Εντυπωσιάζει το εξώφυλλο του νέου σου άλμπουμ. Τι ακριβώς βλέπουμε; Και πώς "εκπροσωπεί" το περιεχόμενο του LP2, σ' ένα πιο συμβολικό επίπεδο;
Βλέπουμε μια πεταλούδα, που μόλις έχει βγει από το κουκούλι της και της οποίας τα φτερά στάζουν μέταλλο. Δεν ξέρω όμως να σου πω αν το μέταλλο είναι άλλο ένα στάδιο της δικής της μεταμόρφωσης/μετάλλαξης ή της δικής μας επέμβασης στη φύση.
Στο LP2 μιλάω για τη δύναμη της τρυφερότητας, για τη δύναμη της αλλαγής, για τις αντιθέσεις: "σκληρή σαν πάγος που λιώνει" ειναι ένας στίχος στο "Σκληρή", "Ατσαλένιες Πεταλούδες" ο τίτλος του κομματιού που ανοίγει τον δίσκο. Το "Life", πάλι, με επιρροές από Prodigy και από το oldschool rave, μιλάει για την αδάμαστη επιθυμία του να ζήσουμε, όπως εκείνη βγαίνει πρώτη στιγμή στον κόσμο. Έχω βαρεθεί την πολιτική, την οικονομία, όλους αυτούς με τα κουστούμια που ανεχόμαστε, γι' αυτό και κλείνω με το "Meds Ιn C", το οποίο ειναι μια καθοδηγούμενη αυτοσυγκέντρωση, που για μένα ειναι ο ορισμός της αλλαγής, της εξέλιξης.
"Κι αν όλα γύρω μας καίγονται / κι αν όλα γύρω μας σβήνουν", τραγουδάς στα "Ελάφια". Το οποίο διαθέτει και βιντεοκλίπ σε ανάλογο κλίμα, με μια ομάδα ανθρώπων που φαίνεται να τηρεί συνειδητές αποστάσεις από τον υπόλοιπο κόσμο, προσπαθώντας να βρει τον δικό της βηματισμό. Αισθάνεσαι απογοητευμένη από το πού πάνε οι σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες; Θεωρείς ότι πρέπει να γίνει κάποιου είδους επανεκκίνηση σε προτεραιότητες, αξίες κτλ.;
Πιστεύω πως είμαστε συμπαντικά ένα σύστημα, πως αυτή τη στιγμή εδώ στη Γη έχουμε φτάσει στα άκρα προκειμένου να επιλέξουμε συνειδητά πού θέλουμε να πάμε από εδώ και πέρα. Κάποια στιγμή, και μάλλον σύντομα, το "business as usual" θα γίνει αδύνατο και τότε θα πάρουμε συλλογικά κάποιες αποφάσεις σε σχέση με τις προτεραιότητές μας και τις αξίες μας. Είμαι πολύ αισιόδοξη.
Τι σε πρωτοέφερε κοντά με τον Μιχάλη Δέλτα; Πόσο επηρέασε τον ήχο του LP2 και τι θα έλεγες ότι έχει προσφέρει στη γενικότερη αντίληψή σου για τη μουσική δημιουργία;
Θέλησα να μάθω μουσική παραγωγή ώστε να μπορώ να έχω μια αυτοτέλεια στη δουλειά μου. Του έστειλα e-mail και του ζήτησα να μου κάνει μαθήματα. Ασχολήθηκε πραγματικά μαζί μου, νομίζω μας έφερε κοντά η αγάπη μας για τη μουσική. Εκείνο που πρόσφερε στη γενικότερη αντίληψή μου είναι πως πρέπει να κάνεις αυτό που πραγματικά θεωρείς αληθινό.
Από το 2012 που δραστηριοποιείσαι, η εγχώρια alternative έκφραση –στην οποία ανήκεις κι εσύ– μετατοπίστηκε από τον αγγλόφωνο στίχο στον ελληνικό. Πώς βίωσες εσύ αυτές τις εξελίξεις και γιατί, κατά τη γνώμη σου, έχουμε περάσει σε μια φάση ευρείας προτίμησης για τη μητρική μας γλώσσα;
Θα απαντήσω βέβαια μέσα από το δικό μου πρίσμα. Πήγα σε σχολείο που είχε σχέση με την Αμερική. Από τότε που με θυμάμαι ήθελα να ταξιδέψω, να ζήσω και εκτός Ελλάδας και έτσι κι έγινε. Μου φαινόταν πολύ λογικό, λοιπόν, να τραγουδάω στα αγγλικά. Τώρα που είμαι εδώ, μου φαίνεται πιο λογικό να τραγουδάω στα ελληνικά.
Στην Ελλάδα επικρατούσε, όπως και τώρα, το λαϊκό –τα τσιφτετέλια– απλά πλέον έχει πιο πολλά πρόσωπα, πιο "εκσυγχρονισμένα" και νομίζω θέλαμε να διαφοροποιηθούμε όσο γινόταν περισσότερο από αυτό το κατεστημένο. Για μένα το θέμα είναι πως η Ελλάδα δεν στηρίζει τους καλλιτέχνες της είτε έτσι, είτε αλλιώς. Και αυτό είναι τεράστιο μείον για όλους μας, κοινωνικά και πολιτιστικά, πολιτισμικά και οικονομικά.
Πρωτοσυστήθηκες ως Ilia Darlin, μετά έγινες IOTA PHI, τώρα είσαι ILIA. Θα μιλήσω ειλικρινά, λέγοντας ότι όλο αυτό δεν μου φαίνεται να έχει λειτουργήσει υπέρ σου, φωτίζοντας το ποια είσαι και το τι κάνεις. Φαντάζομαι ότι θα σε ρωτάνε συχνά, αλλά θα ήθελες να μας εκθέσεις τη δική σου λογική και τις δικές σου ανάγκες πίσω από τέτοιες αλλαγές;
Έχεις δίκιο. Κοίτα, εγώ είμαι καλλιτέχνης, δεν κάνω μάρκετινγκ. Υπήρχαν λόγοι που έγινε αυτό και να σου πω θα άλλαζα και πάλι, αν προέκυπτε μια ειλικρινής επιθυμία. Όντας Ilia Darlin, είχα αποκτήσει κάποια βάρη που θέλησα και άφησα πίσω μου. Έγινα IOTA PHI για να τιμήσω κάποιους νέους συνεργάτες μου, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς η συνεργασία αυτή έληξε. ILIA είναι το πραγματικό μου όνομα και νιώθω πως μπορεί να εμπεριέξει όλες μου τις περιπέτειες. Είμαι σαν τον Οδυσσέα ένα πράγμα.
Τι κοσμογονικό συνέβη για τον αυτοπροσδιορισμό σου όταν ταξίδεψες στην αμερικανική έρημο που μάθαμε να συνδυάζουμε με το Joshua Tree, λόγω των U2; Συμμερίστηκες την ανάγκη κάποιων παλιών μοναχών, που έφευγαν συνειδητά για την έρημο;
Δεν πήγα για τους U2, στο Coachella πηγαίναμε. Η ενέργεια στην έρημο είναι όντως πολύ διαφορετική. Έχει μια εκκωφαντική ησυχία, ποτέ δεν θα την ξεχάσω. Ροζ ουρανός και ενίοτε αυτά τα όμορφα γιούκα.
Συνέβαιναν πολλά πράγματα παράλληλα –προσωπικά, οικογενειακά, επαγγελματικά. Ένιωσα πως εκεί ο κύκλος έκλεισε για μένα, χωρίς να ήταν κάτι προφανές. Έχω μεγάλη σύνδεση με την ενέργεια της Ελλάδας κι εκείνη τη στιγμή η έρημος με βοήθησε να δω τι ήθελα να κάνω.
Τι συζητήσατε με τον Moby, όταν τον γνώρισες από κοντά; Αληθεύει ότι πρόκειται για ιδιότροπο άνθρωπο; Θα πας αλήθεια να τον δεις τον Ιούλιο στην Πλατεία Νερού;
Μιλήσαμε για τη φύση, τα ζώα, το Λος Άντζελες. Πιστεύω είναι ένας ιδαίτερος άνθρωπος, είναι ένας καλλιτέχνης με φοβερή ευαισθησία. Δεν ξέρω αν θα πάω, τώρα που το λες ίσως να πάω.
Πώς σκοπεύεις να κινηθείς το καλοκαίρι; Υπάρχουν ανακοινώσιμα σχέδια για το υπόλοιπο 2026;
Έχω κανονίσει κάποια όμορφα πράγματα που δεν μπορώ να πω ακόμη. Ελπίζω να σας δω κάπου εκεί έξω, να μιλήσουμε και να γιορτάσουμε αυτή την περίεργη εμπειρία της ζωής.
Διαβάστε Επίσης
