12 πράγματα που μάλλον δεν γνωρίζατε για τη Μαρία Παπαγεωργίου

Η Μαρία Παπαγεωργίου δεν είναι απλώς μια ξεχωριστή φωνή στο ελληνικό τραγούδι. Είναι μια δημιουργός που, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, αρνείται πεισματικά να μπει σε κουτάκια, να ακολουθήσει συνταγές επιτυχίας ή να κάνει εκπτώσεις στην καλλιτεχνική της πορεία. Αντ' αυτού, ανεβαίνει "μια ανηφόρα σκαλί-σκαλί", όπως λέει και η ίδια, με οδηγό το ένστικτο, την αγάπη για τη μουσική και τον βαθύ σεβασμό προς το κοινό της. Φέτος, σε μια από τις πιο απρόβλεπτες συνεργασίες της μέχρι σήμερα, συμμετέχει στην παράσταση "Holy Bitch!" της Έλλης Παπακωνσταντίνου: ένα σουρεαλιστικό μουσικό καμπαρέ που μιλά με χιούμορ, οργή και τρυφερότητα για τις γυναικείες μορφές των μύθων και των ημερών μας.

Διαβάστε Επίσης

Πάθος, μύθοι και σύγχρονη τέχνη στον κόσμο του Holy Bitch!

Με αφορμή αυτή τη συνεργασία, μας άνοιξε τον κόσμο της: μνήμες, φόβοι, συνήθειες, τραγούδια, σκέψεις και ορίζοντες – 12 πτυχές της Μαρίας Παπαγεωργίου που ίσως δεν γνωρίζατε.

1. Η πιο παλιά ανάμνηση: Η φωνή της μητέρας μου να με φωνάζει με ένα εκκωφαντικό "Μαρίαααα" από το μπαλκόνι, όταν νύχτωνε και έπρεπε να αφήσω τις αλάνες και το παιχνίδι και να γυρίσω σπίτι.
    
2. Το πρώτο τραγούδι που τη συγκίνησε: Ο "Μαύρος Αητός" — με νανούριζε η μάνα μου με αυτό. Βαθιά θρηνητικό κομμάτι, που πρωτοτραγούδησε η Νάνα Μούσχουρη το 1972. Δεν καταλάβαινα τι έλεγαν τα λόγια, μα έκλαιγα.
    
3. Αν δεν γινόταν τραγουδίστρια, θα ήταν: Οτιδήποτε θα είχε μέσα του προσφορά.
   
   
   

   © ALEX KAT
   
    
4. Πριν τη σκηνή: Έχω εκνευρισμό, πρέπει να εξαντλήσω όλα τα υποθετικά καταστροφικά σενάρια. Θέλω πάντα να βγαίνω στην ώρα μου και φωνάζω αν αργούμε. Μόνο πέντε λεπτά πριν βγω, μόνο τότε ηρεμώ και απαντώ μέσα μου στο βασικό ερώτημα: "Γιατί ήρθα απόψε εδώ;" – Για να δώσω ό,τι καλύτερο έχω, με αγάπη και σεβασμό στα τραγούδια και στους ακροατές.
    
5. Το πιο αναπάντεχο μέρος που έχει τραγουδήσει: Πάνω στο ιερό του Απόλλωνα, στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, με την παράσταση "Anamnesis" της χορογράφου Αποστολίας Παπαδαμάκη. Δίνεται πολύ σπάνια η άδεια να πατήσει κάποιος σε αυτήν την πέτρα. Μόλις την άγγιξαν τα γυμνά μου πόδια, έγινε κάτι μαγικό, κάτι που ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω – λες και μέσα από τη φωνή μου επικοινωνούσαν άλλοι άνθρωποι, σε άλλον χωροχρόνο.
   
   
   

   © ALEX KAT
   
    
6. Ένα τραγούδι που αγαπά ο κόσμος αλλά εκείνη όχι και τόσο: Έχω φτιάξει μια λίστα με τραγούδια που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έγιναν επιτυχίες. Δεν είναι ένα, είναι πολλά. Προσπαθώ να τα επεξεργαστώ στο κεφάλι μου, να τα αποκωδικοποιήσω. Δεν τα καταφέρνω. Ούτως ή άλλως, τα αντικειμενικά σουξέ δεν ήταν και το δυνατό μου χαρτί. Ίσως ο εγκέφαλός μου να αναλύει αλλιώς τις συχνότητες και τις συγκινήσεις.
    
7. Αν η ζωή ήταν τραγούδι, θα είχε τίτλο: Θα ήταν ένας στίχος του Λευτέρη Σαμψών: "την αγκαλιά να την πιστεύεις".
    
8. Για το "Holy Bitch!": Η πρόταση της σκηνοθέτιδας Έλλης Παπακωνσταντίνου ήρθε τη στιγμή που ήθελα να ανοίξω το σύμπαν μου. Μου ζήτησε να γράψω μουσικές πάνω στα λόγια της, σε κείμενα χωρίς ρίμες – κάτι που δεν είχα κάνει ξανά. Τα αμιγώς δικά μου κομμάτια στη δισκογραφία μου είναι ελάχιστα· επειδή, ωστόσο, τα φέρνω πάντα στα μέτρα μου και τα ενορχηστρώνω με τη δική μου αισθητική, ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι τα γράφω εγώ. Μου έστελνε ένα κείμενο χωρίς να μου εξηγεί τίποτα γι’ αυτό και το μελοποιούσα μέσα σε 5 λεπτά. Ξεκινήσαμε σχεδόν στα τυφλά ένα δημιουργικό παιχνίδι με αποδοχή και αγάπη. Η Έλλη έχει εργαστεί στο εξωτερικό πολλά χρόνια με πολύ αξιόλογα έργα και συνεργάτες. Έχει μια πολύ ανοιχτή αντίληψη για την τέχνη.
    
9. Η Έλλη Παπακωνσταντίνου χαρακτηρίζει το έργο ως μια στοργική απάντηση στην πατριαρχία. Η Μαρία Παπαγεωργίου: "Μια θαρραλέα καταγραφή των γυναικείων βασανισμένων σωμάτων".
   
   
    
10. Το καλοκαίρι γιορτάζει 15 χρόνια μουσικής πορείας. Τι θα έλεγε όμως στη Μαρία που ηχογραφούσε το πρώτο της άλμπουμ; Να κάνει αυτό που λέει το ένστικτό της, να εμπιστεύεται τον εαυτό της. Να αγχώνεται λιγότερο. Να διαβάζει και να μην κοιτά τι κάνουν οι άλλοι. Ό,τι της λέω και σήμερα, δηλαδή.
     
11. Στο σημείωμά της για την επετειακή συναυλία της στην Τεχνόπολη, μιλά για μια ανηφόρα που ανεβαίνει αθόρυβα, σκαλί-σκαλί. Τι την κράτησε σταθερή σε αυτή τη διαδρομή; Το ότι δεν εγκλωβίστηκα μέσα σε τίτλους, δεν είχα καημό να γίνω κάποια ή κάτι. Καημός μου ήταν να μπορώ να κάνω καλλιτεχνικά αυτό που ονειρεύομαι χωρίς εκπτώσεις, να έχω σχέση σεβασμού με την ομάδα μου και τους ακροατές. Δεν μπήκα σε καλούπια επιτυχίας, γιατί μάλλον δεν χωρούσα. Δεν σου κρύβω ότι αυτό με βασάνιζε κατά καιρούς – αναρωτιόμουν: αφού τα σκαλιά μου είναι γερά και η ανηφόρα σταθερή, γιατί δεν βλέπω γρήγορα τη θέα, όπως οι άλλοι; Η σκάλα είναι διαφορετική για τον καθένα μας.
     

    Διαβάστε Επίσης

    

    Το λυρικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Κίνα

12. Νέες προκλήσεις: Έχω ήδη δημιουργικές προκλήσεις μπροστά μου: το υπό έκδοση καινούριο μου βιβλίο, η ανατύπωση του προηγούμενου αυτοβιογραφικού μου βιβλίου για τις κρίσεις πανικού (θα εκδοθούν από τις Εκδόσεις Πατάκη), καινούριος δίσκος στη νέα μου δισκογραφική εταιρεία Stay Independent, το "Holy Bitch!" στο Βερολίνο και το αναπάντεχο ταξίδι στην Κίνα για να τραγουδήσω Μίκη Θεοδωράκη, έχοντας στο πλευρό μου την Τάνια Τσανακλίδου. Μέσα σε αυτόν τον καλλιτεχνικό οργασμό, μπαινοβγαίνω στις φυλακές Κορυδαλλού και γράφω με τους εκεί φυλακισμένους ένα τραγούδι για το El Sistema Greece, που θα παιχτεί στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής.

Δείτε όλες τις συναυλίες της εβδομάδας στον οδηγό μουσικής του "α".

Διαβάστε Επίσης

Η Μαρία Παπαγεωργίου γιορτάζει 15 χρόνια πορείας στην Τεχνόπολη