© Ζήσης Τσούμπος
"Η τριπλέτα "καύσωνας, μπάλα και νέος δίσκος ΛΕΞ” μοιάζει με μια από τις ευτυχέστερες συγκυρίες για κάθε μουσικόφιλο που παρακολουθεί τα hip hop πράγματα στη χώρα μας και το καλοκαίρι του ’22 ήταν σχεδόν ό,τι ελπίζαμε, μιας και έλειπε το Παγκόσμιο", γράφαμε τέτοιες μέρες το 2023, με αφορμή τότε την κυκλοφορία του συλλεκτικού box set με το σύνολο της σόλο δισκογραφίας του επιδραστικού ράπερ από τη Θεσσαλονίκη. Η εκτίμηση τη δεδομένη στιγμή ήταν ότι αν υπάρξει επόμενο δισκογράφημα από τον ΛΕΞ, δεν επρόκειτο να φτάσει στα αφτιά μας νωρίτερα από το 2026. Ωστόσο, η άφιξη του τέταρτου σόλο δίσκου του ΛΕΞ προγραμματίστηκε για την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου, ανατρέποντας το σχήμα της κυκλοφορίας νέου υλικού ανά τετραετία, ένα σχήμα που ως τώρα υπηρέτησε με απόλυτη συνέπεια.
Ίσως θέλησε το άλμπουμ αυτό να συνδεθεί με το hiatus των δέκα χρόνων από το ντεμπούτο του "Ταπεινοί και πεινασμένοι" (2014). Μπορεί βέβαια και να το έκανε για να προλάβει τα πολυδιαφημισμένα εγκαίνια του Μετρό στη συμπρωτεύουσα. Ποιος ξέρει; Το "G.T.K." ήταν ένα αναπάντεχο δώρο και ως τέτοιο το λάβαμε. Έδωσε μαζί με το "GNX" του Kendrick Lamar μια ωραία αφορμή να μαζευτούν ξανά στο ίδιο σαλόνι 7, 8 αποδημητικά πουλιά μετά τη δουλειά. Πριν ξεκινήσει η ακρόαση του δίσκου και όσο ένας από τους φίλους σχολίαζε ότι η ακρόαση του προηγούμενου "Metro" (2022) είχε γίνει με θέα τα βουνά και τη θάλασσα και ένας άλλος τον κορόιδευε με ατάκες "κάθε πέρσι και καλύτερα", σκέφτομαι εκείνες και εκείνους που πίνουμε τηλε-μπίρες καμιά Παρασκευή μετά το σχόλασμα.
"Οι Beatles μου ανήκουν […] – ανήκουν σε μένα μόνο. Και θα με κάνουν να νιώσω κάτι, αλλά δεν θα ’ναι κάτι κακό", λέει ο πρωταγωνιστής του Nick Hornby στο "High Fidelity". Κάπως έτσι φαίνεται να αισθάνονται όλοι και για τον ΛΕΞ, που τα τελευταία αρκετά χρόνια έχει φετιχοποιηθεί από κριτικούς και κοινό. Η τέχνη του, όμως, μένει εικονοκλαστική, αποστρέφεται όσα δεν καταφέραμε ακόμα να αλλάξουμε και τις ίδιες βεβαιότητες που έφτυνε το ’14.
To άλμπουμ ξεκινά με ένα νεύμα να καταβυθιστούμε σε όσα είναι "ωμός ρεαλισμός" για τα παιδιά του ’90 και τις μεταγενέστερες γενιές σήμερα: το comfort zone μας είναι πλέον οι καταστάσεις που προκαλούν πίεση και φροντίζουμε να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι οι άνθρωποι δεν έχουν φτιαχτεί για να πετάνε. Η ταύτιση με αυτόν, που θα βάλει σε λέξεις με τον πιο απλό τρόπο αυτήν τη συνθήκη για να "απογειωθεί" αμέσως μετά, είναι επόμενη.
Όλα τα Τ.Γ.Κ. πρότζεκτ είναι ένα μικρό ή μεγάλο tribute στην "Καταδίκη" και τα στενά της και το "G.T.K." (Για την κουλτούρα) δεν διαφέρει σε τίποτα: ένας δίσκος αφιερωμένος στην πόλη του και στη hip hop κουλτούρα: τη rap, το "Graffiti", το "Breakdance", όπως μαρτυρούν οι τίτλοι ακόμα των τραγουδιών. Ο δίσκος όμως είναι αφιερωμένος και σε όσους ακολούθησαν την κουλτούρα μέσα στα χρόνια και βρήκαν σε αυτήν ένα καταφύγιο δημιουργίας και έκφρασης: στα παιδιά έξω από τα "24ωρα", στη "Χειρότερη γενιά" και στους περήφανους εκπροσώπους της, στα πλάσματα της νύχτας, "για όσους αγαπάνε αλήτικα", όπως καταλήγει στη "Μωβ βροχή".
Ο δίσκος προσθέτει νέα ύψη και βάθη στην αφοπλιστικά εύστοχη "σκηνοθεσία" του ΛΕΞ, που μέσα από νέες ιστορίες για τη μοναξιά και το άγχος της επιβίωσης φωτίζει μυσταγωγικά όσα αναδείκνυε πάντα μέσα από τη μουσική του: ότι κάποιος δεν είναι –ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι– μόνο ο αγώνας του, ότι το μόνο που "πληρώνει" στο τέλος είναι να στέκεται κανείς για κάτι, ότι το σημείο της συνάντησής μας μπορεί να είναι μόνο η αλήθεια. Σκέφτομαι ότι είναι μάλλον ωραίο που βγήκαμε μια Πέμπτη σε γνωστό ραμενάδικο του κέντρου και βαρούσε ΛΕΞ στα ηχεία. Μετά πάλι σκέφτομαι ότι φέτος που μύρισε Δεκέμβρης από νωρίς και που το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου παραπαίει καθημερινά, θα ήταν μια "ωραία ιστορία" (που λέει και ο ίδιος) όλη αυτή η προσήλωση του κοινού στον κοινωνικό στίχο του ΛΕΞ, που αντλεί από τους δρόμους, να αντανακλούσε κάπως πίσω σε αυτούς.
Οι kino & TV αναφορές του "G.T.K."
Τους δάσκαλούς του –τη μεγάλη και τη μικρή οθόνη μαζί με τους σκηνοθέτες και τους πρωταγωνιστές της– τους τιμά πάντα στους στίχους του. Μεταξύ άλλων, στο "G.T.K.", δανείζεται εικόνες από τις ταινίες "Τα 400 Χτυπήματα" και "Mortal Kombat" αλλά και από τη θρυλική σειρά του HBO "The Wire". Ιδιαίτερη μνεία και σε manga έπη, όπως το "Οne Piece", το "Death Note" και το "Dragon Ball".
Διαβάστε Επίσης
