Η ιδέα του τίτλου προέρχεται από την άποψη ότι κάποιες συναισθηματικές πληγές είναι αναγκαίες για την προσωπική μας εξέλιξη. Αυτό που δεν σε σκοτώνει δεν σε κάνει απαραίτητα πιο δυνατό. Συχνά σε εξουθενώνει. Όμως σου δίνει μια ευκαιρία, να φτιάξεις πιο γερά θεμέλια, να επουλώσεις τις πληγές σου και να προχωρήσεις.
-Ποια ήταν τα βασικά συναισθήματα και οι εμπειρίες που σας ενέπνευσαν κατά τη δημιουργία του EP;
Σταύρος: Σίγουρα υπάρχει μια αμηχανία μπροστά στον κόσμο που διαρκώς αλλάζει και όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Ανησυχία για τις ανθρώπινες σχέσεις που πολλές φορές χάνονται μόνο και μόνο επειδή είναι πιο εύκολο να φύγεις από μια σχέση παρά να μείνεις και να παλέψεις. Λύπη για τις ματαιώσεις που γίνονται αντιληπτές μόνο καθώς πλησιάζει κανείς στο τέλος, αλλά και βαθιά ικανοποίηση για όσους καταφέρνουν να ζουν με όρους που τους ταιριάζουν και όχι δανεικούς.
-Με ποιον τρόπο συνδέονται μεταξύ τους τα τέσσερα τραγούδια του "Necessary Scars";
Σταύρος: Κοινός παρονομαστής είναι η αποτίμηση. Του παρόντος, του παρελθόντος, των σχέσεων, της ζωής που φεύγει. Η αποτίμηση μας βοηθάει να αποφεύγουμε τα λάθη του παρελθόντος. Πιο εύκολα μαθαίνουμε από τα δικά μας λάθη, παρά από τα λάθη των άλλων.
-Θεωρείτε ότι το νέο EP αποτελεί συνέχεια του "Ripples in a Linear World" ή σηματοδοτεί μια νέα κατεύθυνση για τους Amnesia Pills;
Σταύρος: Δεν σηματοδοτεί απαραίτητα μια νέα κατεύθυνση, θα έλεγα ότι μάλλον καταδεικνύει τη συνέπεια με την οποία αντιμετωπίζουμε αυτό που κάνουμε, τη δέσμευση μας να δημιουργούμε μουσική που μας αρέσει και να πιέζουμε τους εαυτούς μας χωρίς να καταφεύγουμε σε ευκολίες.
Κιάρα: Η αλήθεια είναι ότι μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Σίγουρα οι αριθμοί έχουν τη σημασία τους, ωστόσο αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για εμάς είναι το γεγονός ότι το τραγούδι κατάφερε να βρει το κοινό του. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ένα τραγούδι να φτάνει σε τόσους ανθρώπους και να έχει μια τόσο θετική ανταπόκριση. Να αποκτά τη δική του διαδρομή πέρα από εμάς. Αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό κομμάτι της όλης διαδικασίας.
-Πώς προέκυψε η δημιουργία του "It Would Be a Shame" και γιατί επιλέχθηκε ως focus track του EP;
Σταύρος: Το τραγούδι μιλάει για ένα ζευγάρι το οποίο είναι πολλά χρόνια μαζί αλλά έχει απομακρυνθεί. Ο εγωισμός ή ο φόβος δεν επιτρέπει σε κανέναν από τους δύο να κάνει το απαραίτητο βήμα προς την αλλαγή. Είτε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί μέσα στη σχέση είτε να φύγει από αυτή. Το τραγούδι επιλέχτηκε ως το πρώτο single του EP γιατί συνδυάζει, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, τα καλλιτεχνικό ύφος της μπάντας.
-Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσει ο ακροατής ακούγοντας το "Necessary Scars" από την αρχή μέχρι το τέλος;
Γιώργος Μπίλιος: Οι πληγές είναι απόδειξη ότι έχεις ζήσει. Άρα έχεις διανύσει μια διαδρομή με την οποία χρειάζεται να συμφιλιωθείς για να κοιτάξεις μπροστά.
Σταύρος: ο καθένας μας έχει σίγουρα τις δικές του επιρροές. Για εμένα μεγάλο ρόλο έχει παίξει σίγουρα ο αγγλικός ήχος κυρίως των 80s, με συγκροτήματα όπως οι Depeche Mode, The Cure, The Smiths κλπ. Ο Γιώργος, αντίστοιχα, έχει μεγάλη αγάπη στους David Bowie και Robert Plant ενώ η Κιάρα μάλλον θα μιλούσε για τους Fleetwood Mac και τους Radiohead και ο Κώστας και ο Στέφανος για άλλους Το ουσιώδες είναι να μην υπάρχουν στεγανά και από τη σύνθεση να προκύπτει κάτι νέο.
-Πώς έχει εξελιχθεί η μουσική σας προσέγγιση από τα πρώτα singles μέχρι σήμερα;
Σταύρος: Έχει αλλάξει ο τρόπος που δουλεύουμε. Το κομμάτι της παραγωγής είναι πολύ σημαντικό και το στούντιο μας παρέχει πολύ περισσότερες δυνατότητες να εξερευνήσουμε διαφορετικές ιδέες.
-Κοιτάζοντας πίσω, τι θυμάστε πιο έντονα από την εμφάνισή σας στο Rockwave Festival το 2017;
Γιώργος: Απίθανη ζέστη (40ο βαθμοί υπό σκιά και παίζαμε στις 16:00) και κρασάρισμα του υπολογιστή! Α, και καμαρίνια με τον Silvert Hoyem.
Γιώργος: Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που έχεις στο μυαλό σου να κάνεις είναι καλό. Ειδικά στην αρχή έχεις την ανασφάλεια, δεν υπάρχει manual της διαδικασίας για να ξέρεις να αποφεύγεις κακοτοπιές, οπότε είσαι αυτόματα και πιο ευάλωτος σε ό,τι συμβαίνει. Μέχρι να δεις ότι λειτουργεί περνάει καιρός και πρέπει να έχεις γερό στομάχι για να συνεχίσεις. Σημαντικές δυσκολίες θα έλεγα ότι είναι να κατασταλάξεις στον ήχο σου, να οριστικοποιήσεις το Line up των ανθρώπων και να χαράξεις την πορεία. Σίγουρα η αποδοχή της δουλειάς σου στο κοινό, το ραδιόφωνο και τις συναυλίες είναι χαρές που σε κάνουν να συνεχίζεις.
-Οι στίχοι σας αγγίζουν συχνά θέματα μοναξιάς, απώλειας, φθοράς και εσωτερικής αναζήτησης. Πόσο προσωπικά είναι αυτά τα θέματα για εσάς;
Κιάρα Σαφαρή: Παρόλο που δεν προέρχονται από δική μου πένα, είναι συναισθήματα και σκέψεις που προσωπικά αναγνωρίζω πολύ έντονα. Η μοναξιά, η απώλεια, η αμφιβολία, οι αλλαγές και η προσπάθεια να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας είναι εμπειρίες που λίγο ή πολύ όλοι κουβαλάμε και με τις οποίες έχω έρθει κι εγώ αντιμέτωπη. Ίσως γι’ αυτό νιώθω τόσο κοντά σε αυτά τα τραγούδια και σε όσα προσπαθούν να εκφράσουν.
-Πιστεύετε ότι η σύγχρονη αστική πραγματικότητα επηρεάζει τον τρόπο που γράφετε μουσική και στίχους;
Σταύρος: Προφανώς. Το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στην κατεύθυνση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
-Πώς ήταν η εμπειρία της συνεργασίας με τον Yosebu και τι πιστεύετε ότι προσέφερε στις κυκλοφορίες σας;
Γιώργος: Ο Yosebu είναι προσωπικός μου φίλος από "τω καιρώ εκείνο". Πάντα μοιραζόμασταν μουσικές ανησυχίες και βλέπαμε ο ένας τις δουλειές του άλλου με εκτίμηση. Κάποια στιγμή άκουσε το Dance me και μου ζήτησε να πειραματιστεί. Ενθουσιαστήκαμε από το τελικό αποτέλεσμα γιατί δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ένα κομμάτι μπορεί να αλλάξει τόσο πολύ και να γίνει εξίσου ενδιαφέρον.
-Ποιο τραγούδι από ολόκληρη τη δισκογραφία σας θεωρείτε ότι αντιπροσωπεύει καλύτερα τους Amnesia Pills και γιατί;
Γιώργος: Δύσκολη ερώτηση. Με πόνο ψυχής (γιατί θα αφήσω πολλά έξω) θα πω το The Meanest.
-Τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας ως μουσικοί μέσα από τη μέχρι τώρα πορεία σας;
Γιώργος: Ότι είναι κακό να βάζεις καλούπια στον εαυτό σου. Να είσαι ανοιχτός στις προ(σ)κλήσεις γιατί μόνο να σε εξελίξουν μπορούν.
-Πώς βλέπετε την αγγλόφωνη εναλλακτική μουσική σκηνή στην Ελλάδα σήμερα;
Γιώργος: Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος. Βλέπω μια στροφή προς τον ελληνικό στίχο ακόμα κι από καλλιτέχνες που ξεκίνησαν από το αγγλικό (βλέπε Leon, Nalyssa Green, κλπ). Αλλά ίδωμεν γιατί τώρα είμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Και δεν το λέω απαξιωτικά διότι κι εγώ δραστηριοποιούμαι και στον ελληνικό στίχο. Απλά το παρατηρώ.
-Έχετε ήδη ξεκινήσει να σκέφτεστε το επόμενο δισκογραφικό σας βήμα;
Γιώργος: Τραγούδια υπάρχουν, παραφράζοντας το γνωστό motto με τα "λεφτά". Και η ανάγκη για έκφραση επίσης. Οπότε το επόμενο διάστημα θα δούμε τι μπορούμε να δουλέψουμε περαιτέρω. Πάντα όμως κάτω από το όποιο θεματικό πρίσμα.
-Αν έπρεπε να περιγράψετε το "Necessary Scars" με τρεις μόνο λέξεις, ποιες θα ήταν;
Κιάρα: Μελαγχολία – Εσωστρέφεια - Ωρίμανση
-Τι θα θέλατε να πείτε σε κάποιον που θα ακούσει για πρώτη φορά τη μουσική των Amnesia Pills μέσα από αυτό το EP;
Γιώργος: Καλώς ήρθες στον κόσμο των χαπιών αμνησίας…
-Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που σας έχουν αφήσει οι "αναγκαίες πληγές" της ζωής, όπως αυτές αποτυπώνονται στο νέο σας έργο;
Κιάρα: Ίσως το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι τίποτα δεν είναι τόσο οριστικό όσο φαίνεται τη στιγμή που το ζούμε. Υπάρχουν εμπειρίες που, όταν τις βιώνουμε, μοιάζουν αδύνατο να ξεπεραστούν. Συχνά είναι ακριβώς αυτές οι στιγμές που, με την απόσταση του χρόνου, αποκαλύπτουν τη μεγαλύτερη αξία τους. Γιατί, όσο αδύνατο κι αν μοιάζει εκείνη τη στιγμή και όσο κι αν μας εξουθενώνει, τελικά βρίσκουμε τρόπο να προχωρήσουμε. Και είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε αυτές τις εμπειρίες που μας διαμορφώνει, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να δούμε κάποια πράγματα διαφορετικά. Όλα αυτά, εν τέλει, γίνονται μέρος της πορείας μας. Οι "αναγκαίες πληγές" πολλές φορές μας αναγκάζουν να επαναπροσδιορίσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα και να συνεχίσουμε με μεγαλύτερη επίγνωση.
