Τα Μωρά στη Φωτιά είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του ροκ στην Ελλάδα. Το 4ο άλμπουμ του συγκροτήματος, με γενικό τίτλο "COUGAR BABY, SMOKING RABBIT”, επανακυκλοφορεί για πρώτη φορά σε βινύλιο, σε περιορισμένη έκδοση και σε κόκκινο χρώμα. Αποτελεί καθοριστικό κεφάλαιο στην ιστορία του γκρουπ και είναι γεμάτο πάθος αιχμηρό επαναστατικό ώρες και φορές στίχο περιλαμβάνει και μελοποιημένο Ελύτη και αντικατοπτρίζει την οπτική του Στέλιου Σαλβαδόρ Παπαϊωάννου. Κεντρικό ρόλο στο άλμπουμ αυτό έχουν τα πνευστά, οι κιθάρες, και υπάρχει σταθερά ένα φλερτ με τη blues και τη jazz μαζί με punk πινελιές.
Νομίζω ήταν κατάλληλη ευκαιρία να δούμε τι κάνει και τι σκέφτεται ο Στέλιος Σαλβαδόρ.
Στέλιος Σαλβαδόρ: Είναι ένας πραγματικά πολύ ωραίος δίσκος που κυκλοφόρησε μόνο σε cd το 2011,οπότε ήταν ένα ζητούμενο κι από τους φίλους μας να βγει σε βινύλιο εκτός του ότι επίκαιρα (στιχουργικά και όχι μόνο) τραγούδια από αυτήν την κυκλοφορία, θα θέλαμε να τα ξανασυστήσουμε στο κοινό μας ,μιας και δεν έχουν τύχει και της ανάλογης προβολής, φυσικά λόγω και του ότι είμαστε εντελώς ανεξάρτητοι και DIY.
-Τι σημαίνει για σένα αυτή η επανέκδοση σήμερα;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Είναι κάτι που έπρεπε να έχει γίνει πριν από χρόνια… είναι ένα σημαντικό "κομμάτι του παζλ” των τραγουδιών που γράφω για τα Μωρά Στη Φωτιά, δε γίνεται να λείπουν από την συνολική εικόνα μας. Φαντάσου στην ηχοληψία και την παραγωγή του ήχου είναι ο Κώστας Κόντος, ο φίλος ηχολήπτης μας, ήδη από την εποχή της "πιπίλας” του 1987.
Στέλιος Σαλβαδόρ: Είναι πιο "ώριμα" πιο κατασταλαγμένα τα κομμάτια, στον πρώτο δίσκο (1987) υπήρχε ένα "γκάζι” κάτι σαν να μην υπήρχε αύριο, κάτι σαν, "να προλάβουμε να τα πούμε”, εδώ είναι λίγο πιο χαλαρά τα πράγματα, με την έννοια ότι δε φοβόμαστε να δοκιμάσουμε κι άλλες μουσικές φόρμες, μια μπαλάντα ας πούμε, ή ένα πιο φανκ ,λάτιν μπητ, ακόμη και ρέγκε έχει μέσα ο δίσκος (ρέγγε βέβαια με τη δική μας ταυτότητα) έως και πανκ ροκ. Σημαντικό επίσης, ότι έχει πιο πλούσια ενορχήστρωση, ακουστική κιθάρα, τρομπέτα, σαξόφωνο και άλλα. Είναι μια ευχάριστη έκπληξη για όποιον το ακούσει για πρώτη φορά.
-Πώς προέκυψε η έντονη παρουσία των πνευστών στον δίσκο;
Στέλιος Σαλβαδόρ: έχω ενσωματώσει τα πνευστά από το 2007 στα Μωρά στη Φωτιά, κοντεύουν είκοσι χρόνια πλέον, σε μικρές κ μεγάλες συναυλίες τους παίρνω πάντα μαζί μου τους πνευστούς μας, δεν ξέρω πως, αλλά έχουν ταιριάξει στον ήχο μας... κι εδώ είναι η δεύτερη φορά που τα χρησιμοποιώ σε δίσκο. Η πρώτη εμφάνιση πνευστών ήταν στο δίσκο 20 χρόνια Μωρά στην Φωτιά ζωντανή ηχογράφηση στο Κύτταρο το 2008, κι εδώ αμέσως μετά, η ηχογράφηση του δίσκου αυτού που έγινε το 2010. Παρότι δεν υπήρχαν στον πρώτο, όπως και στο δεύτερο δίσκο, υπήρχαν σαν θέματα στον κορμό των τραγουδιών, τα οποία για λόγους παραγωγής και εξόδων, δεν αποδόθηκαν από φυσικά όργανα, όμως από το 2005 που ίδρυσα την Baby records, όλα αυτά τα μουσικά θέματα, παίζονται πλέον από φυσικά όργανα, κι έτσι πέρασαν και στις συναυλίες. Ξέρεις λένε στο μουσικό χώρο, "αν έρθεις σε επαφή μια φορά με τον ήχο των χάλκινων πνευστών, δε φεύγεις ποτέ μετά”, ίσως να ισχύει… είναι πολύ ωραία κ ταιριάζουν σε αυτό που παρουσιάζουμε πλέον και στις συναυλίες.
-Η μουσική σου έχει μίξη στοιχείων blues, jazz και punk. Πως τη χαρακτηρίζεις;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Αυτό που μ' ενδιαφέρει πρώτα απ' όλα, σα μουσικό αποτέλεσμα, αυτό που θα βγει από μένα, είναι να έχει το στίγμα μου και τον προσωπικό μου ήχο .Φυσικά ακούω και επηρεάζομαι από όλα τα ήδη "σύγχρονης" μουσικής, αλλά τελικά όλα φιλτράρονται. Έτσι προκύπτουν αυτές οι επιρροές, που όμως τελικά εξυπηρετούν το ίδιο το τραγούδι κάθε φορά. Σε δεύτερο χρόνο με ενδιαφέρει η φόρμα, όμως πραγματικά όλα αυτά τα στοιχεία ενυπάρχουν στον ήχο μας.
Στέλιος Σαλβαδόρ: Όταν έγραφα τα τραγούδια, στο μυαλό μου είχα, όλα αυτά που μου έλειπαν από τις προηγούμενες δουλειές, οπότε σίγουρα το είχα στο νου μου σαν "ωρίμανση”... για παράδειγμα ας πούμε, έχουν πέσει οι ταχύτητες των τραγουδιών, οι ενορχηστρώσεις είναι πιο πλούσιες, μεγάλη γκάμα οργάνων που χρησιμοποιούνται, ακόμη και η θεματική των στίχων…
-Οι στίχοι έχουν έντονη αμεσότητα και εσωτερική αγωνία· πόσο προσωπικοί είναι;
Στέλιος Σαλβαδόρ : σχεδόν πάντα είναι προσωπικοί, αλλά και όταν δεν είναι και ασχολούνται με ένα πιο ευρύτερο θέμα, σίγουρα η συναισθηματική μου εμπλοκή είναι άμεση μ’ αυτό το θέμα.
-Πώς έχει εξελιχθεί ο τρόπος που γράφεις στίχους μέσα στα χρόνια;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Τον τρόπο που γράφω δε μπορώ να τον συζητήσω ή να τον περιγράψω, μπορώ όμως να μιλήσω για τον τρόπο που διαβάζω… η ποίηση κυρίως, μπορεί να σου απαντήσει σε μεγάλα ερωτήματα, που δεν απαντώνται με "λογικό” τρόπο, αλλά διαισθητικά περισσότερο.
-Υπάρχει κάποιο τραγούδι στον δίσκο που νιώθεις πιο κοντά σου σήμερα;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Τα "ραδιόφωνα” είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την χειραγώγηση των ραδιοφώνων, ένα ωραίο τραγούδι επίσης, είναι η "Χλομή Φωτιά”, εμπνευσμένο από ένα υπέροχο βιβλίο του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ τη Χλομή Φωτιά, που κι αυτός ο τίτλος του βιβλίου είναι εμπνευσμένος από ένα στίχο του Σαίξπηρ, έχει ένα υπέροχο σόλο τρομπέτας αυτό το κομμάτι, το "Μοιραίο καραβάνι”, το "τελευταίο S.O.S”, τα "Βρώμικα Λεφτά” και άλλα τραγούδια… συν δύο ωραίες ζωντανές εκτελέσεις από το Live του Κυττάρου, το "Χαμαιλέων” κ "Η Φωλιά του Κούκου”.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα πίσω από τον τίτλο "Cougar Baby, Smoking Rabbit”;
Στέλιος Σαλβαδόρ: έχει να κάνει με την εικόνα του εξωφύλλου, που δείχνει έναν αγριεμένο μαύρο πάνθηρα να κοιτάζει απειλητικά έναν λαγό, ο οποίος τον κοιτά σχετικά αμέριμνος, καπνίζοντας το τσιγάρο του. Θέλει να δείξει ότι δεν είναι πάντα η δύναμη το ζητούμενο, αλλά και η εξυπνάδα και η ηρεμία. Επίσης ο λαγός δε φοβάται τον πάνθηρα, γιατί ξέρει ότι είναι πιο έξυπνος.
-Τι συμβολίζει για σένα ο λαγός και ο πάνθηρας στο εξώφυλλο;
Στέλιος Σαλβαδόρ: η ζωή μας είναι λίγο σαν μια βάρκα που πλέει σε έναν ορμητικό ποταμό, που από τη μια πλευρά της βάρκας έχει ζωγραφισμένο έναν πάνθηρα, όλο σιγουριά δύναμη και αγριάδα κι από την άλλη πλευρά, ένα λαγό που καπνίζει χαλαρός κ με πανέξυπνα μάτια, το τσιγάρο του. Εκτός του ότι κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή να ανατραπούμε από τα νερά του ποταμού, πρέπει να προσέχουμε μην ανατραπούμε κι από μόνοι μας, δίνοντας βάρος περισσότερο στη μία ή στην άλλη πλευρά της βάρκας. Δε φτάνει μόνο δύναμη και θάρρος, θέλει εξυπνάδα και εγρήγορση για μια ισορροπημένη ζωή, σίγουρα να μη φοβόμαστε τίποτα, όμως να έχουμε επίγνωση του πιθανού κινδύνου και "να τον κοιτάμε στα μάτια".
-Ποια είναι η φιλοσοφία σου ως καλλιτέχνης;
Στέλιος Σαλβαδόρ: ”Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις Πήδα” , "Keep on rockin in the free world”, "hey hey my my, rock n roll ,can never die”, για να θυμηθούμε και τον υπέροχο Neil Young.
-Πώς βιώνεις σήμερα τραγούδια όπως το "Ο Χαμαιλέων" όταν τα παίζεις ζωντανά;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Είναι η καταπληκτική ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη από τα Ρω του έρωτα, ακόμη μια φορά μου δίνεται η ευκαιρία να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κυρία Ιουλίτα Ηλιοπούλου, που μου έδωσε την άδεια για τη μελοποίηση, γράφτηκε πριν τόσο πολλά χρόνια και είναι τόσο επίκαιρο σήμερα, νιώθω να γίνομαι ένας από όλους τους ανθρώπους, νιώθω ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι οι άνθρωποι και να εστιάζουμε στα πράγματα που μας ενώνουν κι όχι σ' αυτά που μας χωρίζουν, γιατί τα αληθινά πράγματα είναι αυτά που μας δίνουν "κοινό τόπο”, ενώ αυτά που μας χωρίζουν είναι συνήθως ψεύτικα.
-Πόσο έχει αλλάξει η σχέση σου με το κοινό από τότε μέχρι σήμερα;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Πάντα είναι καλή η σχέση μου με το κοινό, είτε είναι εβδομήντα άτομα, είτε είναι εφτακόσια, είτε εφτά χιλιάδες… υπάρχει μια αγαπητική σχέση…!
-Πώς βλέπεις τη θέση του ροκ στην Ελλάδα σήμερα; Υπάρχει και τι διαφορές έχει από τα 80s;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Υπάρχει βέβαια, ροκ και πάει και καλά, μέσα και έξω από την Ελλάδα. Ας αναφέρω συγκροτήματα, Planet of Zeus, Nightstalker, οι Vic, στα πιο καινούργια, είναι επίσης οι Baildsa, Fundracar τόσο πολλά, η metal σκηνή, πολύ δυνατή από πάντα στην Ελλάδα, τα παλιότερα συγκροτήματα του ελληνόφωνου ροκ, καινούργια punk γκρουπ όπως οι Κροταλίας, οι κάπως παλιότεροι Vodka Juniors… και στη ραπ σκηνή γενικά υπάρχουν εκλεκτικές συγγένειες, ο Tiny Jackal ,οι Fer de Lance, οι Κοινοί Θνητοί και άλλα πολλά.
-Πιστεύεις ότι υπάρχει συνέχεια στη σκηνή ή έχουν αλλάξει τα δεδομένα;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Πάντα υπάρχει συνέχεια, μπορεί κάπως διαφορετικά, αλλά σίγουρα υπάρχει συνέχεια.
-Τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί που ξεκινά τώρα να γίνει καλλιτέχνης;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Οι νέοι είναι πολύ δύσκολα αυτήν την εποχή, το καταλαβαίνω, το χειρότερο είναι που φαίνεται πως πλέον δεν μπορείς, ούτε να ονειρευτείς καν. Εμείς στην ηλικία των δεκαοκτώ, ξεκινήσαμε με ένα Δονκιχωτικό όραμα, να ζήσουμε κάπως διαφορετικά τη ζωή μας και τουλάχιστον μπορέσαμε να βαδίσουμε αυτό το δρόμο. Σήμερα όλα φαίνονται κατειλημμένα για έναν νέο, μην πω και ξεπερασμένα πλέον, προκαθορισμένα από άλλους, πολλά χρόνια πριν κ για πολλά χρόνια μετά. Τα νέα παιδιά σήμερα "να ακούσουν το ένστικτό τους και να πιστέψουν στα όνειρά τους".
-Αν γύριζες πίσω στον χρόνο, θα άλλαζες κάτι σε αυτό το άλμπουμ;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Όχι δε θα άλλαζα τίποτε, είναι πραγματικά πολύ ωραίος δίσκος.
-Τι σημαίνει για σένα "πάθος" στη μουσική σήμερα;
Στέλιος Σαλβαδόρ: Για μένα είναι η ίδια η μουσική το "πάθος”.
-Ποια είναι η "φλόγα" που σε κρατά ενεργό όλα αυτά τα χρόνια;
Στέλιος Σαλβαδόρ: η αγάπη μου για τη μουσική, είναι πολύ υπέροχη η μουσική, μπορεί να μας συντροφεύει στις περισσότερες φάσεις της ζωής μας, για να μην πω σε όλες.
-Επόμενα σχέδια, Live, και πλάνα για καλοκαίρι.
Στέλιος Σαλβαδόρ: Την Παρασκευή 15 Μαϊου θα παίξουμε στο Κύτταρο με καλεσμένους μας το Γιώργο Τσίγκο και τους Μαύρους Κύκλους ,το Σάββατο 16 Μαϊου πάμε μετά από πολλά χρόνια στην Καλαμάτα στο Brooklyn , στις 20 Ιουνίου θα παίξουμε στο Θέατρο Κήπου στη Θεσσαλονίκη με καλεσμένους έκπληξη από Αθήνα, την Κυριακή 28 Ιουνίου στο Γιαννιτζάζ φεστιβάλ στα Γιαννιτσά, 11 Ιουλίου Σάββατο, στο Φεστιβάλ της Βλάστης στην Κοζάνη, την επόμενη 12 Ιουλίου στην παραλία Κατερίνης επίσης με καλεσμένο ακόμη ένα γκρουπ, 18 Ιουλίου Σάββατο στη Θάσο ,στο beach bar Natura, 1 Αυγούστου στο Ακόντισμα Καβάλας, 5 Σεπτεμβρίου στην Κέρκυρα στο Μον Ρεπό και 16 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη του Δήμου της Αθήνας, για την οποία συναυλία θα κάνουμε μια σημαντική ανακοίνωση, σε λίγο καιρό.
